Night Moves (1975)

Inderdaad overeenkomsten met Altman's geweldige detectivefilm, maar helaas pakt het ontbreken van een zekere plotgedrevenheid in deze film minder goed uit. Zeker niet vervelend, maar soms kabbelt het allemaal maar wat te doelloos rond. Gelukkig speelt Hackman erg sterk en is de ontknoping behoorlijk indrukwekkend.

Enigszins stuurloos.

Wel onderhoudend, maar niet echt spannend.

Hackman is sterk, al kan dat niet van het verhaaltje worden gezegd. Met name de moord op het meisje lijkt er bij de haren bij gesleept om vorm aan het voorgaande te geven. Ook het misbruik plot blijft in het luchtledige hangen. Het maakt het personage van Hackman er i.i.g. niet sympathieker op.

Het einde an sich is prima. Mooi gefilmd ook.

Goed.

Relatief onbekende jaren 70 noir die her en der al als geheimtip begint op te dagen.

Het kijken van deze film voelde alsof je een oude wijnfles hebt gevonden in de kelder en voorzichtig proeft of ie nog te drinken is.

Een mooi gerijpte wijn perfect op dronk? of azijn?

Heerlijk!! De eerste optie dus.

Typisch jaren zeventig sfeer met Hackman als cynische private eye die met simpel runaway-opdrachtje een hele mestvaalt omploegt.

Weinig actie, maar sfeer!! sfeer!! sfeer!!

Schitterend geacteerd en voor een groot deel afspelend in de Florida Keys.

Ook nog mooi citaatje als mevrouw Hackman vraagt of ie meewil naar Rohmer's Ma Nuit Chez Maud.

"I've seen a Rohmer movie once. It felt like watching paint dry."

Onderhoudend, knap geconstrueerd misdaadverhaal zoals Arthur Penn er wel meer gemaakt heeft. Film is al opnomen in 1973 en heeft twee jaar op de plank van de studio gelegen, omdat Melanie Griffith tijdens de opnames pas 16 jaar oud was. En dan je borsten laten zien, al is het maar een glimp? Dan kon natuurlijk niet in het hypocriete, preutse Amerika van veertig jaar geleden. Vandaar.

Voor de geduldige jaren '70 filmliefhebber..

Want dit wás me een pittige, lange zit. Heb de film in drie etappes kunnen uitkijken, terwijl 100 minuten toch echt niet zo lang is tegenwoordig. Veel gebeurt er namelijk niet en het tempo van de film ligt vreselijk laag. Pas tegen het einde vindt er wat actie plaats, al laat je dat vooral met vraagtekens achter.

Gene Hackman speelt detective Moseby, wiens carrière nooit echt van de grond gekomen is. Ook verder is het niet best: als voormalig American Football speler kwam hij net tekort, zijn vrouw gaat vreemd en met zijn vader is hij gebrouilleerd. Kortom: een man die teleurgesteld is in het leven. Als dan de dochter van een verlopen actrice verdwijnt, denkt hij eindelijk een grote zaak te hebben.

Wat echter simpel leek - spoor de dochter op en breng haar terug - blijkt toch een stuk gecompliceerder. Als ze nog maar net terug is wordt het meisje vermoord en Moseby voelt zich genoodzaakt zich in een decadent, vreemd wereldje van smokkelaars te storten. Moorden volgen elkaar nu in rap tempo op en het verhaal wordt steeds onduidelijker. Een slimme jongen die het na één kijkbeurt al begrijpt; ik snapte er geen jota van.

Toch intrigeert de film van begin tot eind. Het 70ties tijdsbeeld, het vreemde broeierige sfeertje van The Florida Keys, de acteurs: ergens beklijft het wel. De thema's verval/mislukking/doelloosheid blijven op subtiele wijze terugkomen, waardoor het onbegrijpelijke plot desondanks blijft boeien. De eindscène is symbolisch erg sterk en doet niet gauw vergeten.

Een tweede kijkbeurt is zeker nodig, maar voor nu houd ik het op 3,5*.

Wie hier komt voor die mystery thriller met een detective die het zaakje wel even zal oplossen, gaat hier onderweg struikelen. Moseby weet het zelf eigenlijk ook niet zo goed. Een volbloed karakterdrama als je het mij vraagt en dat over een gebutste vent, die nog een dreun van zijn vrouw krijgt en verstrikt raakt in een zaak waar hij de hele film lang min of meer achter de feiten aanloopt. Penn vertikt het ook om de zaken uit te leggen of te verhelderen, hij is vooral in de weer met het perspectief van zijn hoofdrol.

En die is nogal troebel. Hackman in een rol die hem op het lijf geschreven is. Zachtaardig, maar ook een ijzervreter, beetje ouwehoeren om het ijs te breken en dergelijke, maar vol venijn als het er op aankomt. Hij ziet het alleen niet, zoals de schaker, wiens potje hij naspeelt, het ook heeft gemist. Ik deel de kritiek op de montage, er zijn enkele slordige, abrupte cuts, maar verder een absoluut boeiend portret met een drastische finale en treffend laatste shot. Onder het laagje vernis gaat een donkere film schuil.

Penn maakt er een beetje een rommeltje van, wil teveel dingen tegelijk en dat komt de film niet ten goede. Enerzijds focust de film veel op het personage Harry Moseby en zijn gekwelde leven. Hackman vervult zijn rol met glans, echter weet Penn er niet het maximale uit te halen.

Het plot springt van de hak op de tak en gooit personages heen en weer, verscheidene thema's komen aan bod maar niks wordt echt uitgediept. Ook de slordige editting die er enigszins wel de vaart in blijft houden helpt ook niet mee.

Gene Hackman redt de film hier, maar het nodigt mij niet echt uit om snel meer werk van Arthur Penn te zien.

Neo-noir over een privédetective die de dochter van een wat oudere Hollywood-actrice moet opsporen. Hierbij wordt hij echter in nog andere zaken verwikkeld.

Het verhaal kon mij slechts op het einde wat boeien, voor het grootste deel was het saai. Veel verschillende elementen komen aan bod, maar het blijft allemaal aan de oppervlakte. De montage vond ik aan de slordige kant. Op de vertolking van Hackman valt uiteraard niets aan te merken, maar het blijft een middelmatige film die ik vlug zal vergeten.

Uit op Blu-ray in de States van Warner. Over de beeldkwaliteit was men hier uitermate positief maar die is mij persoonlijk toch niet zo opgevallen, hoewel ze niet slecht is.

Goeie film waarin een privé-detective door een actrice wordt gevraagd diens tienerdochter op te sporen. Het plot is hier enigszins ondergeschikt aan de personages. Vooral het hoofdpersonage is goed uitgewerkt en weet zeker te boeien (niet in de laatste plaats door de vertolking van Gene Hackman). Verder nog een gewaagde debuutrol van Melanie Griffith.

Hackman op dreef in een nogal stuurloos dobberende film.

Als sfeerbeeld van de jaren '70 en '80 wel heel erg fijn kijken overigens, en dat het verhaal wat langzaam en ongericht van begin naar einde drijft is dan misschien wat minder belangrijk. Door het stuurloze dobberen komt er nogal wat aan details voorbij wat zo op het oog niet belangrijk lijkt - maar wel bijdraagt aan de sfeer. En wellicht dat er hier en daar toch nog wel een addertje onder het gras zit dat er bij herhaald kijken toch nog uit komt. Van Melanie Griffith was ik nooit zo onder de indruk overigens, en ook nu weer niet.

Als thriller is Night Moves niet heel indrukwekkend. Het thrilleraspect functioneert slechts optimaal in de laatste twintig minuten. Pas dan komt er enige beweging in het oppervlakkige plot. Toch is de film op bepaalde vlakken wel interessant. Als opzienbarend tijdsbeeld bijvoorbeeld. Of als psychologische raamwerk over menselijke motivatie.

Regisseur Arthur Penn laat de film zich deels afspelen in de kneuterige Hollywoodse filmscene. En dat is interessant, omdat Penn met eerdere films afstand nam van de Hollywoodse filmconventies door de geweldsgrenzen van de hollywoodfilm te verleggen. Zijn weergave van het volkje is een presentatie van een hoop ondoorzichtige, leugenachtige en achterbakse personen. Achter de glamoureuze bijna goddelijke façade gaat het enkel om aardse hebzucht en aardse afgunst.

Penn vraagt geduld van de kijker. Veel geduld. Rustig en doordacht passeert het verhaal, dat niet bol staat van de spanningsbogen. In plaats van zich te richten op spannende accenten, besteedt Penn veel tijd aan een gedetailleerde karaktertekening van zijn protagonist. Een privé detective die worstelt met een huwelijks- en een zingevingscrisis. Hij wordt gespeeld door een uitstekende Gene Hackman.

Ook interessant is de weerklank van de toenmalige actualiteiten die door het verhaal schemeren. Watergate, Vietnam. Gebeurtenissen die hun sporen nalieten en de samenleving op zijn kop zetten. Die sporen zijn in de film zichtbaar in de vorm van een natuurlijk wantrouwen dat de personages ten opzichte van elkaar manifesteren alsmede in de sliert leugens en intriges die de personages als vanzelfsprekend steeds maar weer omringen.

Night Moves is geen spectaculaire of hele spannende thriller en is op momenten zelfs saai te noemen. De psychologische subtekst, het boeiende tijdsbeeld en natuurlijk de spannende slotscènes maken dat de film het aanzien toch nog waard is.

Vrij onbekende maar erg fijne jaren '70-thriller, met Gene Hackman in topvorm en een plot dat zich langzaam maar gaandeweg verrassend ontwikkeld. Zelfs wanneer er weinig gebeurt is het toch genieten geblazen; wat een lekker sfeertje en wat een toffe cast, met James Woods en een piepjonge Melanie Griffith in belangrijke bijrollen. Goed geschreven, vooral qua dialogen, en vakkundig opgebouwd, toewerkend naar een spannende en spectaculaire finale. Het ontdekken waard.

Aparte noir achtige film die na een lange aanloop met een ietwat lamlendig middenstuk pas het laatste half uur in een stroomversnelling komt. Voorzover ze de ruimte krijgen worden de karakters sterk neergezet. De setting is rondom het decadente Hollywood, met alle hoererij van dien en vele luxueuze optrekjes langs de kust. De genoemde lange aanloop mist een spanningsboog en blijkt uiteindelijk niets meer dan een stuk afleiding van waar het uiteindelijk om draait, iets waar Hackman per toeval in verzeild raakt. Hiernaast zijn er nog wat relatiebeslommeringen met Hackman's lief. Dus hoewel het script niet heel slecht is, mist het focus.

Aardig om een nog heel jonge James Woods en Melanie Griffith te zien. Hackman is altijd goed.

Sfeer is er over het geheel te weinig, hoewel het lekker begint met van die typische 70s filmmuziek met jazzy orgeltje en psychedelische belletjes. Het kan er nog wel zeker mee door maar kan zich niet meten met andere klassiekers uit het genre, ook uit die tijd, zoals Chinatown.

Gisteren zag ik nog Mississippi Burning met een geweldige Gene Hackman in de hoofdrol. Ik begon zijn oeuvre eens uit te spitten op zoek naar interessante films van hem die ik nog niet gezien had. Zo kwam ik bij deze Night Moves terecht.

Gene Hackman weet hier zeker en vast terug de show te stelen als privé-detective Harry Moseby, maar het is toch vooral het lekkere 70' sfeertje die ik kan appreciëren aan deze film. Bij momenten kreeg ik ook Chinatown vibes, wat zeker en vast een compliment is.

Het verhaaltje rond het terugbrengen van het meisje en de smokkel, is op zich weinig bijzonder. Night Moves blijft op dat vlak redelijk braaf, maar echt vervelen doet het niet. Al vond ik het zijplotje rond de affaire van de vrouw van Harry weinig toegevoegde waarde hebben.

Al bij al een vermakelijke detective film met een prima 70' sfeertje.

3.5*

Ingewikkeld. Niet zeker of ik het wel allemaal heb gevat. Night Moves is een detective die sterk vermengd is met relatie- en familiaal drama, zowel van de kant van de detective als van zijn opdrachtgeefster en haar jonge dochter die zoek is. Maar wat het Mexicaanse artefactenverhaal daarin kwam doen was het misschien wel het hooi teveel op de vork. Een film die wat meer diepte aan de personages wil geven maar daar niet altijd in slaagt. Teveel bedscènes met prietpraat ook. Met James Woods en een minderjarige Melanie Griffith in vroege rolletjes. Stuurloos zoals ik hier ergens las is best een toepasselijk woord voor deze film. Niet Hackmans beste maar het einde redt de film van een lager cijfer.