7 Años (2016)

Een aardige dramafilm.

Met een kleine cast en laag budget komt er een onderhoudende dialogenfilm van de grond. Deze kan het beste vergeleken worden met Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966).

Momenteel te zien op Netflix.

3,0 *

7 Años

Boeiende film. Het concept is simpel en de film speelt zich af op één plaats, maar de uitvoering is ijzersterk. 7 Años is een Spaanse, door Netflix geproduceerde film over vier partners binnen een bedrijf die zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking. De belastingdienst is daar achter gekomen en de vier partners hebben een plan bedacht. Eén van de partners neemt de schuld op zich en gaat voor 7 jaar de gevangenis in.

Maar wie? Een schitterend psychologisch spel is het gevolg. De partners hebben allemaal zo hun eigen belang om uit de gevangenis te blijven en natuurlijk hebben ze ook allemaal hun eigen inbreng binnen het bedrijf. De acteurs zijn erg sterk en zorgen ervoor dat deze beklemmende film blijft boeien. Ruzie, achterdocht, geheimen die worden onthuld, alles passeert de revue. De uiteindelijke oplossing was er één die wij allemaal wel zouden hebben bedacht, maar zorgt nog voor wat frictie. Het einde is een anticlimax maar toch stoorde het niet heel erg. Netflix mag meer van dit soort kleinschalige films produceren.

Goeie film waarin vier zakelijke partners moeten beslissen wie van hen voor 7 jaar de bak in draait. Een simpele opzet (slechts vijf acteurs en één locatie), en een prima uitgangspunt. Dit levert een boeiend dialoog op met een hoge inzet. De film duurt ook zeker niet te lang en de acteurs doen het goed. Voornamelijk door de plotwending op het allerlaatste moment, net geen 4.0 sterren.

"7 Años" is één van die kundige één-locatie-films die er in slaagt met gevatte dialogen en goed acteerwerk het geheel boeiend te houden.
Na het grappige van het wisselgeld, begint de ernst om toch maar aan de gevangenisstraf te ontsnappen. Criteria als verdienste en onmisbaarheid binnen het bedrijf, familiale achtergronden, privé toestanden en "weetjes" passeren de revue en leiden zelfs naar agressie.
Op wat voorafging is het slot ontgoochelend, maar brengt toch de vraag met zich mee wat er nu nog zal overschieten van de hechtheid van het viertal nadat men zo diep is gegaan om de "strafkaart" door te schuiven.
De positie en de figuur van de begeleider, vertolkt door Manuel Morón, vond ik wel spitsvondig en knap gebracht.

Goed verhaal lekker kort ook. Maar toch niet helemaal bevredigend. Zo vind ik het acteerwerk maar matig. Toch leuk om gezien te hebben.

Best leuk en boeiend als psychologisch spel, al vond ik dat men lang niet altijd even logisch leek te handelen en zeker een en ander kwam te gescript over. Maar wel een fijn tussendoortje met die korte lengte die toch volwassen aanvoelt, ook door het goede spel van alle vijf de acteurs die hun personages alle wel wat eigens meegaven. 3,5*.

Toch wel interessant die Spaanse toevoegingen op Netflix en in het geval van deze film ook nog eens met een aangename speelduur.

De film doet soms wat denken aan 12 Angry Men wat betreft zijn opzet, de film speelt zich voor 95% af in 1 ruimte en als kijker lijkt het bijna als of je ook aan de vergadertafel hebt plaatsgenomen.

Personages zijn overtuigend neergezet en de sfeer die langzaam omslaat goed voelbaar.

Toch had wat mij betreft de film nog wel iets verder mogen gaan op bepaalde punten, personages blijven over het algemeen vrij rustig en ingetogen spelen terwijl de situatie daar niet naar was, ik had misschien net iets meer Glengarry Glen Ross willen zien maar dat neemt niet weg dat het nog steeds een interessante Spaanse film is geworden.

3*

Sterke psychologische dialoog- en redeneerfilm over een dilemma waarover een viertal voorstaande bedrijfsmensen zich buigen om te vermijden dat iedereen in de gevangenis belandt. De film speelt zich af in één ruimte en haast louter aan één en dezelfde tafel. De dialogen zijn sterk en elk personage - op eentje na - is welbespraakt en retorisch sterk.

Elk halen hun argumenten aan. Er wordt vaak van strategie gewisseld en enkel het eigenbelang staat voorop. Hoewel je in het begin de idee had dat de collega's een sterke band onderhielden met elkaar, merk je na een tijdje toch veel wrevel en onderhuidse spanningen. Het verleden speelt altijd mee in het nemen van beslissingen, zeker in dit soort. Sommige maskers vallen dan af.

Heb er toch wel van genoten en ik hou wel van dergelijke films. Een subgenre dat niet zo vaak voorkomt of je zou richting de betere rechtbankfilms moeten gaan. 12 Angry Men (1957) sluit hier bijvoorbeeld wel op aan. Het einde is licht onbevredigend, maar een interessante film is het zeker.