Ju-on: Shiroi Rôjo (2009)

Eigenlijk een herhaling van het oude Ju-on concept.

Weer een hoop korte scenes rond het verschijnen van een geest, die uiteindelijk één vlot en coherent verhaal vormen. Zoals bij de eerdere films in het begin wat lastig te volgen, maar naarmate de film vordert wordt alles duidelijker.

Er is gekozen voor een nieuwe familie (en nieuw huis) maar veel verschilt het uiteindelijk allemaal niet. De look, feel en structuur van de film is nog steeds hetzelfde als het origineel.

Heel wat beter dan de Amerikaanse delen, maar echt nieuw of verrassend is het al lang niet meer natuurlijk. Af en toe weer aardig sfeervol, film is weer zo voorbij en vermakelijk blijft het wel. Benieuwd hoeveel ze er nog gaan maken.

3.0*

Zeer aardige film. Heb me lekker vermaakt.

Fijn dat hij maar een uurtje duurde, daardoor kon hij niet langdradig worden. Goede schrikmomentjes, en veel creepy geestverschijningen. Verhaal is in begin inderdaad vaag, maar wordt later toch duidelijk. Voor een japanse horror, erg goed geacteerd vond ik. Verhaal was helaas niet veel vernieuwends, helemaal niets eigenlijk. Wel vond ik het leuk om de film van een andere regisseur dan Shimizu. De vrijwel onbekende Miyake heeft een leuk horrortje in elkaar geflanst.

ps: ik snapte alleen niet waar Kayako ineens was, toshio was er wel. Maar Toshio had toch ook helemaal niks met het verhaal te maken?

Beter als Girl in Black.

Komt misschien ook omdat veel Japanse bejaarden er zonder make-up ook al eng uit zien, laat staan in spookvorm. Overtuigend geacteerd en een boeiend verhaal waarbij op het einde alle puzzelstukjes in elkaar vallen. De moorden waren ook best lomp, zoals de fik in de badkuip of het zagen in het meisje. Het leuke is dat als de film maar een uur duurt, de scare-dichtheid groot is. Er gebeurd iedere minuut wel iets zodat de film niet saai wordt. Ben benieuwd naar een volgend deel, hopelijk weer een klein uurtje.

Ik was eigenlijk een beetje uitgekeken op The grudge, voornamelijk door die amerikaanse wanproducten die ik allen heb mogen aanschouwen Maar zodra ik aan het origineel denk krijg ik er toch wel weer zin in, dus toch maar een klein uurtje gaan zitten voor dit deel.

Heel fijn werkje, niets bijzonders gewoon goed onderhoudend en typisch ''the grudge'', goed dreigend sfeertje die behoorlijk constant is en de onderverdeling in hoofdstukken werkt goed en ze dragen allen wat bij aan het verhaal die in 60minuten makkelijk verteld kon worden. Beter dan een full length!

De charme van ''the grudge'' films zijn weer helemaal terug nu ze weer uit het land komen waar ze gewoon vandaan behoren te komen. 3.5* en nu nog ''Girl in black''

Kortje nog voor het slapen gaan dan!

Het was een tijd geleden dat ik een Grudge film had gezien; ik denk voordat ik lid werd van MovieMeter. Hoewel Miss Milton best een horrorliefhebber is, zijn er grenzen. Mensen kunnen compleet aan stukken worden gehakt voor haar ogen, maar een meisje met haar haar voor haar ogen die in een gang staat, of uit een put of tv kruipt, dat wordt hem niet. En ik moet zeggen dat ik wel snap waarom. Mijn armhaar stond ook al overeind in de eerste tien minuten, al komt dat voor een groot deel door dat vreselijke geluid dat deze entiteit maakt. Deze heb ik dan ook alleen moeten kijken.

De fragmentatie in losse segmenten zorgt niet voor de meest vloeiende kijkervaring, en ook visueel is deze Ju-on niet heel fijn. Het oogt als niet al te beste digital video camera van early 2000's, en sowieso zijn de composities en camerastandpunten niet altijd even geweldig. Sommige effecten zijn bovendien erg simpel en de montage is bij vlagen iets knullig. Maar ondanks al die kritiek, werkt het vaker wél dan niet. En hoewel JM de laatste is om in geesten te geloven, vind ik dit toch creepy as fuck. Dat wijf met die basketbal, Getverdemme. Zal maar op je af rennen met dat angstaanjagende keelgeluid.

Een goede film? Zeker niet. Maar na meer dan tien jaar was het toch wel weer weer even leuk in dit universum te zijn. En laat ik eerlijk zijn: het is zeldzaam dat mijn armhaar overeind staat. Alleen dat al legitimeert een voldoende.

3,0*

Als je de resultaten bekijkt van de Amerikaanse reeks maakt de sfeerinvulling van deze film een vertrouwde en plezierige indruk, maar als horrorfilm zelf valt er nog altijd veel op aan te merken. Een verschil is dat er weer een zekere mate van spanning terugkeert (waar de opening zelf een schoolvoorbeeld van is), maar eenmaal regisseur Ryûta Miyake de bedreigingen in beeld brengt (en dat gebeurt al aardig vroeg) maken de meeste horrormomenten plots een veel lauwere indruk. Oma Grudge oogt belabberd en de visuele invulling weinig imponerend, bovendien begint het husselen van de structuur langzamerhand een steeds makkelijkere impressie te maken. Het acteerwerk is ten opzichte van de eerste Japanse reeksdelen een aanzienlijk stuk verbeterd, maar niettemin loopt er geen figuurtje tussen die je na afloop bij naam zal onthouden. Dat laatste is ook niet hetgeen waar een reeks als Ju-on mee te koop loopt, wel met pure horror. De schrikmomenten zijn echter niet effectief en de spanningsopbouw wordt vaak met een ridicule onthulling om zeep geholpen, waardoor het geheel je enigszins wezenloos achterlaat. White Ghost valt overigens wel extra op vanwege de verrassend gemene bruutheid, zeker richting de finale zag ik enkele geweldsimplicaties niet aankomen.