Death Machine (1994)

Cheesy B film, maar wel lekker charmant. Zoals gezegd eerder een ode dan een rip-off.

Bitterweinig te vertellen over deze film, behalve dan dat de ster van deze film niet van vlees en bloed is, maar The Death Machine zelf. Verder nog een leuke psycho, maar niks om over naar huis te schrijven.

Leuke camp, cheesy effects, en een kick-ass monster. Wat meer geld en een betere cameraman hadden hier ongetwijfeld een echte cultfilm van kunnen maken, maar toch 3* voor een leuke film.

PS: kan iemand trouwens confirmeren dat Chris Cunningham aan deze film heeft meegeholpen (monster design dan) ?

Death Machine is een aardige mix van verschillende films, die pas leuk wordt na de eerste helft.

Het acteerwerk is soms rommelig en onbedoeld grappig, maar past zeker in deze film. Ook zijn de effecten goed.

De film past in het rijtje Hardware, Aliens en Robocop, maar haalt het niet bij zijn voorbeelden. Wel is hij erg vermakelijk en een voldoende waard.

3*

Erg leuke Sf film met de nodige actie en grote wapens.

De sfeer is goed en de effecten zijn ook behoorlijk oke.

Acteurs doen het ook niet slecht.

3,5 ster

Een zeer vreemde film dit, zootje van alles en nog wat. Van referenties naar Blade Runner, Terminator en Aliens naar regelrechte cyberpunk en bloedig actiegeweld. De vormgeving doet veel, maar je kan er niet omheen dat er heel wat geleend wordt uit andere films. De verafgoding van de makers voor hun idolen Ridley Scott, Sam Raimi en John Carpenter is overduidelijk. De Death Machine in kwestie is een onverwoestbaar en ijzervretend metalen beest, dat in enkele scènes het hart plots sneller doet kloppen. De design en animatie zijn niet verkeerd. De niet al te interessante acteurs en een veel te lang laatste half uur, waarin voornamelijk door gangen gelopen wordt, helpen de film flink naar beneden. Meest opvallende acteur is natuurlijk Brad Dourif, die een totaal gestoorde mad professor speelt en dat o zo heerlijk kan. Ik vond het allemaal maar zus en zo...

Grappige cult.

Eigenlijk als enige moeilijkheid die ik zie, dat het te lang duurt en teveel op een beperkte serie trucs leunt. Maar die zijn op zich wel best geniaal - de Death Machine is grandioos en gruwelijk (jammer wel dat het geluidje teveel herhaald wordt); de truc om Scott, Raimi en Carpenter te vernoemen is leuk (maar waarom niet nog een paar). En van de acteurs vraag ik me af waarom ze eigenlijk vrij onbekend zijn gebleven, want daar lijkt van wat we hier te zien krijgen nauwelijks een goede reden voor.

Maar, bijna twee uur, daar had wel een stukje af gemogen. En iets minder herhaling in de actie had ook wel een stuk geholpen. Toch, de vormgeving is prima, en de beelden ook. Kennelijk heeft Norrington daar goed mee gescored, want zijn volgende films kregen een ietsje significanter budget mee.

Het scenario bulkt van verwijzingen naar andere horrorfilms, maar de film is toch onderhoudend en voldoende spannend. Soms vrij bloederig zelf. Een degelijke sciencefictionfilm met heel wat actiemomenten gecombineerd met wat horrorelementen. Zeker niet verveeld. 6/10

Originaliteit is zeker niet de sterkste troef van deze film! Nee, het is vooral een mengelmoes van aanverwanten films waarin grandioze speciale effecten en daverende Actie te zien waren. Zelfs de personages dragen namen van die illustere collega`s, zoals Jack (Joe) Dante, Ridley Scott, (omgekeerde van Ridley Scott) Sam Raimi en John Carpenter. Misschien is het cheesy maar ik kon het zeker wel waarderen! De verdere film is uiteindelijk één groot excuus om een ​​gigantische robot mensen te laten doden. Maar hé, een film waarin een gigantische robot jaagt op zijn slachtoffers door hun angst te volgen in een enorm torenblok is onmogelijk saai te noemen! Voordat hij op 29-jarige leeftijd 'Death Machine' schreef en regisseerde, was de Britse filmmaker Stephen Norrington een begaafd kunstenaar van speciale effecten, betrokken bij films als Aliens, Hardware, Lifeforce enz. Technisch gezien lijkt de film dan ook veel duurder dan dat hij in werkelijkheid moet zijn geweest. Daarnaast was er ook een geweldige soundtrack van techno-industriële muziek. Dit was dan ook prima 90's cyberpunk-trash.

De verwijzingen liggen er wel kilo's dik bovenop met namen als Weyland en Yutani (naar de Alien films, de corporation), John Carpenter, Sam Raimi en RIdley Scott die stuk voor stuk met hetzelfde budget toch een veel betere film zouden hebben gemaakt. De casting is, afgezien van psycho Dourif en de smakelijke Ely Pouget, vrij beroerd. De effecten zijn erg matig, zeker in de eerste helft, waar in de tweede het metalen monster eindelijk wat beter te zien is. Gelukkig nog geen CGI crap, maar er had veel meer in de mechanische effecten gezeten. De sets zijn totaal niet bijzonder, ondanks voldoende potentieel daar (het is immers een gigantisch high tech pand). Verder duurt het allemaal te lang.

Grappig detail: het budget was bijna precies hetzelfde als Terminator uit 1984. Een slorige 6,5 miljoen. Maar ja, inflatie he.

Een overduidelijke creatieve opzet van Norrington, de man achter de latere grote actieflicks als Blade en Extraordinary Gentlemen... maar ook zeker wel de vergeten Last Minute. Wat heeft hij van zijn debuut gemaakt?

Hij heeft er overduidelijk wel plezier in gehad, liet zich inspireren door de al wat oudere klassiekers, maar gebruikt daar wel een eigen monster in dat voor de verandering eens van metaal is. Ik proefde de maatschappijkritische randjes al. Het gaat over een vrouw, de uitvinder van dit project. Door een fout heeft haar project voor talloze doden gezorgd en tegen alle woede van het publiek in moet ze de confrontatie aangaan met haar eigen uitvinding. Hierbij krijgt ze ook haar medestanders en tegenstanders... en natuurlijk de machine zelf.

Death Machine is nog goed genietbaar en kijkt lekker weg. Dat er niet veel budget in is gestoken is ook vrij duidelijk, en op het monster na is er niet veel nieuws onder de zon. Het is een groot recept dat uiteindelijk een snack is geworden, maar dat neemt nog weinig af. Qua creativiteit en actiescenes zit er niks in de weg en dat redt de film.

Wel jammer dat het zich niet gewoon in Londen afspeelde en Amerika als locatie moest worden gebruikt. Als debuut van een Engelsman verwacht je dat toch wel als visitekaartje.

Kan er mee door.

3,0*