La Meute (2010)

Gisterennacht toch maar aangezet, zonder subs. Na een avondje carnaval en ik nog toe was aan een afterparty, achte ik mijn Franse kennis hoog genoeg in om het maar te proberen.

Ach, van dialogen moet de film het niet hebben. Ik hoopte op een lekker smerig filmpje, maar dat viel 'vies' tegen. Nauwelijks, of eigelijk geen, gore is er te bevinden. Beetje standaard materiaal, helaas.

Door de relatief korte speelduur, hoopte ik op een snelle en doeltreffende horror, maar er gebeurt alle minst iets spannends. Simpelweg kan je zeggen dat het redelijk saai is.

De acteerprestaties zijn middelmatig tot slecht. Vooral een groepje bikers spelen uiterst clichematig en over de top.

Het geheel doet wat goedkoop aan, lange bij na niet kan deze horror aansluiten bij haar genre-land genoten, zoals Haute Tension, Inside, Martyrs..

Jammer jammer, ik had gehoopt dat er eindelijk weer eens een goede Franse klapper zou komen, en ik achte La Meute daar voor in staat.

Ach misschien nog een keer Inside uit de kast halen

Tegenvaller van het jaar.

Vooral zo een tegenvaller omdat het zoveel beter had gekund. Acteurs zijn goed genoeg voor een film als deze, setting is niet extreem veel mis mee, monsters waren ook degelijk, maar de regie is zo belabberd dat de film gewoon helemaal mislukt.

Verhaal loopt voor geen ene meter. Een of andere chick neemt een lifter mee en word vrij snel daarna door een dikke oude vrouw als bloed koe gebruikt. De film mist elke vorm van opbouw en spanning. En is nergens rauw genoeg om het niet te hoeven hebben van deze eerste twee dingen. Leukste was nog Phillippe Nahon met een t-shirt met daarop "I fuck on the first date" maar uiteindelijk is het maar een saaie bende. Zonde!

1.5*

Eigenzinnig filmpje

Oké weer niet de opvolger van de grote Franse horrors, toch is dat niet eens zo erg want La Meute is heel wat anders: niet eng of rete-spannend (en wil het ook niet zijn denk ik) maar een beetje vreemd. Vooral de licht-komische noot springt in het oog, alhoewel, niet overheersend maar het is er wel, onder andere vanwege de lompe bolle barvrouw en het aparte rolletje van Philippe Nahon.

Het blijft boeiend omdat je gaandeweg niet weet wat je moet verwachten en een paar keer op het verkeerde been wordt gezet (wie is goed en wie slecht?). De goorheid is gedoseerd en het draait ook niet echt om de kills. La Meute scoort juist met het sfeertje dat nog een beetje doet denken aan Calvaire en dan de light-versie. Het oogt lekker grauw en groezelig en is leuk geschoten.

Wel jammer is dat richting het einde veel guns om de hoek komen kijken, doe mij maar liever scherpe voorwerpen. Ook de motorbende is twijfelachtig maar de stoere chick is oké en de vijand mag er ook zijn. Alsof de Johnsons en Predator seks hebben gehad, alleen daarna wordt het flauw omdat ze met zovelen zijn en de finale in het huisje stelt teleur. Meer spanning had zeker geen kwaad gekund.

Het allerlaatste shot is nog best afgezaagd (heeft ze nou een gedeelte gedroomd?) en onnodig, maar goed dat boeit verder weinig want het is een vlot tussendoortje. Krappe 3,5*

Een aardig begin wordt ten niet gedaan door die vreselijke slecht gemaakte wezens die uit de grond komen, de wezens komen lacherlijk over en dit zal niet de bedoeling zijn geweest.

Geinig om te zien hoe iedereen hier uitkijkt naar Franse horror. Alsof het ergens garant voor staat... wat mij betreft heeft het al vaak genoeg aangetoond dat het enkele uitschieters kent maar verder uit veredelde middelmaat bestaat. Deze La Meute is daar niet anders in.

Deze film heeft van alles wat, maar uiteindelijk van alles te weinig. Waar wilt het heen en wat is nou het punt waarop je deze film zou kunnen aanraden? Het is mij een raadsel. Het heeft (qua content) de potentie om te verrassen en qua gore flink te keer gegaan, maar die kans laat het zowel in het eerste deel als in het tweede deel vrijwel volledig liggen.

Jammerlijk hoe deze film is uitgedraaid op een teleurstelling, de Fransen zijn geen goden en na de zoveelste 'matig tot ok' film ben ik het punt van spontaan enthousiasme wel voorbij. Toch kon ik een uitgebreide review niet laten.

Erg grappig.

De hele film lang toch wel met een fijne grijs op m'n gezicht gezeten. Moreau en Nahon vond ik super, al is het vooral Moreau die hier echt de rol van haar leven speelt.

Verder komt het er gewoon op neer dat je de humor moet voelen, want als echte horror schiet de film inderdaad wel een beetje tekort tov de echte topfilms. Maar wat mij betreft is dat aardig naast de kwestie, aangezien Richard er genoeg lol inpompt om een hele film lang geamuseerd toe te kijken.

Visueel verder erg "mooi" geschoten, soundtrack ook kwalitatief en acteerwerk dik op niveau. Heb me erg vermaakt met deze film, al vrees ik dat velen de humor niet echt zullen waarderen, waardoor de film hard zal moeten zoeken om een welwillend publiek te vinden.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: extra punten voor de Ghost n Goblins footage.

Veel onterechte negatieve commentaren hier zeg. Spannend is het niet, maar het komische en zwartgallige, dát is toch waar het om draait in deze film? Heb hier enorm van genoten. Laat die Fransen vooral meer zo'n films maken.

Tof!

Weinig mis mee. Film die je in eerste instantie moet zien als zwarte comedy en minder als horror. Erg vermakelijk, heerlijk sfeertje en prima acteerwerk. 7.5/10*

Dit soort werkjes mag je niet te serieus nemen en het zou zonde zijn als je echt op een beklemmende en angstaanjagende slachtpartij zit te wachten. Ja, het is een horror, maar niet elke aanpak is hetzelfde en als je dat weet kun je het beste gewoon achterover zitten en rustig meegaan in deze sfeervolle prent. De humor moet je misschien liggen, maar ik vind toch dat het vrij duidelijk mag zijn dat we hier te maken hebben met een simpele en luchtige fabricatie. Tergelijkertijd zitten er schitterende shots tussen, waaronder die van het alleenstaande huisje en de 'galg' op het einde. Acteurs zitten goed in hun rol, de muziek is prima uitgekozen en verder is het technisch gewoon prima in orde. Leuke twist ook, die van Charlotte met haar baan als moordzuchtige barvrouw. Eigenzinnige, duistere, rauwe creatie met originele ideeën en een zeer fijne uitstraling.

Geen tegenvaller, geen meevaller. La Meute is een film met het soort humor dat niet echt mijn ding is, een enkele keer een glimlach. Gelukkig was de horror wél prima en daardoor scoort La Meute ook een dikke voldoende.

De film begint erg goed, mooie beelden, aardig acteerwerk en een aantal leuke karakters met die van ma Flodder als hoogtepunt natuurlijk.

Deed bij vlagen wel aan Calvaire denken, maar die vond ik toch van een totaal ander niveau helaas. Bij Franse horror denk je al gauw aan de pareltjes Martyrs en Switchblade Romance, dus liggen de verawchtingen al gauw (te) hoog.

De gore in deze La Meute is meer dan prima, enkele érg smerige shots op een gelukkig niet té smerige manier vertoond. Het wordt nooit spannend maar het kijkt wel erg lekker weg en zo zijn die 80 minuten snel om! Een tof einde ook, 3 sterren.

De eerste 45 min vond 'k de film eigenlijk wel goed hoor, omdat 'k het toch wel wat mysterieus vond wat er precies aan de had was, maar dan kwam de aap uit de mouw en die wending vond 'k toch een stuk minder.

De cast vond 'k wel goed, vooral dan La Spack. Voor de rest zaten er geen saaie stukken in en vloog hij eigenlijk wel voorbij.

Het eerste deel vond 'k dus wel de moeite, alleen wat jammer van het laatste half uur.

Man man man wat een heerlijke gestoorde Franse horrorfilm zeg, die erg wil aansluiten op de trash-horror uit Amerika. Ook wat verhaal betreft is dit behoorlijk standaard maar word oh zo leuk uitgewerkt, waarop dit nog best op een parodie begint te lijken.

Het verhaal kennen we al: Vrouw Charlotte komt (met een bizarre lifter dan) aan bij een restaurant waar het al vanaf het begin niet pluis is. De mamma Flodder achtige barkeeper die weet er maar een niet al te vriendelijk sfeertje in te brengen en daarnaast word Charlotte steeds lastiggevallen door motorrijders (ook standaard). Dan raakt ze de lifter inene kwijt en gaat ze naar hem op zoek. Wat haar gelijk in de macabre taferelen brengt van de bizarre eigenaren van het restaurant die wel hele eigenaardige plannen heeft met hun klanten.

Wat we dan krijgen is gewoon een heerlijke geschifte adrenaline achtbaan waar je gewoon met een grijns op je smoel naar zit te kijken, en ondertussen ook met spanning weer afwacht wat er gaat gebeuren. Wie de film ook weer helemaal goed maakt is Phillipe Nahon, man man man wat blijft die gast toch geweldig met zijn agressieve kop en zijn vuilgebekte imago, vooral hoe hij het nog even opneemt tegen die ma Flodder en vervolgens ook in de kruiwagen naar buiten word gereden voor een lekkere snack. Snack?? Ja! Want het blijkt dat de restauranteigenaren de klanten gebruiken als voer voor hun "vriendjes", fors uit de kluiten gewassen zombies dus. (mag er ook wel even bijkomen. De film word alleen maar leuker! En naderhand ook nog die scene dat Charlotte en die motorrijders met geweren de zombies te lijf gaan vanuit dat huisje. En dat einde... brrrr!!!

Gewoonweg een heerlijke Franse trash horror, met een knipoogje naar Grindhouse, die aan alle kanten klopt en werkt. Het blurry en korrelige beeld en het grillige boerenlandschap zorgen voor de bijpassende sfeer en ook de soundtracks zijn geweldig (vooral die avant gardische cajun achtige muziek tijdens die achtervolging tegen het einde. En wat ik er voor de rest nog over kan zeggen (nouja herhalen) wat een GEWELDIGE film!!! over de top, gestoord, grappig, spannend, met de standaard combinatie van Roadmovie, Zombiefilm, Actiefilm, en al de andere Amerikaanse stereotypen en ook nog met erg fijne rollen (zit nog wel steeds af te vragen wie nou Matthias Schoenaards was in de film)

Ik zou zeggen: wil je gewoon een gruwelijke film zien waar je vaak ook erg om kan lachen, kijk dan deze voor de verandering tov de Amerikaanse meuk. (of Meute)

4,5*

Teleurstellende Franse horror film... Dat overkomt me niet zo vaak.

La Meute begint aardig, maar verrast eigenlijk tegelijketijd ook erg weinig. Liftertje, spooky kroeg/restaurant, gekke familie: nogal standaard horror stuff dus. Op horror gebied weet het niet echt te imponeren. De killers zijn niet eng, de spanning komt vrijwel niet over en de gore is te schaars. Daar komt nog eens een strontvervelende rol van Philippe Nahon bij (dat deed ie in Haute Tension toch beter).

Na een uur wordt het dan eindelijk grappig, goor en leuk. De monsters vallen dan in grote getalen aan wat voor wat actie en gore zorgt. Lang duurt dat echter niet, aangezien de film exclusief aftiteling maar een minuut of 75 duurt. Wel wordt er af en toe tof gespeeld met licht, camerawerk en de rookmachines, wat de sfeer absoluut ten goede komt. Voorbeelden hiervan zijn de setting rond het huisje waar de mensen ''ge-offerd'' worden of tijdens de scene in het maisveld.

Helaas dus nogal magertjes allemaal. Nergens weet de film echt te imponeren of interessant te worden. De gore is leuk maar te schaars en pogingen tot humor falen te vaak. De hele tijd krijg je het gevoel alsof je het allemaal al leuker en beter hebt gezien in andere films. Wel een tof sfeertje, maar daar blijf het over het algemeen wel bij. Vreemd, confusing, einde ook...

Wat een chaotische janboel zeg. Maar wel enigszins amusant - soms nog net wat meer zelfs. Al kon ik de humor slechts gedeeltelijk smaken helaas, en aangezien de film de meeste van z'n troeven daarop gooit was er van spanning, sfeer, of engheid nauwelijks sprake. Slechts sporadisch een flink lachstuipje, dat wel.

Verder sluit ik me aan bij mijn bovenbuurman; erg veel heeft het niet om het lijf, en de film probeert van alles zonder erin te slagen, meestal. De aanwezigheid van een geweldige Nahon, wat guitige scenes, en het leuke mopje maken echter een hoop goed, wat me nog net over de streep weet te trekken om een 2,5* uit de delen.

Toch een tegenvaller.

Maar op zich is wel te begrijpen wat Richard wil doen. Hij teert op het contrast van het saaie grauwe landschap met subtiele humor, maar gaat daar mijn inziens niet ver genoeg in door. De film zal daarom maar moeilijk zijn publiek vinden.

Aan mij was het helaas niet besteed. Niet gelachen, wel een paar wtf-momenten. De meeste lol heb ik dan ook beleefd aan het onderwerp en enkele gore.

2*

Hoewel een paar afschuwwekkende scènes zo halverwege de film doen vermoeden dat de film een richting inslaat die naar pure torture horror leidt, is dat niet het geval. De paar schokkende scènes dienen als opmaat voor iets anders. De film neemt opeens een compleet andere bocht en verandert geheel onverwacht in een heuse zombie flick.
Misschien voor gorehounds erg teleurstellend. Die moeten het met drie of vier scènes doen waarin bloed en gore bovenmodaal aanwezig zijn. Heel expliciet is het overigens niet, maar indrukwekkend zeker.
Wel is er goed nieuws voor andersoortige gorehounds onder ons, want andere smerigheid dan bloedige smerigheid is er genoeg. Zo hult de film zich bijna continu in een viezige waas. Het lijkt soms alsof de lens niet helemaal is schoongepoetst. De beelden zien er vunzig uit. Geslaagde smerigheid.
En daar blijft het niet bij. Er is meer viezigheid. De setting getuigt ook bepaald niet van properheid. Een vervallen eetcafé met zwerfvuil op en om het erf, nodigt nou niet echt uit om er een uitsmijtertje te gaan verorberen. Helemaal niet als je de vrouw achter de toog bekijkt. Een ongewassen slons. De clientèle valt in dezelfde categorie. De ambiance is vettig en verontrustend.
Met de onaangename sfeer zit het in deze film dus wel goed. In dit kader moet ook de score worden genoemd. Pulserende klanken voortgebracht door gitaar en keyboard, dringen heel gemeen door je hersenpan heen, nestelen zich daar ergens en dragen in die zin tamelijk dominant bij aan de verstikkende atmosfeer.
Er is humor. Gelukkig. Leuke fysieke humor. Onuitgesproken humor. De film is er van doordrenkt. Pikzwarte en absurde humor die nooit doorschiet en zodoende aan de serieuze kant van de horrorfilm geen afbreuk doet. Van horrorcomedy is geen sprake. Daarvoor is de humor te subtiel. Te weinig opvallend. De balans tussen humor en horror slaat nooit te ver door naar de lach. De humor is er te fijnzinnig voor.
Tot zover dus niets aan de hand. Helaas wordt de fijne atmosfeer danig om zeep geholpen door de personages, waarvan naarmate de film vordert steeds meer gevraagd wordt in fysieke en verbale zin en die daarvoor de techniek van de overacting toepassen. Dat wordt genadeloos bloot gelegd bij het aangaan van dialogen en vooral bij het uitspreken van ‘snedige’ oneliners, die derhalve in het luchtledige blijven hangen. De subtiliteit is opeens ver te zoeken.
Het gaat helemaal fout als de film de definitieve wending maakt naar de zombiefilm. Absurde accenten heeft de film ook dan nog, maar die accenten voelen allemaal erg berekenend aan. Uiteindelijk dooft de berekenende insteek de spontane en lichtzinnige rol van de absurdistische grondtoon die het verhaal zo geslaagd maakte. En dan die zombies. Blèh. Ik ben er wel weer even klaar mee.