Partir (2009)

Tja, ik heb een beetje een dubbel gevoel bij het beoordelen van deze film. Aan de ene kant is het verhaal behoorlijk uitgekauwd. Er komen ook een aantal dingen in voor die ik wat onwaarschijnlijk vind. Bijvoorbeeld: Ivan en Suzanne komen om van de armoe maar het komt niet in ze op om de peperdure auto van Suzanne om te ruilen voor een veel goedkopere versie. Verder kan ik me als moeder niet voorstellen dat je je man vermoord en dan je kinderen met het lijk achterlaat in huis. .

Ik ben er ook nog niet uit of ik er wel zo blij mee ben dat ik de beginscene heb gezien. Het haalt toch een beetje vraag weg of Ivan en Suzanne het zullen redden of niet. Door die beginscene weet je gelijk al hoe het af gaat lopen..

Aan de andere kant vond ik het acteerwerk van iedereen heel erg sterk. En de film had ook een heel sterk romantisch aspect erin. Ik vond dat heel erg sterk neergezet en heb ook erg meegeleefd met Suzanne en Ivan.

Om niet gelijk te negatief uit de hoek te komen begin ik eerst maar over de paar positieve punten die deze film dan wel weer had.
De film begon met een redelijk goed intro wat jammer genoeg niet vast wist te houden en al snel belande in een voor mij gevoel vrij standaard en erg voor de hand liggend plot.
Het acteer niveau en de rol verdelingen waren prima, maar de personages zijn kort en slecht uitgewerkt zodat ik zeer weinig medelijden kon opbrengen voor de situaties die de hoofdpersonages mee maakte.
Ook had ik graag een betere uitwerking gezien van de kinderen die nu amper 10 minuten in beeld komen, het drama had daarmee veel persoonlijker en indrukwekkender aangevoeld.

de twist op het einde vond ik wel positief, maar was zeker niet onvoorspelbaar of origineel.

Kortom: Redelijk intro en een goed acteer niveau, maar een voor mij gevoel matige uitwerking van zo wel het plot als de personages.

Ben bang dat ik niet verder ga komen dan 2 sterren.

Partir is dan eindelijk het stereotype Franse relatiedrama waarvoor ik al vreesde. Fransen hebben een soort patent op dit genre, en hoewel ze soms erg op elkaar lijken blijft praktisch elk van die films toch zijn eigen fijngevoeligheid, nuance en diepgang houden.

Zo echter niet deze, want de kilheid is hier alomtegenwoordig. Nog voordat we enige band hebben kunnen opbouwen met de personages dient het drama zich al aan, maar Suzanne's verliefdheid komt eigenlijk uit de lucht vallen. En hoe groot de hoop ook mag zijn dat de film ergens nog een eigenzinnige weg inslaat, die wordt hopeloos beschaamd. Wat rest is een volledig voorspelbaar drama, dat ook nog eens niet boeit door de kille vertelling. Het feit dat we in de proloog al zien hoe het eindigt is daardoor ook nog eens totaal misplaatst. Slecht scenario dus.

En zo zie je wat er overblijft als het relatiedrama zonder de fijngevoeligheid blijft die films als La tourneuse de pages, of Il y a longtemps que je t'aime wel hebben. Een kil standaardverhaal, daar kan geen Kristin Scott Thomas verandering in brengen.

Ik vond een goede Franse drama/romantiek film..
Niet slecht... voor een Franse film...
Ik ken alle acteurs/actrice niet. Maar ze spelen wel goed.
Tja een verliefde gevoel... Ivan/Samuel
Ivan is drukke man en die geen liefde gevoel geven aan zijn vrouw.
Laatste stukje vond ik een rare afloop...

Geen onaardig drama. Wel 'n beetje kaal en vreemd af en toe.
Suzanne vond ik maar raar eigenlijk. Ja ze wordt verliefd op iemand anders en natuurlijk wil ze dan weg. Maar ze houd met niemand rekening en heeft echt een tunnelvisie. Als ze dan geld wil vind ze dat het allemaal maar geregelt moet worden voor haar. Ze acteert goed maar ze speelt een dom wijf. Het is toch logisch dat haar man zo reageert als ze net wil scheiden. Ik had dus ook het meeste symphatie voor Samuel.
Dan vond ik het camerawerk soms 'n beetje sloom.

Blijft Europees, daar ben ik altijd wel over te spreken. Realistisch weer... geen gezeik maar Bam het jachtgeweer gebruiken.

Uitstekende en bij vlagen ook spannende film waarin een vrouw haar man bedriegt door met een ander te gaan en hem uiteindelijk ook verlaat. De gevolgen (voornamelijk financiele) wanneer ze haar gezin verlaat, worden duidelijk in beeld gebracht. En ondanks dat haar man haar op de meest wrede manieren tegenwerkt, kun je toch zeker ook begrip op brengen voor zijn situatie. Het acteerwerk van de gehele cast tilt deze film ook net een niveautje hoger, en maakt het, toch al goed geschreven verhaal, een stuk geloofwaardiger.

Een naar verhaal maakt niet altijd een goede film.

Mooie beelden, mooi geacteerd, maar aan het verhaal is weinig positiefs te herkennen. Niet alleen hebben we het allemaal al vaker gezien, maar ook de teneur die het zet stroomt over van het negatieve. Weinig aantrekkelijk om daar dan eens anderhalf uur voor te gaan zitten. Dat zou je misschien dan nog kunnen doen voor het acteren van KST of Yvan Attal, maar heel indrukwekkend kan ik dat eigenlijk ook niet vinden.

Er zijn betere films.

Kristin Scott Thomas in de rol van "femme infidèle" maar deze keer staat niet Claude Chabrol maar ene Catherine Corsini, mij eigenlijk onbekend, aan de regie en die brengt het er eigenlijk behoorlijk van af.

Het verhaal is veel ouder dan de straatstenen, zodat veel afhangt van de acteurs in het uitbeelden van de psychologische, mentale inpact van dergelijk gebeuren en hiervoor is er garantie genoeg : de drie hoofdspelers zijn allen uitmuntend in hun rol.

Al tillen Kristen Scott Thomas (vooral) en co de prent op een hoger niveau dan verwacht, het moet ook toegegeven dat de film een indringend en verrassend slot inhoudt.