London River (2009)

klein drama met een goed verhaal, goed gespeeld.

Een hele mooie film. Met dit verhaal hadden ze qua drama en dergelijke flink kunnen uitpakken maar gelukkig hebben ze het klein gehouden en dat was toch wel de charme van deze film wat mij betreft.

Ik vond de angst van de moeder een hele goede weerspiegeling van de angst die er veel in de maatschappij heerst wat betreft moslims. Die achterdocht die ze gelijk had tegen de buurman van haar dochter en later Ousman vond ik heel sterk uitgebeeld. En mooi om te zien hoe ze zich later toch verbonden met hem voelt omdat ze in hetzelfde schuitje zitten.

De opeenstapeling van toevalligheden maakten dat deze film volledig uit de bocht vloog. Jammer, want vooral het acteerwerk was van een geweldige kwaliteit. Hoe hebben ze die lange broodmagere acteur kunnen vinden?

Meest ongeloofwaardige moment vond plaats in de lange onheilspellende gang. De agent, c.q. rechercheur was plots helemaal uit beeld verdwenen ... zowel de locatie als het gedrag van de rechercheur misten elk gevoel van werkelijkheid.

Had er veel meer van verwacht.

De film is bijzonder saai ondanks de goede vertolkingen van de beide hoofdrolspelers.

Het is natuurlijk een dramatisch verhaal waar je zeker niet blij van wordt, maar toch vind ik dat er meer mee gedaan kon worden.

Erg sterke film die eigenlijk ook zowat meer dan realistisch is. Om te beginnen vond ik het vooral mooi dat er in de hele film zowat geen straatje muziek of soundtrack te horen is en dat het (op praten en het achtergrondgeluid na) muisstil is, waardoor alles ook op een een of andere manier langer duurt en dat het ook spannender word. Het verhaal lijkt simpel, maar je hoort natuurlijk wel te begrijpen dat zo'n simpel verhaaltje een grote hoofdrol speelde na die aanslagen in London. We maken kennis met Mevrouw Sommers waarvan de wereld instort en voor haar de spanning pas begint waneer ze vanaf de aanslagen in Londen niks meer van der dochter heeft gehoord. En tegelijkertijd komen we ook bij Ousmanne ,wat was die uitstekend neergezet. Die zit ook met hetzelfte probleem en vertrekt vervolgens ook naar Londen.

Wat dan zo mooi is is dat Ousmanne en Sommers allebij weer een andere relatie hebben met hun zoon of dochter. Dat zie je maar aan de manier waarop Ousmanne zijn zoon al meer dan 15 jaar niet meer heeft gezien en toch helemaal geobserdeerd en bezorgt is waneer hij te horen krijgt dat zijn zoon na die aanslagen vermist is. Pas dan komt de liefde voor zijn zoon naar boven lijkt het wel. En zo heeft Sommers weer een goede relatie met haar dochter. Verder zijn de momenten waarbij Sommers en Ousmanne elkaar ontmoeten ook best bitter. Vooral omdat ze in het begin nog erg moeilijk met elkaar op kunnen schieten. En natuurlijk het keiharde moment dat ze te vroeg gejuicht hebben.

London River is dus zeker geen film om vrolijk van te worden. Alles word subtiel neergezet en het sfeertje blijft wanhopig en vol spanning. Die 87 minuten gaan ook als stroop voorbij. Vraag me trouwens ook af of dit nou een Franse of een Engelse film is.

Verder zeer pakkende vertelling.

4,0*

Had gehoopt op meer beelden van Londen.

Meer impressies vanuit de wijken, helaas zal daar het budget niet toereikend voor geweest zijn.

Verder wel goed, maar komt niet over de 3 sterren grens heen.

;

Ben hier niet zo van onder de indruk. Wordt goed geacteerd maar het scenario vind ik niet sterk.

Het doet ook allemaal wat oubollig aan. Een tv-film.

Twee ½ sterretje

Boeiende film. Bijna niet te geloven dat sommige mensen dit saai vinden. Mooie muziek ook. Goed gespeeld door met name Sommers. Ze moet dus helemaal niks hebben van 'andersgelovigen'. Hij, Ousmane, accepteert het min of meer gelaten. Dan volgen excuses..... de film krijgt een positieve wending. Het slot vond ik dan weer niet zo'n verrassing. Ik heb Indigenes van dezelfde maker gezien. Ben benieuwd of ik zijn laatste film ook ergens kan gaan zien.

Brenda Blethyn heeft dit typetje al eerder gebruikt, het kwam bij mij uitgemolken over.

Ik ben blij dat de makers van deze film het drama redelijk klein gehouden hebben. Niets meer dan televisiebeelden tonen de chaos en ontreddering tijdens de aanslagen. Wat volgt is een stil drama dat zich langzaam voor onze ogen ontvouwt. De tweetaligheid in de film was voor mij een pluspunt, evenals de verschillende ouder-kindrelaties die in London River aan bod komen.

Jammer dat het verhaal het, zoals al eerder aangehaald door anderen, moet hebben van opeenstapelende toevalligheden. Dat doet af aan de oorspronkelijke intentie van London River.

3.0*

Langdradig drama. Hoewel het slechts 85 minuten duurde, leek het me dubbel zo veel. Dat komt vooral omdat er niet veel te beleven valt. Twee ouders zoeken hun kind na een terroristische aanslag en dat is het zowat. Als er al een boodschap van multiculturele toenadering in zat, vond ik het in ieder geval slecht overgebracht. De film mist duidelijk een interessant scenario en ook het acteerwerk kon me niet warm krijgen.

Mooie onderhoudende film. Excellent acteerwerk!

4sterren

Totaal niet mee eens.

Ik ook niet

Het kleine, tragische en treurige verhaal is bedacht na de terrorische bomaanslagen van 7 juli 2005 in Londen. Een beetje "te" gemaakte film waarin vooral de beide hoofdpersonen die door ras, afkomst, sociale klasse en religie verdeeld zijn, uitstekend en geloofwaardig acteren en die je raakt. Een bezwaar is dat je ze niet echt leert kennen.

Mooi om te zien hoe die moeder eerst vol vooroordelen zit en daarna langzaam tot inkeer komt, omdat ze simpelweg in contact komt met de moslims.

Verder redelijke film.

Prachtig verhaal en goed geacteerd.Ik werd er echt door geraakt.

Wel miste ik karakteruitdieping en het verhaal was wat vlak/saai.

Een prachtige film, die ondanks het trage tempo blijft boeien. Eenvoudige opzet, geen muziek, intiem acteerwerk. Meer heeft een goede film niet nodig. Ik vond het niet erg dat de film op de vlakte bleef; de emotionele afstand was m.i. bewust gecreëerd, om niet het risico te lopen dat het te sentimeneel zou worden. Dat was de kracht van de film; bijna een dokumentaire.

Uitstekend werkje van Rachid Bouchareb!

Had misschien iets langer mogen duren. Het was mooi om te zien hoe iemand die eerst vol vooroordelen zit, toch op andere gedachten komt door de ervaringen met de ander!!!

Gewoon een mooi plaatje, gevoelige muziek erbij en 2 ongelukkige mensen die hoop zoeken.

Een wanhopige zoektocht naar dierbaren waarin een Afrikaan met rasta's en een vrouw uit Engeland elkaars paden kruisen.
Ik vond het nogal racistisch dat Elisabeth er meteen vanuit ging dat er een complot zou zijn of dat haar dochter is ontvoerd. Aangezien ze hem verder helemaal niet kende moet deze gedachten enkel aangewakkerd zijn door de huidskleur van Ousmane. Je kon het al zien bij die eerste ontmoeting: ze wilde in eerste instantie naar binnen lopen en toen Ousmane haar aansprak hield ze haar hart vast en ging uiterst voorzichtig op dat bankje zitten. Kom op mens... je wil je dochter toch vinden... dan maakt het toch niet uit wie je daar bij kan helpen? Terwijl de televisie honderden keer de bomaanslagen in beeld brengt en ze uitgebreid op de hoogte is van deze ramp negeert ze toch iedere vorm van contact en schakelt ze zelfs de politie in. Ik kan me wel ergeren aan zulke kortzichtige en discriminerende Westerse types. Helaas gebeurt dit vaak genoeg in de echte wereld en ik zie het dan ook niet per se als een tekortkoming van dit drama maar ik hoop wel dat dit een bewuste keuze van de regisseur is geweest en dat hij zulk gedrag niet als normaal ervaart.
Goed, de twee vervolgen hun uitzichtloze route en dankzij de zorgvuldige casting (inclusief bijrollen) is er genoeg overtuiging. De veronderstelling dat hun kinderen terecht waren kwam relativerend iets te vroeg en ik had dan ook verwacht dat er nog een confrontatie op het spel stond. Dit belemmert verder niet het sterke totaalpakket.

Ondanks het zware onderwerp, zuiver neergezet drama waarbij het betere spel duidelijk van Sotigue Kouyaté in zijn rol van Ousmane komt.

Helaas is hij al in 2010 overleden, vrij kort na uitkomst van deze film.

Brenda Blethyn heeft daarbij wel het nadeel dat ze de rol moet spelen van iemand, Elisabeth Sommers, die in eerste instantie in haar vooroordelen blijft hangen en pas langzaam daar bovenuit groeit. Zij laat zich in dit verhaal ook te sterk door haar emoties bepalen.

Het is duidelijk dat de Franse regisseur Rachid Bouchareb bewust voor een opvallend lengteverschil tussen de twee hoofdpersonen heeft gekozen. Daarmee wordt nogmaals onderstreept dat Ousmane (ook) met zijn gedachten boven die van Elisabeth uitkomt.

Bijpassende muziek, van de Franse componist Armand Amar en het Budapest Symphony Orchestra, voltooit deze film tot een goed geheel.

Met dit thema had meer gedaan kunnen worden dan is gebeurd, want de film voelt wel erg als een goedkope tv-film aan. Ondanks sterk acteerwerk van de 2 hoofdrolspelers kon ik er niet zo heel veel mee en lukte het ook niet goed om oprecht mee te leven. Wat ik wel weer behoorlijk uitgewerkt vond was de angst voor alles wat onbekend is. De film is wel wat standaard en uiteraard weet je dan dat ze bij gaat draaien.

2,5*

Mooi drama dat helaas lang niet perfect is uitgewerkt. Vrij vlak en soms wat saai, maar het is anderzijds ook wel wat moeilijk om de film meer sjeu te geven zonder het toch wel zware onderwerp geweld aan te doen. Blethyn speelt inderdaad eenzelfde typetje als dat ze vaker doet (in Secrets & Lies bijvoorbeeld!), maar gelukkig mag ik haar dit graag zien doen en is ze hier geknipt voor.

De film en het gegeven van de angst, onzekerheid en het verdriet van de nabestaanden raakte me wel. Deed me toch even stilstaan bij wat hen overkomt en bij de mensen hier in Nederland met familieleden die omkwamen in MH17.

Heel mooie film die perfect de twijfels, de wanhoop en het leed weergeeft van mensen waarvan een geliefde mogelijks slachtoffer werd van een terreurdaad.

Een aandoenlijke zoektocht van twee mensen van totaal verschillende cultuur maar die dezelfde tragedie beleven.

Ontroerend en meesterlijk in al zijn eenvoud in beeld gebracht met twee schitterende acteurs.

Schrijnend relaas van twee ouders die op zoek gaan naar hun vermiste kinderen waarbij het vanaf moment één al duidelijk is dat zij "op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren". De zoektocht naar en vooral de emotionele onzekerheid en (wan)hoop is sterk voelbaar en werd goed neergezet. Vond het alleen wat bizar dat er vanuit de overheid/politie/terreurcel zo weinig info of hulp werd geboden naar (eventuele) slachtoffers toe. Mensen verdwijnen niet zomaar en in combi met een terreuraanslag zou toch wat sneller een belletje gerinkeld mogen hebben.

Ook fijn aan de film is de openheid die de film aan de dag legt zonder een oordeel te vellen. Er worden geen gemeenschappen, religies of personen van vreemde afkomst geviseerd. Integendeel zelfs. De dochter van mevrouw Sommers leefde in een multiculturele buitenwijk en aanvankelijk was ze hierdoor verrast, maar haar contacten waren erg positief. Ook de rol van Ousmane past binnen deze trend en de argwaan tegenover hem was niet gericht op zijn afkomst.

Bij momenten erg geslaagde film, maar al bij al niet zo'n makkelijk thema om 100 minuten mee te vullen in die zin dat je weet wat er gebeurd is. Van spanning is geen sprake en dan moet de focus elders gelegd worden: op het verdriet, verwerking, ... En net dat kwam net iets te weinig naar voren naar mijn gevoel. De onzekerheid alvorens de bevestiging werd dan wel weer goed uitgediept.

London River kent een paar (te duidelijke) schoonheidsfouten. Zo komen Ousmane en Elisabeth elkaar net iets te vaak tegen in hun zoektocht naar antwoorden.
Ousmane, 72 of 73 jaar (!) oud bij de opnames, ziet er niet uit alsof hij beroepshalve nog tuinen of parken kan onderhouden.
En zowel de plaats (het lijkt een gang in de overbejaarde gevangenis van Sint-Gillis/Brussel) waar, als de onderdosis tact waarmee de ouders op de hoogte worden van de dood van hun kinderen, zijn duidelijk bedoeld om extra emoties bij de kijker op te roepen. (Wat bij mij trouwens effectief ook wel lukte.)

Dat neemt niet weg dat ik dit een heel sterk drama vind; en dat heeft in belangrijke mate met de twee hoofdpersonages te maken. Door zowel het uitstekende werk van de acteurs, als door de manier waarop die twee mensen tegenover elkaar gezet worden: in kleur, in lengte en in omvang, in taal, in religie, in de heel andere band met hun kind,... Maar ook door ze op een mooie manier in een tijdsbestek van slechts enkele dagen naar elkaar te laten groeien.

De zwarte acteur heeft een heel warme uitstraling, een bijzonder charisma.
Blethyn toont heel mooi de onzekerheid van een vrouw die van het platteland in de voor haar onbekende diversiteit van een grootstad terecht komt. En hoe ze daar voortdurend balanceert tussen hoop en angst.

Meeslepend. Beklijvend.