Mujeres al Borde de un Ataque de "Nervios" (1988)

Net gezien en ik verwachtte er veel van aangezien ik Todo sobre mi Madre een prachtfilm vond maar Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios is me net iets te veel verwikkelingen en toevals- en plotdingetjes. Het betekent trouwens niet dat er geen plezier aan te beleven valt, in tegendeel. Sommige details zijn geweldig en de dialogen zijn vaak ook grappig en geniaal. Maar het is te ongelijkmatig en door alle verwikkelingen te soapachtig (maar dat is niet het goeie woord want alle verwikkelingen worden juist ook weer zo grappig overdreven uitgewerkt dat het geen recht doet om het te vergelijken met soaps) om het echt een goeie film te vinden.

In Todo sobre mi madre en Hable con ella valt Aldomovar op om zijn fraaie melodrama's met soms bizarre personages. Die bizarre personages zitten ook in Mujeres al borde de un ataque de nervios. Maar een melodrama is dit bepaald niet. Dit is een campy zwarte komedie over gekte en obsessies. Veel erg grappige situaties en spitse dialogen en details (zoals figuranten) die ook heel grappig zijn. Dit alles in felle kleuren. Totaal over de top. En oh zo leuk. Het wordt tijd dat Aldomovar met zijn verkregen roem weer eens een comedy maakt als tegengif voor de vaak afschuwelijke Hollywood-comedy's.

Let ook op de bijna onherkenbare, nerdy Antonio Banderas.

Toffe film.

4.0*

Almodovar op zijn best! Leuk dat ik nu ik bijna zijn hele oeuvre gezien heb, toch nog stuit op een meesterwerkje als dit (al had ik het, gezien de veelzeggende titel, wel een beetje verwacht )

Alles wat Almodovar tot een van mijn lievelingsregisseurs maakt, zit in deze film: een heerlijk, compleet overdreven verhaal waarin geen enkel kliché wordt geschuwd (in tegendeel: ze worden triomfantelijk door de grote poort binnengehaald! ) maar dat tegelijkertijd bruist van zuiver originele creativiteit (de unieke Almodovar-mix: alles waarvan je denkt dat het gaat gebeuren, gebeurt ook, maar op zo'n onconventionele manier dat je toch iedere keer weer verbaasd achterblijft!), een verhaal dat zich afspeelt in een wereld die geregeerd lijkt door histerische maar ijzersterke en alles dominerende vrouwen (de rol van Antonio Banderas in deze context is dan ook absoluut hilarisch), een wereld die vrij normaal begint, maar langzaam maar onherroepelijk ontspoort naarmate de film vordert. Het camerawerk is bovendien zoals steeds briljant en de muziek al evenzeer (al meteen in de begingeneriek trouwens).

Een puike 4.5*, maar ik wil de film absoluut zo snel mogelijk opnieuw zien, en wie weet kan hij dan nog wel een trapje omhoog.

Grote chaos, deze film. Zowel qua plot als qua genremix. Western, klucht, suspense, komedie, slapstick en soap komen voorbij en Almodovar past zijn stijl voor elke scène aan. Daarmee kleurt (!) hij enerzijds binnen de lijntjes van elk afzonderlijk genre maar in context van elkaar vliegen de eigenzinnige scènes je om de oren. Leuk.

Helaas kan ik wat minder met de kleuren. Telkens dat geforceerde rood en blauw, voor mij leidde het alleen maar af.

3,5*

Hoeveel lol kan je wel niet hebben met een kan gazpacho?!

Ik ben absoluut geen Almodovar fan ( vooral Todo Sobre mi Madre is een vreselijke bedoeling), maar omdat Volver best wel goed uit de verf kwam en deze film hoog aangeschreven staat op vele filmlijsten kreeg ik ineens de drang om deze film te bekijken. Ik dacht eerst, waar ben ik nu weer aan begonnen?

Eenmaal het appartement van de hoofdrolspeelster vol begint te druppelen met apart volk, was er echter geen houden meer aan. Wat een heerlijke, gezellige, hysterische, charmante en bovenal grappige film van Almodovar! Gelukkig heeft Almodovar deze keer geen melodramatische insteek als vertrekpunt genomen voor zijn verhaal en kunnen wij naar hartelust lachen om veel lichtvoetige, elkaar opeenvolgende rampspoed!

Ik kwam bv. werkelijk niet meer bij toen het preutse meisje ( wat een typisch gezicht ook! ) onder invloed van de gazpacho, in haar slaap, helemaal opging in haar wildste fantasieën. Vooral die fantastische reactie van ik meen Pepa maakte dat moment helemaal af: Die zullen we maar gewoon lekker laten slapen!

Het slotakkoord had nog wat meer mogen exploderen i.p.v. met een sisser af te lopen. Maar, wat heb ik mijzelf onverwacht mee laten voeren naar een leuke wereld, met veel leuke, jaloerse en idiote ( vrouwelijke ) personages! Het voelt allemaal ontzettend theatraal en toneelachtig aan, maar er schuilt een zekere mate van herkenning in de film die hem onweerstaanbaar maakt. De beste film tot dusver die ik van Almodovar heb mogen zien. Een dikke 3,5*

Typisch Almodovar product, al zeg ik dat op basis van zijn latere films. Kleuren spatten van het doek, vrouwen die centraal staan (1 in het bijzonder). Hij ziet weer ruimte voor een travestiet. Het is een film die op papier dramatischer is dan een film van Douglas Sirk of het in de film voorbij komende Johnny Guitar, maar op het scherm is het eigenlijk alleen heel komisch. En in feite is ook dit weer een grote klucht. Dit kan je negatief of positief uitleggen, net hoe je smaak is. Maar wat houd ik van zijn films zeg. Heerlijk om naar te kijken. Vermaak ten top. Vind al zijn films goed en meestal betekent het bij hem ook gewoon 4 stevige sterren. Vond misschien alleen All About my Mother iets beter.

Ik vind dit tot nu toe de leukste Almodovar die ik heb gezien(ben ze chronologisch aan het volgen). Dit komt mede dankzij het uiteraard weer zeer vreemde verhaal. Echter is het dit keer wel uitstekend uitgewerkt. De film betekende de doorbraak van Banderas, die echter volgens mij al 3 keer eerder met Almodovar heeft gewerkt in voorgaande films. De film bevat zoals gewoonlijk weer leuke typetjes en door de korte speelduur verveelt de film nergens.

Leuk!

3*

Een geweldig leuke Almodóvar, en de beste film, die ik tot nu toe van de man zag.

Toen ik vooraf het verhaal las, dacht ik dat het twee kanten op kon gaan. Ik had op de één of andere manier het idee, dat dit geen middenweg voor mij zou worden en dat is achteraf ook wel gebleken. Gelukkig viel het kwartje de goede kant op. Wat Almodóvar hier doet, is een erg drukke film neerzetten, vol met typetjes, dialogen en vooral een hoop chaos. Hij mixed daarnaast diverse genres, maar de hoofdmoot is toch wel komedie. Het smaakt misschien wel net zo lekker als de Gazpacho van hoofdrolspeelster Pepa, al werkte dat daar letterlijk nogal slaapverwekkend.

Het deed me vaak denken aan een klucht. Kluchten werken echter alleen goed als de humor goed is, en dat is dik in orde. Ik heb toch een aantal keren goed moeten lachen om de situaties en de typetjes die voorbijkomen. Visueel is het ook mooi om te zien, omdat Almodóvar met zijn gebruikelijke felle kleuren en een heel warm en fijn geheel van weet te smeden. Ik vond het van begin tot einde uiterst vermakelijk en heb me geen seconde verveeld. Het heeft trouwens ook een heerlijk zomers sfeertje, wat ook erg aangenaam aanvoelt in deze uiterst koude dagen.

4,0*

Beetje tegengevallen, een drukke en hectische, soms stuurloze en oppervlakkige komedie. Het is wel een film met een goede cast en met soms geslaagde humor en dialogen, maar ik vond het weinig boeiend. Begin me af te vragen of de komedies van Almodóvar mij wel liggen, zijn eerdere komedies overtuigen me in ieder geval nog niet, terwijl ik films als Todo Sobre Mi Madre en La Piel que Habito wel erg geslaagd vind. De film heeft een hoop prijzen binnengehaald, maar het is niet mijn ding. 2,5*

Matig. Almodóvar zie ik liever drama's afleveren, want z'n komedies zijn niet mijn humor. De film lijkt ook eerder een slechte sitcom dan een bioscoopfilm. Bij series van twintig minuten is dat te doen, bij een film van 90 minuten past dat niet meer. Te absurd ook, die pas echt leuk wordt als het nog een paar gradaties erger wordt. Het einde (de pakweg laatste 20 minuten) gebeurt dit wel en zijn dan ook veruit de meest vermakelijke. Tot die tijd is het een chaotisch verhaaltje dat nooit echt leuk wordt en grappen die doodslaan, hoewel het soms wel zijn momenten heeft. Daarnaast is het allemaal wel kitscherig fel gekleurd zoals vaker bij Almodóvar wat ik echt niet mooi kan noemen. Lelijk eerder. 2,5*.

Gekke, om niet te zeggen absurde komedie, die echter nooit echt in idiotie vervalt en blijft boeien omwille van het nerveus, dartel gedoe van de acteurs, elk uitstekend in hun rol.

Film is ook goed omwille van beeldvorming, kleur, maquillage en laat ons maar samenvattend zeggen charme. Ook knappe muziek.

Gazpacho en zenuwinzinkingen

Het is vreemd hoe het soms kan lopen. Zo rond het einde van 2009 - begin 2010 besloot ik me eens te gaan verdiepen in Pedro Almodóvar. Met Volver (4*) kreeg ik een uitstekende doop en ook Atame (3.5*) bleek me wel te liggen. Daarna stokte het opeens en het was pas gisteravond dat ik opeens nog eens zin kreeg om me aan iets van de Spaanse cineast te gaan wagen. Ik had nog Kika en deze Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (wat een geweldige mondvol trouwens) liggen en drie keer raden met welke film is gestart ben.

En dan slaag ik me eerlijk gezegd voor het hoofd dat ik me hier niet sneller aan heb gewaagd, want dit is toch wel weer een degelijke film geworden. Ik moest er wel even inkomen trouwens, het is pas vanaf het moment dat een bijna onherkenbare Banderas op de proppen komt dat de film wat interessant wordt. De twee andere films van Almodóvar zitten me niet meer zo vers in het geheugen, maar dit lijkt me qua stijl wel dicht bij Atame te liggen met veel overdreven kleur en bizarre personages. Toch wel één van mijn persoonlijke favorieten was de Mambo taxichauffeur die verbazingwekkend niet door de regisseur zelf werd gespeeld. Ik had er mijn hand voor in het vuur willen steken dat hij dat was, hetzij een aantal kilootjes lichter. Soit, verder is dit een film waar je denk ik wel voor in een bepaalde mood moet zijn. Veel soapachtige taferelen met veel intriges en uiteraard overspel, een kan Gazpacho die iedereen knock-out krijgt en zowaar een stel terroristen. Het eindigt misschien allemaal wat met een sisser maar dat kan de pret niet deren.

Dat Spaans acteren, het is toch een stijltje apart. Veel weidse gebaren en veel drukte terwijl er eigenlijk niet veel aan de hand is. De telefoon vliegt hier letterlijk meerdere malen door de kamer, en dat is niet het enige ding in de film dat een proefvlucht onderneemt, en dat alles onder het goedkeurende oog van Carmen Maura. Leuk figuur en zeker in combinatie met María Barranco, de ietwat labiele beste vriendin, en een bijzondere sullige Antonio Banderas (toch wel weer een heuse ladykiller uiteraard) zijn er veel leuke scènes te ontdekken. Verder een film die toch al wel weer enkele jaren achter ons ligt, maar met uitzondering van een aantal tijdselementen (zo'n telefoonhokje) absoluut niet gedateerd aanvoelt.

Tof om eens gezien te hebben in ieder geval. Komt misschien iets te traag op gang om een echt hoge score te kunnen veroveren, maar ik zie het nog wel gebeuren dat ik dit eens met een herziening ga opwaarderen. Moet eigenlijk maar eens op zoek gaan naar wat meer van het oeuvre van Almodóvar, alles wat ik tot nu toe heb gezien (en nog heb liggen) is allemaal opgenomen van televisie.

3.5*

Aardige film waarin een actrice haar dag niet heeft als haar vriend het uitmaakt via de telefoon. Het duurt even voordat het verhaal goed op gang komt, maar hierna zijn de kluchtige situaties wel vermakelijk. Het helpt hierbij wel dat de film niet al te lang duurt. Kleurrijk in beeld gebracht en ook een paar mooie shots.

Niet de beste Almodóvar, maar anno 1988 werd het wel zijn grote doorbraak. De gekende elementen zijn er voor zijn typische films met een heerlijke humor, kleurrijke figuren en visueel een mooi pastelkleurig palet. De man heeft later veel betere films gemaakt, maar fans zullen hier wel van houden. En ook al wordt het nooit memorabel, is de film best genieten.

Die begincarrière van Almodovar is vaak nog een leeg gat bij mij. Moet ik dringend wat bijwerken. Een absurde film was dit, niet van wat ik gewoon ben van zijn meer recente werk. Ik moest in het begin even doorbijten, maar naargelang de film vorderde, kon ik er best de humor van inzien. Erg veel kleur in de film, letterlijk en figuurlijk, decor en personages.

Almodovar slaagt erin om alles uiteindelijk mooi aan elkaar te breien. Dat is misschien wel de sterkte van de film. Ook de absurde humor doet zijn deel in het zakje al overtuigt dit niet altijd. Speelse en amusante stijl die je een beetje moet liggen. Een aantal geweldige scènes geven mij hem het voordeel van de twijfel? De eens hysterische en dan hunkerende Pepa - om nog maar te zwijgen van de paranoïde vriendin - was bij momenten een leuk schouwspel.

Leuk filmpje, dat het over een net iets andere boeg gooit dan je doorgaans gewoon bent. Het is allemaal heel jolig en luchtig, maar ook super absurdistisch en verrassend. Gekke personages die in nog gekkere situaties belanden, maar wel doen alsof dit telkens allemaal de normaalste zaak ter wereld is. Het personage van Antonio Banderas dat de hele tijd de vriendin van het hoofdpersonage probeert te kussen, of gewoonweg dat hele terroristen-plot. De manier waarop de personages allemaal samenkomen. Die gekke taxi-chauffeur die de hele tijd op het juiste moment arriveert, en verder totaal geen rol van betekenis speelt. Elke verhaallijn en elk personage staat met elkaar in verbinding, maar het is allemaal zo absurd en onrealistisch dat Pedro Almodovar nergens pretendeert dat je dit als kijker serieus moet nemen. De ontwikkeling van de vrouwelijke personages, en überhaubt het centraal stellen van de vrouwen, is een verfrissende keuze. De mannelijke personages zijn sulletjes (Antonio Banderas; hele grappige rol van hem) of oud, verwaand en zielig (het personage van Ivan op het einde op de luchthaven). De taxichauffeur is de betekenisloze sidekick. Grappig toch.

Het kleurgebruik en de manier van filmen voelde ook heel uniek aan. Heel felle contrasterende kleuren, bijna een collage soms. Hoewel er dus heel veel individuele goede elementen in de film zitten, die er op papier in principe een toppertje van zouden moeten maken, was ik persoonlijk echter niet altijd helemaal mee met de vibe en sfeer van de film. Het is toch wel een unieke cocktail van chaos en gekte, en als je dan niet 100% mee bent, verliest de film je op sommige momenten. Niettemin apprecieer ik de film voor wat het is, en heb ik me er mee vermaakt.

3*.

Ik houd wel van over the top. Zoals bijvoorbeeld Francois Ozon komedies.

Bij deze film heb ik steeds het idee dat het niet over the top genoeg is. Je verwacht eigenlijk continu dat het verhaal nog verder ontspoort, wat het op het eind gelukkig wel doet. De John Lanting achtige elementen zijn gewoon niet leuk genoeg gebracht.

De humor is gewoon te flauw. Met moeite uitgekeken.

Ja mee eens.

Enerverend.

Dit soort soapachtig gewauwel is echt mijn ding niet. Zeer kleurrijk weergegeven, zowel in de decors als personages, maar het melodramatische, het over-the-top drama is niet aan mij besteed. Het is de stijl, want ik denk niet dat Pedro Almodóvar veel mis doet binnen zijn vooropgesteld doel. Voor de liefhebbers, ik zal het daar dan maar op houden. Alleen spijtig dat ik niet bij die groep behoor.

1,5