Tre Fratelli (1981)

Geeft een mooi beeld van de politieke en sociale situatie in Italië in die periode. Een scherp contrast wordt geschetst tuusen het 'arme' Zuiden met de oude levensstijl, landbouw, platteland, natuur, rust en de het rijke Noorden met haar industrie, criminaliteit, jeugdbendes, politieke aanslagen etc.

Slim gedaan, zeer slim. Het lijken wel twee verschillende werelden binnen één land.

Verder typische film van een Italiaans topregisseur, zeer goede acteurs, mooie muziek en beelden en veel sfeer.

Toch hinkt de film wat teveel op twee gedachten: aan de ene kant is het een soort politiek pamflet, aan de andere kant een familiedrama, zonder dat op één van de twee echt diep wordt ingegaan. Bovendien wordt het wel erg zwaar naar het einde.

Na de dood van hun moeder vinden drie broers, die elkaar in geen jaren gezien hebben, elkaar terug in het ouderlijk huis. De oudste is een jurist, verantwoordelijk voor terrroristenprocessen. De tweede werkt in een heropvoedingsgesticht. De jongste, een gescheiden arbeider, heeft zijn dochtertje meegebracht. Het drietal discussieert heftig over politieke en maatschappelijke problemen. Ze zijn allen verschilend in hun opvattingen: liberaal, katholiek en socialist. Hun vader en zijn kleindochtertje begrijpen elkaar veel beter.

Doorheen dit verhaal van een uiteengerukte familie uit het Zuiden, heeft de kineast gepoogd te spreken over de eenzaamheid, het leven en de dood, de economische crisis en de eeuwig menselijke waarden, die bedreigd worden door de angstwekkende terreur die de Italiaanse samenleving in de ban houdt. Francesco Rosi brengt een aangrijpende, kritische kijk op zijn land. Philippe Noiret schudt andermaal een prachtige vertolking uit zijn mouwen. Mooie score van Piero Piccioni. "Tre Fratelli" is een kunstwerk dat poëzie uitstraalt en heeft mij diep getroffen.

Drie broers keren terug naar het ouderlijk huis om hun moeder te begraven. De drie broers zijn sociaal en maatschappelijk allen een andere richting ingeslagen. Dat maakt hun weerzien er niet eenvoudiger op. Ze overschouwen hun leven en blikken in de toekomst.

Tre Fratelli is een zeer trage film met veel filosofische overpeinzingen. Zo traag, dat ik drie keer in slaap viel en de film terug moest spoelen om te zien waar ik gebleven was. Maar laat ik niet al te negatief zijn: een interessante film, mooi gefilmd, maar verder niet echt interessant en voor mij toch iets te zwaar. 2,5*

Niet voor het eerst trachten films aan de hand van een familie-epos ook linken en verbanden te leggen met het grotere geheel van de tijd door sociale, politieke en maatschappelijke tendenzen in kaart te brengen. Novecento (1976) van Bertolucci slaagt hier bijvoorbeeld meesterlijk in. Hier heb ik dat echter dat gevoel veel minder. Prima familiedrama en dat alleen al was al meer dan de moeite geweest.

Prima acteerprestaties waarbij ik die van de grootvader ontroerend vond, de pater familias van de familie die zijn kinderen bijeen roept na het overlijden van zijn vrouw. Ook de kleindochter speelt hier dan ook een warme rol. Dit alles raakt wat uit balans door de verwijzingen naar de drie broers en hun carrières.

Voor de rest prima film, idyllisch met de landschappen, het landelijke Italië in de jaren 70 en de poëtische Italiaanse taal.

Tre Fratellli is bijna een afrekening met de generaties(s) van de zoons en vestigt de hoop op op de generatie erna. De tegenstelling tussen Noord en Zuid, platteland en stad en het oude sobere leven van de oude wereld en de nieuwe generatie die alleen met zichzelf bezig is wordt scherp neergezet. De drie zoons zijn wel wat geforceerd samen de hele tradionele Italiaanse politiek. De film is wat opzichtig bedacht. Veel minder sterk dan de film van Rosi die ik eerder zal (het oudere Salvatore Giuliano),