Funny Face (1957)

Lief filmpje met de schitterende Hepburn en Astaire. Alhoewel het verhaal erg mager is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers niet altijd even overtuigend, is dit toch een klein pareltje in de musicalwereld. Geen topper maar wel goed.

Hoezeer Audrey Hepburn ook weet te charmeren met haar onafwendbare, doch betoverende transformatie (in de donkere kamer smelten we andermaal voor haar onbegrensde schoonheid), de achtergrond waartegen de gedaanteverwisseling zich afspeelt, is meermaals ontdaan van een verfijnde choreografie (Astaire op een opvallend laag pitje) én een visueel coherente presentatie. Een hoog pop-art gehalte, ofwel het arbitrair rondstrooien met kleuren, is wellicht het gevolg van de experimentele charlatanscène en staat een potentieel aanstekelijk kader in de weg.

1.5*

Ging wel, dit lieve filmpje met Audrey Hepburn en Fred Astaire. Het skinny plotje wordt op zich wel gemengd met leuke/goede liedjes, danspasjes, chemie, acteerwerk etc. Dat draagt deze film wel. Een 3.0 tje

Eigenlijk vind ik de beatnik-versie van Hepburn leuker dan na haar transformatie.

Maar goed ik ben ook een avantgarde-rock-chick die graag Catcher In The Rye leest met Five Horse Johnson op de achtergrond en om dat te laten varen voor een modeblad en Fred Astaire als love-interest..nou nee bedankt.

Op zichzelf heerlijk escapisme met een aantal mooi gefilmde nummers, maar het persifleren van het beatnik-wereldje stoort me een klein beetje.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik bij deze film moet voelen. Dit geldt overigens voor de meeste film die binnen de categorie drama/komedie-musicalfilms vallen. Een standaard verhaal is verpakt in een film met een aantal geforceerde komische momenten met af en toe een dans/zangnummer. Het probleem is dat ik niet vrolijk wordt van een dergelijke film. Elke emotie ontbreekt bij mij, zelfs geen bewondering voor het danswerk. Ik denk dat het verstandig is dat ik dit soort film in de toekomst ga ontwijken. Ze bewijzen keer op keer dat dit niets voor mij is.

De eerste film die ik zie met Fred Astaire, het heeft lang geduurt. Funny Face is een zeer degelijke introductie in de mans werk. In vergelijking met Stanley Donens bekendere Singin' in the Rain stelt Funny Face weinig voor, maar toch is het wel een bovengemiddelde musical. Vooral de overdreven aankleding van de film pakt goed uit. Het ziet er schitterend uit en de scènes in het kantoor van het modeblad deden mij eigenlijk meer denken aan de jaren '60. Logisch is dat er veel aandacht naar de kostuums ging hier, maar de sets trekken het meest de aandacht. Het is haast jammer dat latere scènes in Parijs gefilmd zijn, omdat ik de meer gestileerde aanpak beter vond werken, visueel dan. Gelukkig zijn de dansscènes dan weer beter in Parijs. Daarvoor miste het toch wat flair, maar Astaires dans op de binnenplaats en het Beatnikoptreden van Astaire en Thompson waren erg leuk, maar alleen Hepburns eigenzinnige dans in het café komt echt in de buurt van Singin' in the Rain.

Verder moet je veel voor lief nemen bij deze film wil je hem kunnen waarderen: uiteraard het matige plot (al stoorde me dat niet in het bijzonder), maar vooral het bizarre idee dat Hepburn ooit een grijze muis zou zijn en de bijna pijnlijk conservatieve boodschap die achter de film zit. Maar gelukkig vraagt Funny Face er niet om dat je het allemaal erg serieus neemt. Men houdt het luchtig en daardoor werkt het.

3,5*

Leuke poster trouwens.

Zwak musicalletje. Het plot is het alleszins, maar ook de zang- en dansnummers maken geen indruk, misschien op "Bonjour Paris" na en de song "s' Wonderful", maar die dateert al van 30 jaar vóór de film.

Een film met de sixties duidelijk in zicht, te zien aan de voor die tijd hippe kleding. Mooie, verzorgde decors en locaties. Leuk om Audrey weer eens te zien. Ze heeft een geweldige uitstraling, zelfs als ze gewoon stil staat De songs zijn erg leuk en sfeervol, variërend van een 40s musicalstijl zang en dans tot een smartlap gezongen met de gitaar.

De (mode)showwereld en de stijl van acteren brengt een luchtige, vrolijke sfeer met zich mee, ondanks de lichte dramatiek die af en toe in het verhaal voorkomt. De muziek werkt hier natuurlijk ook aan mee. Heerlijk zondagmiddag vermaak

Goeie musical waarin een boekenwinkelmedewerkster wordt gespot door een fotograaf van een bekend modeblad. Het verhaal is nogal slap, maar de (muziek)-scenes op zich zijn zeker wel goed. Stijlvol in beeld gebracht met een mooie choreografie en mooi locatiewerk in Parijs. Audrey Hepburn en Fred Astaire doen het leuk, maar de echte chemie blijft wat achterwege. Vooral vanwege het grote leeftijdsverschil, ook al beweegt Fred Astaire nog als een twintiger hier.

Hoewel Audrey Hepburn haar best doet om de meubelen te redden, is deze film als musical niet erg geslaagd door de weinig aansprekende muziek en liedjes. Bovendien een kinderlijk verhaaltje en Hepburn en Fred Astaire vormen wel een zeer onwaarschijnlijk liefdespaar. Ik ben een echte Hepburn-fan, maar deze film vind ik toch een van haar minste.

Groot Hepburn-fan, redelijk Astaire-fan, altijd klaar om meegesleept te worden door jaren-vijftig-Hollywood-moonshine, maar in deze film wilde het maar niet gebeuren, met uitzondering van de dans van Astaire en Kay Thompson tegen het einde. Bovendien zat ik me ook af en toe wel te ergeren aan de wat al te makkelijke satire/parodie op de Rive Gauche; ik weet het, dat moet je niet doen bij films als deze, maar af en schiet zoiets me net even in het verkeerde keelgat.

Maar o o o, die freeze-frames van Hepburn... 

Uitstekende film van de regisseur van Singin' in the Rain die af en toe wat gedateerd overkomt, maar technisch ook jaren jonger. En dat zijn er slechts 5.

Het verhaal is redelijk simpel maar dat zit dan de liedjes niet in de weg. De liedjes zijn niet heel memorabel maar zorgen voor fun genoeg. Zoals gezegd, wel is de film soms wat gedateerd, dat je overduidelijk merkt dat scènes echt geënsceneerd zijn en gedrag van personages is te overdreven en te heftig. De film is geschoten in technicolor wat ik bij tijd en wijlen ook een gedateerde (niet in de betekenis van ouderwets trouwens) look vind hebben. Maar wat die techniek wel heeft is dat zij felle kleuren laat knallen en men maakt daar optimaal gebruik van. Of het nu van de kostuums komt of de belichting (zie je niet vaak zo bij een film uit de jaren 50), de hele film is wel lekker zoet zo.

Ook de camerabewegingen en het gevoel van montage maken duidelijk dat er wel vakmensen aan deze film hebben gewerkt. Bijzonder mooi vond ik de scènes bij het kasteeltje, overduidelijk in de studio, maar wel heel sprookjesachtig. Totaal anders zag dat eruit dan de rest van de film, geen idee hoe men dat trouwens deed. Daarnaast een aantal uitstekende andere scènes zoals de 3 apart zingend door Parijs. Ook enkele andere trucjes met split-screens, die geweldige freeze-frames (moet één van de eerste films zijn, of?) en de begingeneriek laten deze film 10 jaar jonger lijken. Wel zijn een aantal dansstukken te lang.

Thomspon is uitstekend in haar bijrol die net over-the-top gaat maar niet volledig doorslaat, Astaire werkt op de automatische piloot maar is daardoor opvallend losjes en dat werkt verfrissend en Hepburn is het grote stralende middelpunt - in elke scène waar zij zit zuigt ze alle aandacht op. Ik ken weinig meisjes of vrouwen met meer charme.

Prima vermaakt maar met wat gebreken, 4*.

No, I'm not mad. I'm hurt, and disappointed, and... and mad

My Fair Lady met Audrey Hepburn vond ik geslaagd dus ik was erg benieuwd geraakt naar deze Funny Face, die naar het schijnt nog beter moest zijn. Het bleek echter niet zo simpel te zijn om hier aan te geraken want in de winkels vond ik alleen maar een Audrey Hepburn collectie waarvan ik een deel al reeds in mijn bezit had. Gelukkig bood de televisie zoals zo vaak weer eens de uitweg door de film op een vergeten zondagmiddag uit te zenden. Toen natuurlijk opgenomen en gisteravond me er eens voor neergezet.

En dit is erg leuk maar My Fair Lady is beter, zoveel is duidelijk. Het zag er nochtans in het begin erg goed uit want de scènes voor Jo naar Parijs trekt voor een baan als model zijn erg leuk geschoten en Hepburn ziet er enorm aandoenlijk uit. Die Bambi ogen.. Ze raken me toch elke keer. Eenmaal Hepburn's personage een make-over krijgt verliest ze jammer genoeg ook een deel van haar kracht in mijn ogen. Vanaf dan vervalt de film dan ook wat in uitersten want zo is heel de modeshow niet altijd even bijster interessant maar is de toevoeging van Flostre een gouden zet om de relatie tussen Jo en Dick wat boeiend te houden. Een relatie die ik trouwens sowieso al niet echt geslaagd vind want het leeftijdsverschil tussen beiden is me toch net iets te hoog.

Maar toch slagen de appetijtelijke Hepburn en de tapdansende Astaire er toch in om de film naar een hoger niveau te tillen. Ben op het moment nu niet zo'n enorme fan van Astaire (en Gene Kelly ook niet trouwens) maar hier is hij bijlange na niet zo uitdrukkelijk aanwezig. Hij is rustiger, natuurlijk ook al wel een dagje ouder, en doet het goed. Zoals gezegd is Hepburn perfect op haar plaats en ben ik blij om haar eindelijk eens echt te horen zingen want in My Fair Lady werd haar stem uiteindelijk gedubt in de muzikale intermezzo's. Ze is niet altijd even toonvast maar doet het degelijk. Kay Thompson mag trouwens helemaal niet vergeten worden want heeft zeker naar het einde toe een aantal erg sterke dansscènes met Astaire. De film wordt dan ook naargelang hij vordert beter en beter qua muziek want de eerste nummers (Think Pink onder andere) voelen maar wat kleurloos, pun intended, aan en ben je redelijk snel vergeten. Het dansnummer van toreador Astaire op de binnenplaats is echter één van de beste scènes in de film en het duet tussen hem en Thompson in het huis van Flostre zorgt voor een half puntje extra.

Misschien niet zo goed als die andere musicals uit deze periode van Hollywood maar Funny Face mag er uiteindelijk best nog wel wezen. De choreografie is over de grote lijn vrij degelijk en het is dankzij een uitmuntende cast dat je je nooit verveelt. Alleen dat leeftijdsverschil.. Dat is toch jammer maar bon, Hepburn en Astaire brengen het er gezamenlijk nog goed van af.

3.5*

Behoorlijke nietszeggende musical (het plot is echt heel mager) met zoals gewoonlijk een uiterst charmante Audrey Hepburn en een okeeje Fred Astaire. Sommige liedjes van de gebroeders Gershwin zijn leuk om te horen, al zit er niet echt een knaller tussen. Verder is deze musical ook niet echt bijzonder, behalve dan dat ie er heel modern uit ziet voor zijn tijd.

Hmmm.

Wat zou Kelly aan het doen geweest zijn, dat hij deze film heeft laten schieten? Die rol was toch veel meer op zijn persoon geschreven vond ik, Astaire mist een beetje dat charmante en losse dat deze rol toch wel nastreeft.

Hij oogt ook wel erg opa-achtig, iets wat niet geweldig goed meewerkt aan de romance tussen hem en Hepburn. Die laatste vond ik ook wat stroef in haar dansjes, daarnaast ook lelijk mager. Vond haar als grijs muisje beter uit de verf komen dan als balprinses in ieder geval.

Het is allemaal een beetje net niet. Het is wel kleurrijk en men poogt een opgewekte film te maken, maar onder het laagje glazuur schuilt een hopeloos verouderd skelet dat zich meermaals in allerlei bochten moet kraken om toch maar die opgewekte musical te zijn waar mensen naar komen kijken. De modernere dansjes, de kritiek op het modewereldje, de persiflage van het moderne Frankrijk, de romance ... er zijn betere musicals die het wel geloofwaardig weten te brengen.

1.0*

Erg leuke eerste helft. Kleurrijk, stijlvol, en vlot. Jammer is dat de film dat niet weet vast te houden en dat het te lang doorgaat met teveel overbodige filler. Er had toch zeker wel een kwartier van de speelduur afgemogen.

Hepburn is geweldig, ze steelt de show in elke scene. Jammer van Astaire, ben het wel eens met Onderhond dat hij wat vreemd gecast is. Nogal oud om een serieuze love-interest te zijn voor haar, maar ach.

Had een stevige 3,5* kunnen worden als het het niveau vast had weten te houden, nu slechts een nipte.

Ik mag mij naar ik meen, na het raadplegen van een volksjury in mijn nabije omgeving, toch al een decennium het label van 'filmfanaat' opspelden. Toch was dit mijn eerste Fred Astaire-film, zie ik. Ondanks zijn sterrenstatus in Hollywoods gouden jaren, is hij mij altijd ontsnapt blijkbaar. Misschien komt het omdat ik weinig genoten heb van die andere Hollywoodmusicals uit de jaren '40 en '50 (Singin' in The Rain, An American in Paris). Noem me ouderwets en/of kinds, maar ik zie mijn musicals liefst getekend.

Wel, dan viel Funny Face hartstikke goed mee. En dat is dan vooral te danken aan Audrey Hepburn. Reeds lieflijk in My Fair Lady en How to Steal A Million, maar hier gaat haar schattigheidsgehalte met die bambi-ogen zo buitensporig de hoogte in dat bij de film een gezondheidswaarschuwing zou moeten zitten. De francofiel in me kwam ook goed aan z'n trekken door heel het postkaartgehalte van de film (uiteraard stapt Fred Astaire uit de auto aan de Arc de Triomphe), met als hoogtepunt de legendarische Daru-trappen in het Louvre waar Hepburn onvergetelijk de trap afdaalt terwijl ze haar jurk omhoog gooit.

Goed, het verhaaltje is even flinterdun als de postkaart waar ik zonet over sprak, en de dansscenes gaan eindeloos door, maar Funny Face verdient een brede glimlach. 3,5*

Wat een leuke, lieve en fijne film. Het verhaal vind ik erg vermakelijk, goed acteerwerk, een prachtige Audrey Hepburn en ik heb mij niet gestoord aan het dansen en zingen, wat ik soms wel een beetje heb bij musicals. Ik vind het erg goed gedaan en ik vind het in de sfeer van de film passen. Wel had ik met het ene lied/de ene dans meer dan met het/de andere. Vooral de dans van Jo in het café vind ik geweldig! Een klassieker. 4*

Naar aanleiding van het overlijden van Stanley Donen maar eens een film van zijn hand opgezet. Funny Face is best een aardige musical maar kan niet tippen aan Donen's meesterwerk Singin' in the Rain. Nou zeg ik dat laatste wel heel stellig, dit was pas de tweede Donen-film die ik zag dus wie weet moet ik daar nog op terug komen.

Over Funny Face, tsja, dat waren nog eens tijden, dat je de hand werd geschud door Parijzenaars als je hen het genoegen deed een bezoek te brengen aan hun woonplaats. Al helemaal als Amerikaanse toerist natuurlijk. Niet de eerste keer dat ik die naïef-romantische blik op Parijs, of Europa in het algemeen, tegenkom in klassieke Amerikaanse films. Je zou Funny Face als een variant op het ugly duckling thema kunnen zien. De boodschap is lichtelijk dubieus, een onafhankelijke, intelligente vrouw wordt "gedegradeerd" tot topmodel, maar het zou te ver gaan de film daar in zijn geheel op af te rekenen. Er zitten genoeg plezierige momenten in, al is er geen enkel liedje dat geschreven lijkt voor de eeuwigheid. Een beetje zoals het mode-thema is de film zelf, vermakelijk maar vergankelijk. Dat ligt niet meteen aan de acteurs. Hepburn is als altijd charmant, Astaire is natuurlijk veel te oud (maar liefst 30 jaar leeftijdsverschil) maar tapt nog een aardig nummertje mee en Kay Thompson heeft de in dit soort films vaak dankbare rol van cynicus en doet dat met verve.

“Livin' is easy. Livin' is high. All good Americans should come here to die.”

Kleurrijke film met een Audrey Hepburn in topvorm. Ook actrice Kay Thompson is geweldig, en je kunt alleen maar respect hebben voor de manier waarop ze de dansnummers uitvoert. Het geeft Funny Face een shot adrenaline, en dat kan de film soms wel goed gebruiken. De production design en kostuums zijn ook geweldig om naar te kijken, en de locaties die worden aangedaan geven de film iets authentieks. Dat het verhaal dan niet al te veel voorstelt stoort geen moment.

Film die heerlijk wegkijkt. Zelfs het acteerwerk van Audrey Hepburn kan hierin op een voldoende rekenen (in tegenstelling tot Roman Hoiday).

Een film die wat in de tijd is blijven stilstaan, en tegelijk wil meesurfen op de moderne tijd. Misschien daarom ook dat bewust de jonge Audrey Hepburn en de veel oudere Fred Astaire samen werden gezet. Beiden werden overtuigd doordat ze werden wijsgemaakt dat de andere al had toegezegd.

Twee grote namen dus, maar het resultaat is nergens echt memorabel. Het enige dat veel meer blijft hangen is de dans van Hepburn in het Franse café. Astaire heeft al beter gedaan en de liedjes zijn ook niet echt nummers die blijven hangen. Gelukkig kent Parijs wel haar charme als setting en weet regisseur Stanley Donen de film mooi aan te kleden. Maar de musical valt wat tussen de plooien van andere musicals uit de jaren '50 als Singin' in the Rain of American in Paris.

Het verhaaltje moet met een stevige korrel zout genomen bij dit soort films/musicals. Visueel en auditief is het wel een snoepje. Leuke choreo’s, de New York en Parijs sfeer zit erin, en dan is natuurlijk nog de muziek van o.a. de Gershwins. Na Moon River in Breakfast at Tiffany’s is het voor het eerst dat ik Audrey Hepburn hoor zingen en het charmeert me hier wel. Haar bijdrage in My Fair Lady was toch voornamelijk met overdub. Als filmkoppel vind ik Audrey en Fred Astaire redelijk onwaarschijnlijk. Ik moet er wel bij zeggen dat ik Astaire altijd een vreemd mannetje gevonden heb. Al kon hij natuurlijk wel dansen als de beste. Ook Kay Thompson is een figuur apart maar best wel geschikt in haar rol.

Vermoeiende muziekfilm waarin de iconische Audrey Hepburn een hoofdrol mag vertolken, die zeker in de eerste helft één van de weinige lichtpuntjes vormt. Regisseur Stanley Donen heeft gelukkig wel een aardig gevoel voor de visuele kant, waardoor Funny Face geregeld met wat mooie plaatjes uit de hoek komt en kan profiteren van felle kleurtjes. Jammer genoeg is de inhoud daarentegen amper interessant, waarbij met name de tweede helft nogal langgerekt en voorspelbaar aanvoelt. De chemie tussen Hepburn en Fred Astaire (die behoorlijk oud lijkt voor Hepburn) komt ook niet van de grond vanwege de ietwat gespeelde romantiek. Daar komt nog bij dat elk muziekintermezzo oneindig lang lijkt te duren, terwijl de beeldopvulling daarentegen niet heel spectaculair is. Na enige tijd wordt het includeren van musical-elementen steeds prominenter waardoor de film een blijft-maar-duren indruk achterlaat, zodat Funny Face verzandt in een lange zit. Punten voor de visuele flair en Hepburn in de eerste helft (want ze is beduidend minder indrukwekkend als model), verder kon de film me niet snel genoeg voorbij zijn.

Was mij eigenlijk een beetje ontgaan deze film, maar bleek bij het kijken toch wel een iconisch jaren ‘50 werkje, met name in visuele zin. Overigens is hij deels juist gebaseerd op de gelijknamige musical van 30 jaar eerder.

Hepburn heeft een op haar slanke lijf geschreven rol van intellectueel boekenmeisje dat als model wordt gescout. Haar dansje in het Parijse avantgardistische café is hilarisch. Van Astaire ben ik nooit zo’n fan geweest, maar hier doet hij het vrij aardig als ervaren fotograaf. Als romantisch duo zijn ze helaas niet echt een succes.

Tenslotte ook leuk om de songbook klassieker ‘S Wonderful terug te horen, die ook al aanwezig was in de oorspronkelijke musical.