Als Mary Haines (Shearer) kan doen alsof ze niets weet van de verhouding van haar echtgenoot met Crystal Allen (Crawford), een parfumverkoopster in een warenhuis, heeft ze een goede kans om haar huwelijk te redden. Haar vriendinnen nemen haar mee naar Reno. In de trein ontmoet ze de gravin DeLave, die voor de vierde keer gaat trouwen.
Drama-komedie over de broze vriendschap onder een aantal, erg welstellende, frivole en snobistische vrouwen.
De gretigheid waarbij het ongeluk van een "vriendin" wordt aangewend om zich te verkneukelen wordt hier dik uitgesmeerd in een film waarbij het voortdurend oppervlakkig, maar vaak stekelig, getater van de vrouwen alles overheerst en waarbij overacting voortdurend aan bod komt.
Ai, potdikkie, dit is echt een nare film. De cast bestaat geheel uit vrouwen, op zich niet verkeerd he, maar wel als het hysterische, strontvervelende types zijn. De film draait om Norma Shearer, wiens man van haar wil scheiden. Het wordt heel dramatisch allemaal met allerlei vrouwen die zich drmee bemoeien. Enige lichtpuntje is een kunstzinnig modieus tussenstukje, geschoten in vette Technicolor-kleuren. Regisseur George Cukor vond achteraf dit niet zo geslaagd en wou het zelfs uit de film halen. Wat een idioot!
Verfilmd succesvol toneelstuk over “wie doet het met wie” in de high society van New York en de bijbehorende roddels. Ook de roddelaars laten zich ondertussen niet onbetuigd.
De cast telt de crème de la crème van de Hollywood actrices van vlak voor de oorlog. Er doen alleen maar vrouwen mee. Een van de weinige kansen om de toenmalige MGM-ster Norma Shearer aan het werk te zien. Ze doet het heel goed, maar de ster van deze film is ongetwijfeld Rosalind Russell, die met haar mitrailleur-monologen iedereen omver blaast; het begin van een succesvolle carrière als comédienne.
Uitstekende film waarin een vrouw er via haar vriendinnen achter komt dat haar man een affaire heeft. Vooral tijdens de tweede helft wat dik aangezet, maar desondanks een mooi tijdsbeeld. En ook al wordt er flink wat geroddeld, de film bevat genoeg scherpe dialogen. De cast bestaat geheel uit vrouwen. De remake kun je beter links laten liggen.
De gretigheid waarbij het ongeluk van een "vriendin" wordt aangewend om zich te verkneukelen wordt hier dik uitgesmeerd in een film waarbij het voortdurend oppervlakkig, maar vaak stekelig, getater van de vrouwen alles overheerst en waarbij overacting voortdurend aan bod komt.
Vond het al bij geforceerd en soms burlesk.
Kan mij hier wel redelijk in vinden , de roddel en achterklap van notabene haar vriendinnen is erg dom en bewijst naar mijn idee ook dat vrouwen er soms onderling op uit zijn om een relatie van een vriendin te saboteren alleen uit eigenbelang .
De enige wijze rationele adviezen komen van haar moeder :
This girl probably means no more to him than that dress means to you , he doesn't love the girl if he did you would have felt it yourself long ago , don't confide in your girlfriends .
Maar natuurlijk slaat ze al haar moeders adviezen in de wind .
De actrices doen het wel allemaal aardig , overacting ? mischien maar slecht doen ze het niet
Voor de rest zijn de texten oppervlakkig , dom , vol man bashing , en doordrenkt met narcisme , het is heel herkenbaar geschreven door vrouwen wat dat betreft .
Waarom moeten mannen trouwens altijd de grond in worden geboord als de cast door vrouwen wordt gedomineerd ? andersom gebeurd het nooit .
Dat deze film zijn tijd ver vooruit was is duidelijk , vanuit mijn perspectief is dat zeker niet positief bedoeld .
Toch wel leuker dan verwacht, na enkele mindere Cukor-films te hebben gezien waren mijn verwachtingen niet al te hoog. Natuurlijk is het een aardige gimmick dat in de hele film heen enkele man te zien of te horen is, maar zoals iemand anders al opmerkt, het gaat vrijwel alleen maar over mannen. De film toont ook de clash tussen de generaties als de oude moeder verzucht dat het vroeger, toen vrouwen zelf nog niet konden scheiden, alles beter was. Dat zij als wijze uil wordt gepresenteerd bij de openingscredits doet vermoeden dat Cukor zich daar wel in kon vinden. De moraal is dan ook van het typestand by your man ook al gaat hij vreemd.
Veel topactrices uit die tijd, waarvan Rosalind Russell en Paulette Goddard het leukst waren. Crawford is een heerlijke bitch maar heeft wat weinig screentijd. Hoofdrolspeler Shearer, die ik tot vandaag alleen als 'stomme' actrice kende, deed wat ze kon, maar het loont nou eenmaal minder om een lief hertje te spelen dan een panter of een kat. Het allerlaatste shot is wel een beetje jammer.