Village of the Damned (1960)

Ik kan me de remake nauwelijks meer herinneren al is het niet eens zo heel lang geleden dat ik 'm zag. En ik weet nog dat ik me zat te vervelen en de film wat lusteloos vond. Dat was bij deze film zeker niet het geval. Dit was erg fijn.

De sfeer deed me een beetje denken aan de sixties versie van The Twilight Zone, maar dan Brits, vooral in het begin. Als we het stilgevallen dorpje zien er geen muziek is, maar omgevingsgeluiden van een platenspeler en telefoon en dergelijke. Meteen een fijn sfeertje. Fijne opbouw, lekker kort, geen scene te veel.

Dik 3.5*

Aparte griezelfilm die teert op een origineel idee rond geheimzinnige kinderen die op onverklaarbare wijze verwekt worden bij de vrouwelijke bevolking van een klein stadje. Verderop in het verhaal komt wetenschappelijke prestige tegenover ethiek te staan, in de vorm van de goed vertolkte personages Gordon en Alan.

De afkomst van de kwaadaardige kinderen blijft heel de tijd onbesproken en dus kan je als kijker zelf de vraagtekens invullen.

Goed tussendoortje.

Leuk idee, maar verder was het allemaal wat saai gefilmd.

Erg jammer dus, op het verhaal is echt weinig af te dingen. Creepy kinderen, lekker kort en een goed passend niet te zoetsappig einde. Maar de uitwerking is saai helaas, en daardoor ging een hoop van de sfeer verloren.

2.5* Remake waardig, hoewel die van Carpenter het ook niet helemaal was, maar dat ik die ooit zag is ook alweer een tijdje geleden.

Goed gefilmd en geacteerd en zeker van in de beginne spannend maar uiteindelijk is de film gedaan zonder dat het hoe en het waarom is uiteengezet. Dit zet volgens mij een redelijke domper op het geheel. Spijtig.

Een 3.5* is misschien wat overdreven, maar het is niet slecht om eens een film te zien met een hoog tempo. Al na enkele minuten wordt duidelijk wat er gebeurt en de gebeurtenissen volgen zich dan ook snel op. Acteerwerk is ook zeker ok, en de film duurt net lang genoeg.

Kleine verassing (na het eerder zien van het teleurstellende vervolg 'children of the damned'): 3.5*

Aardig maar na de eerste helft verslapte mijn aandacht behoorlijk. 45, hooguit 60 min. speelduur was voldoende geweest. Jammer ook dat het mysterie rondom de kinderen nauwelijks wordt verklaard.

Mijn moeder, een fanatiek SF-lezeres, zei ooit dat de beste SF niet ging over groene mannetjes maar over een doodgewone situatie met één nieuw of afwijkend element. Ik zou niet durven beweren dat dat voor álle SF geldt, maar voor deze verfilming van The Midwich cuckoos van John Wyndham gaat dat recept in ieder geval wel op.

Een sfeervol en herfstig dorp (goed te zien op de uitstekende DVD-transfer), prachtig zwart-wit-camerawerk, sober spel (gelukkig kan George Sanders ook prima serieus akteren, en wat is Barbara Shelley mooi), een realistische setting, lichte humor (de telefoniste Miss Ogle – what's in a name?), een simpel maar strak gegeven, alles logisch uitgewerkt. Natuurlijk, een "oude" film, niet echt opwindend of spannend meer, en die gloeiende ogen hebben we sindsdien al veel te vaak (op het lachwekkende af) gezien, maar wat een sfeer, wat een ijzersterk verhaal en "wat een boel fijne, gezonde kindertjes" om met FatMike hierboven te spreken.

Steven H. Scheuer : "This film reminds us that sometimes the eeriest thrills and chills are the quiet ones."

Aardig vermakelijk filmpje maar stiekem had ik er iets meer van verwacht.
De slaap-scene in het begin gaf best een goede creepy sfeer en dan doel ik bijvoorbeeld ook op de langspeelplaat die blijft hangen, op zich een simpel idee natuurlijk maar geluiden kunnen veel doen.
Maar op het moment dat de kinderen volgroeid zijn kent de film toch wel weer wat saaiere scenes, van mij hadden de kinderen best nog wel meer aan mogen richten.
Het einde vond ik trouwens ook wel erg snel gaan, niet heel slecht maar ik had het idee dat er snel een einde moest komen aan het verhaal

Village of the Damned is zeker een vermakelijk filmpje en kijkt lekker weg door zijn speelduur, maar er had nog wel wat meer spanning in mogen zitten van mij.

3*

Een stuk compacter en sterker dan de remake van Carpenter. Zag die toevallig een paar dagen terug en me toen meteen ook maar aan het origineel gewaagd. Net als de remake is ook van deze Village of the Damned het begin wellicht het sterkste stuk van de film. Vond de opening, waarin alle inwoners van Midwich op mysterieuze wijze in slaap vallen, vooral hier erg geslaagd. Sterk in beeld gebracht en de sfeer zit er meteen goed in. Verder prima vertolkingen van George Sanders en Michael Gwynn. Verder is het af en toe zeker wat knullig, houterig en gedateerd, maar toch blijft de film op opvallend veel vlakken zelfs nu nog goed overeind staan. Met name qua sfeer en cinematografie zit wel goed.

3,5 sterren.

Beware the stare that will paralyze the will of the world

Met Village of the Damned uit 1960 ben ik bij de laatste film aangekomen die een zoektocht van een aantal jaar ten einde zou brengen. Ik heb ooit eens een film (?) gezien die eenzelfde soort concept hanteerde als Village of the Damned en Children of the Corn. Ik wist echter helemaal niet meer welke versie ik had gezien (het zou evengoed die aflevering van The Simpsons kunnen zijn die door mijn gedachten speelt) dus besloot ik om alle versies eens een kans te geven. Met de eerste Children of the Corn had ik niet veel succes en ook Carpenter's remake deed geen belletje rinkelen. Ik verwachtte dan ook dat gisteren eindelijk het belletje ging rinkelen.

Wat dus niet het geval is want deze Village of the Damned is in het zwartwit en ik ben er vrij zeker van dat ik hem in kleur heb gezien. Soit, maakt op zich nu ook niet veel uit maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen dat dit de beste versie is. Children of the Corn is op zich niet echt vergelijkbaar (met uitzondering van de nogal moordlustige kinderen) maar waar Carpenter sfeer mist met zijn remake, is deze hier in overvloed aanwezig. De zwartwit cinematografie past uitmuntend bij de film en geeft het nog net dat beetje extra. Zeker het begin straalt die heerlijke charme van jaren '60 sci-fi films uit en dat kan ik zeker en vast waarderen. Interessant ook dat het origineel zo'n dikke 20 minuten korter is dan de remake. Hierdoor vloeit het allemaal vlotter in elkaar en krijgen we amper inzakkingen. Het wetenschappelijke standpunt tegen het menselijke standpunt is dan ook interessant genoeg om de gehele speelduur te blijven boeien maar het geeft ook net dat beetje meer aan de zelfopoffering van Gordon. Kan me niet herinneren dat dat in de remake ook het geval was.

Sowieso een uitmuntende cast die hier is verzameld. George Sanders is één van de weinige pluspunten die ik me nog herinner uit Moonfleet en weet ook hier de film compleet naar zich toe te trekken. De climax van het verhaal (a brick wall) komt bij Sanders dan ook veel beter tot zijn recht dan met Christopher Reeve. Sanders wordt ondersteund door Barbara Shelley en daar verwachtte ik eerlijk gezegd niet veel van. Kan me ze alleen nog maar herinneren uit Dracula: Prince of Darkness waar ze één van de saaiste vrouwen uit Hammer geschiedenis neerzet maar dit gaat haar erg goed af. Michael Gwynn maakt het volwassenen rijtje mooi af. Ik vond de kinderen trouwens ook wel geslaagd. Zeker Martin Stephens als de kleine David is erg goed op dreef. Ik was altijd van mening dat kinderen in films praktisch altijd tergend slecht waren maar ik begin ondertussen toch wel een degelijk lijstje met het tegendeel te verzamelen.

Ga niet voor de remake van Carpenter maar probeer om op een manier de versie uit 1960 te pakken te krijgen. Moet niet zo moeilijk zijn doordat die regelmatig te zien is op TCM. De sfeer is beter, het tempo is beter en het geheel komt een stuk beter tot zijn recht. Die Britten waren toch erg goed in het maken van horrorfilms..

4*

Ik heb deze box. Ik ben er vrij zeker van dat ze in Village of the Damned hebben geknipt, want ik meen me te herinneren dat er een scène was waarin het jongetje of meisje dat geen parner heeft verklaart waarom hij/zij alleen is.

Dat gezegd zijnde vond ik de film qua sfeer, spanning en opbouw heel geslaagd. Zoals andere reeds hebben gezegd, je zit er meteen in. Wat ik jammer vond was ook dat het 2de deel een beetje te snel ging. Ze hadden wat meer mogen focussen op de streken van de kinderen.En uiteindelijk blijf je nog met vragen zitten over hun afkomst en doel al kan je die ergens wel zelf een beetje invullen.

Erg sfeervol filmpje, met een prima script dat goed uitgewerkt wordt. In ieder geval beter dan in de remake van Carpenter, al stond die me niet meer volledig bij.

Het acteerwerk is van een goed niveau, waarbij vooral George Sanders uitblinkt. De tijdssprongetjes zijn prima. In het tweede gedeelte hadden de kinderen misschien iets meer uitdieping mogen krijgen, al vond ik het zo ook wel prima.

Ik vond het vooral ook leuk, dat er constant de ratio met het gevoel wordt vergeleken, maar telkens op een geloofwaardige, goede manier. Het einde is misschien wat gemakkelijk, maar wel een prima manier om alles af te ronden.

Prima filmpje dus. Boeiend van begin tot einde, me een zeer interessant verhaal.

4,0*

1960 moet een zeer goed jaar zijn geweest voor de horror want in dat jaar kwamen er heel wat mooie werkjes uit. Iedereen kent natuurlijk Psycho (niet gezien) maar deze Village of the Damned mag er zekere ook wezen! De film is gebaseerd op John Wyndhams boek The Midwich Cuckoos uit 1957. Het verhaal speelt zich af in het dorpje Midwich Engeland, waar zeer plotseling iedereen in slaap/coma raakt. Niet lang daarna blijken de meeste vrouwen zwanger te zijn, maar van wie? Vanaf het begin is het duidelijk dat het geen gewone kinderen kunnen zijn maar als negen maanden later de kinderen zijn geboren blijkt het pas hoe goed mis het is. Beklemmend en zeker best ongemakkelijk zien we de kinderen opgroeien tot groep killers met als enige reden dat ze er alles aan doen om die groep te beschermen. Afgezien van het oplichten van de ogen zijn er verder geen special effects, wat de sfeer en spanning alleen maar verhoogt. Ze zijn ook niet nodig want de vraag wat te doen met deze kotters en de dreiging die ervan uitgaat zijn meer dan genoeg. Prachtige film en een inspiratiebron voor menig andere film.

Een oudje waar ik nog steeds graag naar mag kijken. Echt jaren zestig spul, er wordt geen minuut verspeeld, efficiency in optima forma. Sterk griezelverhaal, soort variant op het van vier jaar eerder daterende Invasion of the Body Snatchers, hoewel die iets meer gedenkwaardig was. De grote angst voor het onbekende, typerend voor die periode, stond in beider producties op inventieve wijze centraal. De kinderen in deze film zijn lekker creepy, het gedoe met de lichtgevende ogen is wat overdone, maar werkt gelukkig niet echt storend, ook al omdat dit gelukkig een zwart wit film is, in kleur waren die effecten nou net wat te veel van het goede geweest. Mooi bedacht einde ook, alleen wat abrupt. De versie van Carpenter uit de jaren negentig heb ik ook gezien. Die was best aardig, maar kwalitatief wel iets minder dan deze, herinner me van die film vooral Luke Skywalker als foute priester nog.

Goeie film waarin alle vrouwen van een dorpje door een onverklaarbare gebeurtenis tegelijk zwanger raken. Een origineel en mysterieus verhaal. En alhoewel het niveau van de sterke opening niet gehandhaafd blijft, zakt de film mede dankzij de korte speelduur nergens in. Het ongemakkelijke gevoel dat de kinderen weten op te roepen is simpel maar effectief gedaan. Met gemak 3.5 sterren.

Een film waar je volgens mij alleen maar lovend over kunt zijn. De film slaagt erin om bij de kijker een paranoïde gedachtegang los te weken die aan de basis staat van een geweldige filmbeleving waarin verontrusting, beklemming en duistere krachten de hoofdrol spelen. En nog in zwart-wit ook.

De tand des tijds niet geheel doorstaan. Zo zijn de speciale effecten in de film belabberd. Toch kunnen zij met al hun stumperigheid dat sterke paranoïde basisgevoel niet wegnemen. En dat is wonderlijk. Want laten we eerlijk zijn. Met de hier getoonde effecten kom je in de huidige tijd niet meer weg. Met opgeplakte lichtgevende ogen en witte haardossen die overduidelijk pruik zijn, maak je niemand meer bang. Eigenlijk jammer dat grootse effecten vaak een belangrijke rol spelen in de mate van waardering voor veel temporaire films. Sfeer creëer je niet met effecten alleen, is mijn mening.

En om in dat kader even weer terug te keren naar deze film: de kindertjes zijn eng. De sfeer van dreiging, angst en beklemming wordt prima uitgelicht door ingetogen acteerwerk, de afgezonderde setting, de paranoïde verhaallijn en door de zwart-wit gekleurde beelden. In zo’n atmosfeer werkt zelfs de simpelste grime afschrikwekkend.

De film gaat voornamelijk over een bedreiging die vroegwijze kindertjes betekenen voor het voortbestaan van de wereld. Naar het verhaal The Midwich Cuckoos van John Wyndham. Normaal gesproken is het optreden van vroegwijze kindertjes in films mij een doorn in het oog, maar hier niet. Hier heeft het vroegrijpe gedrag van de kindertjes nut. Stilistisch en verhaaltechnisch is het vreemde gedrag van de kindertjes essentieel. Hun mechanische optreden, hun benauwende groepsgevoel en hun mobiele optreden (met strakke gezichten in ganzenpas achter elkaar aan lopend) brengen hun gevoelloosheid, gewetensloosheid en kille arrogantie perfect over op de kijker. Ja ja, de kindertjes zijn eng.

Het emotieloze handelen van de kindertjes met hun blonde pruiken en het solide acteerwerk van de volwassen personages laten zien dat een film ook zonder plastische scènes en grootse effecten bijzonder spannend en creepy kan zijn.

Een heerlijk sfeervolle horror science fiction uit de (heel) oude doos. Fantastisch hoe men in die tijd met een minimum aan middelen een maximum aan effect realiseerde. De opening van de film, met de gebeurtenissen in plattelandsdorpje Midwich is ijzersterk in sfeeropbouw. Goeie  synergie tussen het werk van regisseur Wolf Rillar en de muziekscore van Ron Goodwin. Last but not least superbe acteerwerk van George Sanders, Barbara Shelley en Michael Gwynn. De kinderacteurs deden het eveneens voortreffelijk in hun rol van buitenaardse creeps.

Misschien zal het geen toeval zijn dat het script - gebaseerd op een novelle uit 1957 - zich richt op de dreiging uitgaande van hoogblonde kinderen, slechts 15 jaar na het beëindigen van de wereldoorlog en de arische droom van de nazi's.

Fijn deze klassieker gezien te hebben.

Knappe openingsscène waarbij meteen je interesse in dit mysterie wordt aangewakkerd. De verontrustende sfeer wordt prima neergezet. Het acteerwerk is goed, waarbij ook de kinderen hun dreigende rollen overtuigend spelen. Deze SF horrorprent moet het meer hebben van de sfeer, het mysterie en de mooie zwart-wit beelden. Het slot is misschien wat simpel, maar het werkt wel bevredigend. 7/10

Dit was een erg geslaagd stukje SciFi/Horror. Eigenlijk zit je gekluisterd aan je scherm vanaf de eerste minuut al. Het fenomeen dat zich afspeelt in het stadje Midwich zorgt ervoor dat je direct geboeid toekijkt. Toen iedere vruchtbare vrouw plotsklaps zwanger bleek te zijn, ondanks dat dit voor sommigen bijna onmogelijk is, was dat het moment dat ik in mijn eigen dacht "Hey, dit kan wel eens interessant worden". Zoveel vrouwen zijn er dan ook niet blijkbaar, als je naar het aantal snel opgroeiende kinderen kijkt naderhand. Ja, echt een sfeerrijk en origineel bedachte film. Niet voor niets dat hier een remake van werd gemaakt

Fijne film met een erg origineel concept. De uitvoering is uitstekend, dialoog en acteerwerk overtuigend. Het enige wat mist is een soort onheilspellende sfeer. Het is net iets te weinig onderbouwd om een gevoel van onbehagen te verkrijgen. Kwalitatief tussendoortje. Wel een grote klassieker die ik alweer kan afvinken.

3*

De eerste 10 minuten van deze door Wolf Rilla geregisseerde sciencefictionhorrorfilm beloven een erg sterk eindgeheel, maar spijtig genoeg kakt Village of the Damned direct na die minuten in. Problematisch met dit soort films is dat ze de neiging hebben erg in te zakken gedurende de opbouw, waar Rilla’s resultaat dus ook geen uitzondering op vormt. Gelukkig krijgen we daartegenover best creepy acteerwerk van de kids, die een aanzienlijk stuk interessanter zijn dan hun volwassen collega's. Hoe de vork uiteindelijk in de steel zit is niet bepaald enerverend (laat staan vernieuwend) en hierdoor blijf je als kijker tegen de finale aan toch wat op je honger zitten. De aparte sfeerzetting van Rilla in de eerste paar minuten wordt ook nergens meer herhaald of overtroffen. Zeker dat laatste is spijtig want in het begin vond ik het best positief wegkijken, maar uiteindelijk zat ik toch steeds op m'n horloge te kijken. Binnen een film van enkel 77 minuten is dat altijd jammer.

In het vredige dorpje Midwich gebeurt iets vreemds met zorgwekkende gevolgen. Alle inwoners binnen een bepaald gebied verliezen voor enkele uren het bewustzijn. Wanneer de dorpelingen ontwaken, blijkt dat alle vrouwen in het dorp in verwachting zijn. Deze zwangerschappen leiden tot de geboorte van kinderen met blonde haren, vreemde ogen en buitengewone intellectuele vermogens. De jongeren, die snel opgroeien, zijn telepathisch begaafd en hanteren een kille, berekende houding tegenover de dorpelingen. Het duurt niet lang voordat de volwassenen beseffen dat de kinderen gevaarlijk zijn en mogelijk een bedreiging vormen voor de mensheid.

De kracht van "Village of the Damned" ligt in de subtiele en effectieve regie van Wolf Rilla. De regisseur bouwt de spanning langzaam op, waardoor de dreiging van de kinderen steeds voelbaarder wordt. De sfeer van het kleine dorp, gecombineerd met de onverklaarbare gebeurtenissen, is naargeestig en angstaanjagend.

George Sanders is uitstekend als professor Gordon Zellaby, die probeert de aard en intenties van de kinderen te begrijpen. Hij brengt een mix van nieuwsgierigheid en bezorgdheid in zijn rol, wat bijdraagt aan de psychologische diepgang van de film.

"Village of the Damned" verkent thema's zoals vreemdelingenangst, de dreiging van het onbekende en de morele dilemma's rond het opofferen van enkele individuen voor het grotere goed. De film confronteert de kijker met vragen over menselijkheid en de grenzen van wetenschap en ethiek.

De speciale effecten zijn effectief in hun eenvoud. "Village of the Damned" is een bijzonder knappe film in zijn genre en is zowel verontrustend als intellectueel stimulerend. De prent slaagt erin om een blijvende indruk achter te laten door zijn intelligente scenario, sterke vertolkingen en beklemmende sfeer. Een klassieker in het science-fiction-horrorgenre, die ik ten zeerste aanbeveel.