Walkabout (1971)

Deze Drama / Avontuur film zag ik gisteren voorbijkomen tijdens de "Top 1000 Project uitslag - Editie 2023" (stond daar op de 345e plaats) en leek me wel interessant vanwege het meespelen van de leuke Jenny Agutter, die me altijd is bijgebleven vanwege de Sciencefiction / Actie film "Logan's Run (1976)".

Het Britse 14-jarige tienermeisje (Jenny Agutter) en haar 7-jarige broertje (Luc Roeg) zijn alleen in de Australische wildernis. Hun vader (John Meillon) heeft net zelfmoord gepleegd en zij zijn op zichzelf aangewezen. Nu is het verlies van hun vader al verschrikkelijk, maar zien te overleven in de Australische wildernis komt daar nog eens bij. Het zijn stadskinderen en ze hebben geen idee wat te eten is en wat niet. Daarnaast is in die woestenij nergens water te vinden. Gelukkig komen zij op hun pad één van de oorspronkelijke bewoners tegen, namelijk een Aboriginal. Het gaat om een jongen (David Gulpilil) die de overgang aan het maken is naar man in een ritueel dat de "Walkabout" heet.

De "Walkabout" houdt in dat hij door de Australische woestenij trekt van de ene naar de andere kant in zijn eentje. Weet hij de andere kant te bereiken dan mag hij zichzelf een man noemen. Hij wilt eigenlijk geen interactie met de twee, maar kan het ook niet over zichzelf heen laten om ze achter te laten. Met zijn drieën trekken zij verder door het woeste landschap en merken gaandeweg dat ondanks hun verschillende achtergrond zij meer gemeen hebben dan gedacht.

Met weinig woorden, een beperkt aantal personages en een eenvoudig verhaal toont regisseur Nicolas Roeg in dit visuele, poëtische wondertje de discrepantie tussen de westerse, stedelijke civilisatie en de levenswijze van de Aboriginals in het Australische binnenland. De drie jonge hoofdrolspelers leveren prima spel en de leuke Jenny Agutter is ook een aantal keren in evakostuum (borstjes, billen en schaamstreek) te bewonderen en dat o.a. als ze na circa 60 minuten alleen aan het zwemmen (een scène die een paar minuten duurt en mooi gefilmd is) is in een waterpoel. In circa de laatste minuut van de film zien we haar weer in evakostuum bij een waterpoel en dan samen met haar 7-jarige broertje en de Aboriginal, die beiden ook naakt zijn.

De film weet opzicht wel te vermaken, vanwege de drie hoofdrolspelers (en vooral natuurlijk Jenny Agutter) en de vele natuurbeelden (die regelmatig ook wel grof zijn vanwege het doden van dieren zoals hagedissen / leguanen, kangoeroes, waterbuffels, vissen en vogels en dat o.a. met een speer en boemerang), maar is soms ook wel vaag. Zo zien we opeens een Duits groepje wetenschappers die bezig zijn met weerballonnen en de enige vrouwelijke wetenschapster (Noeline Brown) die er sexy bijloopt (of beter gezegd zit) met o.a. jarretelkousen (in de woestijn ) wordt steeds geil bekeken door de mannen (o.a. door drie mannen die aan het kaarten zijn met kaarten waarop naakte vrouwen te zien zijn) als ze haar zithouding verandert met haar benen en één van de mannen probeert steeds in haar half geopend bloesje te kijken. Naderhand vinden het tienermeisje, haar broertje en de Aboriginal ook twee weerballonnen in de woestijn en als het jongetje er één van laat ontploffen, schrikt de Aboriginal daar van.

Ook zien we op een gegeven moment de uitgebrande Volkswagen Kever in de woestijn waar de vader zelfmoord (doodgeschoten) heeft gepleegd en waarin een stam Aboriginals (met een aantal naakte vrouwen) zich aan het vermaken is. Ook zien we opeens een boerderij van een blank stel met jonge kinderen, waar ook Aboriginals aan het werken zijn (met het beschilderen van voorwerpen) en als het stel dan in het huis wil gaan vrijen wordt er gezegd:

"Will you shut the door? The kids? The window's open. I'm hot.."

Volgens mij ging het hierbij om mensen die al overleden zijn, want naderhand stuit men op een verlaten huis en worden er buiten twee graven aangetroffen (waarschijnlijk van de man en de vrouw). Ook zien we op een gegeven moment twee jagers in een zeep, die een waterbuffel doodschieten.

Waarom al die mensen opeens in beeld te zien waren, is me eigenlijk niet echt duidelijk en ook het einde vond ik wel vaag. De film opent namelijk met beelden van een stad en daarin zien we o.a. het tienermeisje op school, het jongetje op straat en een man (de vader) in een gebouw (waar hij werkt), die niet veel later naar buiten loopt en dan ergens gaat zitten te denken. Als de man dan op een gegeven moment thuis komt en zijn vrouw in de keuken bezig is met het eten, gaat hij roken en drinken op het balkon en kijkt hij naar zijn dochter en zoontje die buiten in een zwembad aan het spelen zijn. Daarna (na circa zes minuten) bevindt de vader, de dochter en het zoontje zich opeens in de woestijn (fraaie overgang trouwens, waarbij het beeld overgaat van een stenen muur naar de woestijn) in hun auto en gaat het zoontje buiten spelen (o.a. met een vliegtuig, speelgoedauto en een waterpistool), zet de dochter de picknick gereed, gaat de vader iets lezen en kijkt hij door een verrekijker, waarna hij opeens begint te schieten. De dochter en het zoontje verstoppen zich dan (de dochter trekt haar broertje dan ook achter een berg stenen), waarna de vader de auto in brand steekt met benzine en zichzelf doodschiet.

In de laatste minuten van de film zien we weer het huis, het balkon en het zwembad en zien we opeens Jenny Agutter als volwassen vrouw die het eten aan het voorbereiden (het snijden van vlees) is en waarna haar man binnenkomt die tegen haar zegt:

"Hi, doll. Well, they've made a decision. I get Graham's job when he leaves Friday, Ian takes over mine and Robby and Alan go over to accounts. Which means old Mal looks like being out of a job. Still, it's his own fault.".

Dus "old Mal" is dus de man die zelfmoord heeft gepleegd en waarom we nu Jenny Agutter (met haar mooie groene ogen in close-up) opeens als volwassen vrouw zien is me onduidelijk. Daarna zien we ook in de laatste minuut van de film het tienermeisje, het jongetje en de Aboriginal volledig naakt bij de waterpoel en horen we een mannenstem (moest dat het jongetje voorstellen als volwassene?) nog iets poëtisch zeggen, namelijk:

"Into my heart, an air that kills from yon far country blows. What are those blue remembered hills? What spires, what farms are those? That is the land of lost content, I see it shining plain, the happy highways where I went and cannot come again."

Daarna zien we in het laatste shot van de film de schooluniformen van het tienermeisje en het jongetje hangen (ze zijn immers volledig naakt) en is de film na 100 minuten is afgelopen.

Overigens zien we vlak voor het einde nog wat mafs, namelijk als de Aboriginal zichzelf beschildert heeft en begint te dansen (op vreemde wijze overigens) en zo volgens mij probeert het tienermeisje te verleiden. Maar dat niet lukt niet, want op een gegevens moment is de Aboriginal opeens weg en zien we hem naderhand aan een boom hangen als het tienermeisje en het jongetje naar een weg lopen. Daar komen ze uiteindelijk uit bij een verlaten mijnstadje, waar ze stuiten op een vreemde man en waar ze naar de mijn gaan kijken.

De cast bestaat dus eigenlijk maar uit drie hoofdrolspelers, die het alle drie gewoon goed deden. Jenny Agutter en Luc Roeg (zoontje van de regisseur) zien we geregeld in de woestijn rondlopen in hun schooluniform (het jongetje draagt daarbij o.a. een pet en Jenny Agutter loopt rond in een erg kort rokje). En ook hebben ze een radio bij zich die we regelmatig horen en daarbij zegt het jongetje dat de batterijen wel 400 uren meegaan. De cultuurverschillen en de communicatieproblemen tussen hun drieën werd leuk in beeld gebracht (is soms ook humoristisch) en gaandeweg komt er meer seksuele spanning (wat vooral berust op onbegrip) in het spel tussen het tienermeisje en de Aboriginal.

Al met al vond ik "Walkabout" leuk om eens gezien te hebben. Ondanks dat het verhaal eigenlijk heel eenvoudig is, is het ook complex (vanwege het einde en de andere personen die opeens in beeld verschijnen). Het is vooral de combinatie van de wijze van filmen, de vele prachtige Australische natuurbeelden, de sfeervolle muziek (van veteraan John Barry) en de cast, die deze film het kijken waard maken. En dat je de leuke Jenny Agutter (ze was destijds pas 18 jaar oud) ook nog eens in evakostuum te zien krijgt, is natuurlijk ook mooi meegenomen.