London River (2009)

Zilveren Beer Beste Acteur - in competitie Filmfestival Berlijn.

Op 7 juli 2005, 's morgens, net voor 9 uur en nog eens precies één uur later, ontploften er in totaal vier bommen in Londen. Tijdens de ochtendspits reisden 4 terroristen met het openbaar vervoer. Daar lieten ze de explosieven die ze in hun rugzakken droegen, ontploffen. In een paar minuten tijd stierven er 56 mensen en raakten 700 anderen gewond op drie metrostellen en één dubbeldeksbus. Op een videoband die later ontdekt werd, kondigt een van de islamitische terroristen aan dat zijn groepering in oorlog is met de Britse samenleving.

Deze film gaat over twee mensen die rechtstreeks slachtoffer zijn van de aanslagen, hoewel ze niets eens in London zelf aanwezig waren.

London River vertelt het verhaal van Ousmane, een moslim, en de katholieke mevrouw Sommers. Ousmane woont in Frankrijk, mevr. Sommers op een van de Britse kanaaleilanden Guernsey. Beiden leiden een perfect normaal leven, tot op de dag dat ze vernemen dat hun kinderen vermist zijn sinds de aanslagen van 7/7. Pas wanneer ze in de Britse hoofdstad aankomen, ontdekken ze dat hun kinderen hier samenwoonden. Ousmane en mevr. Sommers mogen dan al heel hard van elkaar verschillen op religieus en cultureel vlak, toch delen ze de hoop om hun kinderen levend terug te vinden.

Bron: Knack Club

In de bioscoop vanaf eind april (België)

Ik ga trouwens naar de filmavant-première van deze film op 21/04.

Ik ben deze film gisteren gaan zien in de Cartoon's in Antwerpen. Mijn verwachtingen voor deze film waren redelijk hoog, deels door het verhaal dat me wel aansprak en deels door "de look" van Sotigui Kouyaté, die me er erg sympathiek uitzag.

Maar het is toch wel wat tegengeslagen. Ondanks het feit dat deze film een verhaal brengt over een aangrijpende en schokkerende gebeurtenis, kon ik toch niet echt inleven in het verhaal.

Nog een minpuntje was dat de film nogal "recht op het doel afging". Er zijn geen verwikkelingen, er komen geen personages bij,... Het blijft dus allemaal nogal "klein".

Ook het niet erg vlotte Frans vond ik bij momenten een beetje storend.

De acteerprestaties daarentegen vond ik zeker meevallen. Vooral Sotigui Kouyaté doet het hier goed. Hij is toch wel een fascinerende verschijning vind ik; enorm groot, maar ook enorm mager.

Voor mijn stem ben ik aan het twijfelen tussen een 2.5 en een 3, maar ik gun "London River" het voordeel van de twijfel en geef hem een 3*

Tja, waarom deze acteurs dan weer niet genomineerd zijn voor Oscars begrijp ik dan weer totaal niet. Ijzersterk staaltje acteerwerk.
Nu is Blethyn natuurlijk sowieso één van de beste actrices around, maar ze krijgt hier toch wel heel sterk tegenspel.
Af en toe met ingehouden adem zitten kijken.

Verhaal weet het allemaal goed klein te houden en trapt niet in allerlei op de loer liggende valkuilen. Ik was ook erg blij dat de 2 kinderen niks te maken hadden met de aanslagen, dat zou nogal een domper zijn geweest.

Verder misschien redelijk voorspelbaar, met af en toe een iets te overduidelijk scripthandigheidje (Guernsey ) , maar toch zeer de moeite waard.

Subtiel uitgewerkte, emotioneel beladen film over twee zeer uiteenlopende personen die elkaar door een tragedie leren kennen. Prachtig vertolkt door de twee hoofdrolspelers en treffend sober in beeld gebracht, ondersteund door mooie, niet opdringerige muziek. Rustig verteld, zonder haast. Menselijk en aangrijpend.

Mja, mja... Sober drama waar ik toch wat meer van had verwacht. Op emotioneel vlak deed het me allemaal minder dan gehoopt.

Een zeer ménselijke prent hoor, maar vond het geheel ook een tikkeltje duf. De film ziet er niet al te best uit (die overbelichte scènes, brrr) en het geheel riep bij mij de connotatie "TV-film" op.

Op zich kan ik dit soort cinema nochtans wel hebben, als die dan de weg naar de ziel vindt. Maar London River liet zeker niet de impact na die ik had verwacht. De aardige acteerprestaties ten spijt.

Degelijk maar toch een lichte teleurstelling. 3 zuinige sterretjes.

Heel smaakvol en sober drama met uitstekend acteerwerk en schitterende muziek.

Erg goed

Prima film, die me wist te raken. Goed acteerwerk vooral van Brenda Blethyn. Kouyaté is een sterk figuur, maar is meer ingetogen, terwijl Brenda de hele emotionele achtbaan doorgaat.

Maar ja je weet van tevoren hoe het afloopt, er zijn geen verrassende wendingen,er gebeurt vrij weinig, maar hij komt wel aan.

@KoolKetKevin. Ik vond dat juist wel erg voor de hand liggen, hoe zij vol vooroordelen zit, en alle moslims begripvolle behulpzame burgers blijken te zijn. Het waren wel moslims die die misdaden gepleegt hebben!

De overgang van wantrouwen, naar samenwerking, was zo abrupt dat ik hem gemist heb. Opeens besluit ze samen met hem op te trekken.

Cinematographisch valt er weinig te beleven.

Het is gewoon goed drama, met uitstekende acteurs.

Ik vond een goede dramafilm...
Wel vervelend dat haar dochter op zoek is, vaak gebeld.. Acteur Sotigui, lees ik net dat hij was overleden, maar zijn leeftijd was al 73 jaar oud... Hij was op zoek naar zijn zoon..
Prima acteerwerk..

Een hele mooie film. Met dit verhaal hadden ze qua drama en dergelijke flink kunnen uitpakken maar gelukkig hebben ze het klein gehouden en dat was toch wel de charme van deze film wat mij betreft.

Ik vond de angst van de moeder een hele goede weerspiegeling van de angst die er veel in de maatschappij heerst wat betreft moslims. Die achterdocht die ze gelijk had tegen de buurman van haar dochter en later Ousman vond ik heel sterk uitgebeeld. En mooi om te zien hoe ze zich later toch verbonden met hem voelt omdat ze in hetzelfde schuitje zitten.

Erg sterke film die eigenlijk ook zowat meer dan realistisch is. Om te beginnen vond ik het vooral mooi dat er in de hele film zowat geen straatje muziek of soundtrack te horen is en dat het (op praten en het achtergrondgeluid na) muisstil is, waardoor alles ook op een een of andere manier langer duurt en dat het ook spannender word. Het verhaal lijkt simpel, maar je hoort natuurlijk wel te begrijpen dat zo'n simpel verhaaltje een grote hoofdrol speelde na die aanslagen in London. We maken kennis met Mevrouw Sommers waarvan de wereld instort en voor haar de spanning pas begint waneer ze vanaf de aanslagen in Londen niks meer van der dochter heeft gehoord. En tegelijkertijd komen we ook bij Ousmanne ,wat was die uitstekend neergezet. Die zit ook met hetzelfte probleem en vertrekt vervolgens ook naar Londen.

Wat dan zo mooi is is dat Ousmanne en Sommers allebij weer een andere relatie hebben met hun zoon of dochter. Dat zie je maar aan de manier waarop Ousmanne zijn zoon al meer dan 15 jaar niet meer heeft gezien en toch helemaal geobserdeerd en bezorgt is waneer hij te horen krijgt dat zijn zoon na die aanslagen vermist is. Pas dan komt de liefde voor zijn zoon naar boven lijkt het wel. En zo heeft Sommers weer een goede relatie met haar dochter. Verder zijn de momenten waarbij Sommers en Ousmanne elkaar ontmoeten ook best bitter. Vooral omdat ze in het begin nog erg moeilijk met elkaar op kunnen schieten. En natuurlijk het keiharde moment dat ze te vroeg gejuicht hebben.

London River is dus zeker geen film om vrolijk van te worden. Alles word subtiel neergezet en het sfeertje blijft wanhopig en vol spanning. Die 87 minuten gaan ook als stroop voorbij. Vraag me trouwens ook af of dit nou een Franse of een Engelse film is.

Verder zeer pakkende vertelling.

4,0*

Ben hier niet zo van onder de indruk. Wordt goed geacteerd maar het scenario vind ik niet sterk.

Het doet ook allemaal wat oubollig aan. Een tv-film.

Twee ½ sterretje

Langdradig drama. Hoewel het slechts 85 minuten duurde, leek het me dubbel zo veel. Dat komt vooral omdat er niet veel te beleven valt. Twee ouders zoeken hun kind na een terroristische aanslag en dat is het zowat. Als er al een boodschap van multiculturele toenadering in zat, vond ik het in ieder geval slecht overgebracht. De film mist duidelijk een interessant scenario en ook het acteerwerk kon me niet warm krijgen.

Een wanhopige zoektocht naar dierbaren waarin een Afrikaan met rasta's en een vrouw uit Engeland elkaars paden kruisen.
Ik vond het nogal racistisch dat Elisabeth er meteen vanuit ging dat er een complot zou zijn of dat haar dochter is ontvoerd. Aangezien ze hem verder helemaal niet kende moet deze gedachten enkel aangewakkerd zijn door de huidskleur van Ousmane. Je kon het al zien bij die eerste ontmoeting: ze wilde in eerste instantie naar binnen lopen en toen Ousmane haar aansprak hield ze haar hart vast en ging uiterst voorzichtig op dat bankje zitten. Kom op mens... je wil je dochter toch vinden... dan maakt het toch niet uit wie je daar bij kan helpen? Terwijl de televisie honderden keer de bomaanslagen in beeld brengt en ze uitgebreid op de hoogte is van deze ramp negeert ze toch iedere vorm van contact en schakelt ze zelfs de politie in. Ik kan me wel ergeren aan zulke kortzichtige en discriminerende Westerse types. Helaas gebeurt dit vaak genoeg in de echte wereld en ik zie het dan ook niet per se als een tekortkoming van dit drama maar ik hoop wel dat dit een bewuste keuze van de regisseur is geweest en dat hij zulk gedrag niet als normaal ervaart.
Goed, de twee vervolgen hun uitzichtloze route en dankzij de zorgvuldige casting (inclusief bijrollen) is er genoeg overtuiging. De veronderstelling dat hun kinderen terecht waren kwam relativerend iets te vroeg en ik had dan ook verwacht dat er nog een confrontatie op het spel stond. Dit belemmert verder niet het sterke totaalpakket.

Ondanks het zware onderwerp, zuiver neergezet drama waarbij het betere spel duidelijk van Sotigue Kouyaté in zijn rol van Ousmane komt.

Helaas is hij al in 2010 overleden, vrij kort na uitkomst van deze film.

Brenda Blethyn heeft daarbij wel het nadeel dat ze de rol moet spelen van iemand, Elisabeth Sommers, die in eerste instantie in haar vooroordelen blijft hangen en pas langzaam daar bovenuit groeit. Zij laat zich in dit verhaal ook te sterk door haar emoties bepalen.

Het is duidelijk dat de Franse regisseur Rachid Bouchareb bewust voor een opvallend lengteverschil tussen de twee hoofdpersonen heeft gekozen. Daarmee wordt nogmaals onderstreept dat Ousmane (ook) met zijn gedachten boven die van Elisabeth uitkomt.

Bijpassende muziek, van de Franse componist Armand Amar en het Budapest Symphony Orchestra, voltooit deze film tot een goed geheel.

Met dit thema had meer gedaan kunnen worden dan is gebeurd, want de film voelt wel erg als een goedkope tv-film aan. Ondanks sterk acteerwerk van de 2 hoofdrolspelers kon ik er niet zo heel veel mee en lukte het ook niet goed om oprecht mee te leven. Wat ik wel weer behoorlijk uitgewerkt vond was de angst voor alles wat onbekend is. De film is wel wat standaard en uiteraard weet je dan dat ze bij gaat draaien.

2,5*

Mooi drama dat helaas lang niet perfect is uitgewerkt. Vrij vlak en soms wat saai, maar het is anderzijds ook wel wat moeilijk om de film meer sjeu te geven zonder het toch wel zware onderwerp geweld aan te doen. Blethyn speelt inderdaad eenzelfde typetje als dat ze vaker doet (in Secrets & Lies bijvoorbeeld!), maar gelukkig mag ik haar dit graag zien doen en is ze hier geknipt voor.

De film en het gegeven van de angst, onzekerheid en het verdriet van de nabestaanden raakte me wel. Deed me toch even stilstaan bij wat hen overkomt en bij de mensen hier in Nederland met familieleden die omkwamen in MH17.

Heel mooie film die perfect de twijfels, de wanhoop en het leed weergeeft van mensen waarvan een geliefde mogelijks slachtoffer werd van een terreurdaad.

Een aandoenlijke zoektocht van twee mensen van totaal verschillende cultuur maar die dezelfde tragedie beleven.

Ontroerend en meesterlijk in al zijn eenvoud in beeld gebracht met twee schitterende acteurs.

Schrijnend relaas van twee ouders die op zoek gaan naar hun vermiste kinderen waarbij het vanaf moment één al duidelijk is dat zij "op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren". De zoektocht naar en vooral de emotionele onzekerheid en (wan)hoop is sterk voelbaar en werd goed neergezet. Vond het alleen wat bizar dat er vanuit de overheid/politie/terreurcel zo weinig info of hulp werd geboden naar (eventuele) slachtoffers toe. Mensen verdwijnen niet zomaar en in combi met een terreuraanslag zou toch wat sneller een belletje gerinkeld mogen hebben.

Ook fijn aan de film is de openheid die de film aan de dag legt zonder een oordeel te vellen. Er worden geen gemeenschappen, religies of personen van vreemde afkomst geviseerd. Integendeel zelfs. De dochter van mevrouw Sommers leefde in een multiculturele buitenwijk en aanvankelijk was ze hierdoor verrast, maar haar contacten waren erg positief. Ook de rol van Ousmane past binnen deze trend en de argwaan tegenover hem was niet gericht op zijn afkomst.

Bij momenten erg geslaagde film, maar al bij al niet zo'n makkelijk thema om 100 minuten mee te vullen in die zin dat je weet wat er gebeurd is. Van spanning is geen sprake en dan moet de focus elders gelegd worden: op het verdriet, verwerking, ... En net dat kwam net iets te weinig naar voren naar mijn gevoel. De onzekerheid alvorens de bevestiging werd dan wel weer goed uitgediept.