Partir (2009)

Een naar verhaal maakt niet altijd een goede film.

Mooie beelden, mooi geacteerd, maar aan het verhaal is weinig positiefs te herkennen. Niet alleen hebben we het allemaal al vaker gezien, maar ook de teneur die het zet stroomt over van het negatieve. Weinig aantrekkelijk om daar dan eens anderhalf uur voor te gaan zitten. Dat zou je misschien dan nog kunnen doen voor het acteren van KST of Yvan Attal, maar heel indrukwekkend kan ik dat eigenlijk ook niet vinden.

Er zijn betere films.

Bijna zo cliché als het leven zelf...

Kristin Scott Thomas in de rol van "femme infidèle" maar deze keer staat niet Claude Chabrol maar ene Catherine Corsini, mij eigenlijk onbekend, aan de regie en die brengt het er eigenlijk behoorlijk van af.

Het verhaal is veel ouder dan de straatstenen, zodat veel afhangt van de acteurs in het uitbeelden van de psychologische, mentale inpact van dergelijk gebeuren en hiervoor is er garantie genoeg : de drie hoofdspelers zijn allen uitmuntend in hun rol.

Al tillen Kristen Scott Thomas (vooral) en co de prent op een hoger niveau dan verwacht, het moet ook toegegeven dat de film een indringend en verrassend slot inhoudt.

Een vrouw verlaat haar man om er vandoor te gaan met de klusjesman. Bepaald geen origineel onderwerp en verhaal. Er zijn al zo veel films over dit thema gemaakt en het is dus ook zeker geen bijzondere film. Al wordt er wel prima geacteerd en zit de film verder goed in elkaar. Deze film is wel wat heftiger dan de gemiddelde affaire film mat dramatische gevolgen.

Welgesteld gezin met een minder welgestelde relatie; dame des huizes zoekt en vindt de liefde bij een arbeider.

Klinkt als dertien in een dozijn, is dat tot op zekere hoogte ook. Alleen: het reality-gehalte van de Europese cinema is veelal van een hoger niveau dan van de Noord-Amerikaanse tegenhanger, en dat maakt ook van deze Partir een aangename en sfeervolle zit.
De passie en de ruzies komen heel echt over. Hoe de twee kinderen elk op een heel andere manier kijken naar en reageren op wat er gebeurt: sterk . En ook de (korte) seksscènes van twee mensen die hun midlife al even voorbij zijn: warmbloedig mooi.

Anderzijds had ik het dan weer moeilijk met het einde: de moord is een stap te ver, vooral omdat die (relatief) in koele bloede gebeurt. Een passionele moord - op het moment dat Samuel haar slaat of opsluit - had aanvaardbaarder geweest. Waardoor ik, met de openingsscene in het achterhoofd, eigenlijk liever een zelfmoord had gezien.

En nog een minpuntje - persoonlijk: Scott acteert sterk, maar ik vind haar een bijzonder onaantrekkelijke dame. Héél persoonlijk...