Funny Face (1957)

'Guitig snuitje'.

Kappeuter, ben je nou bezig om bij elke film niet uit nederland een nederlandse of belgische poster te zoeken? Leuke hobby

Charmant filmpje. Audrey is natuurlijk magistraal, maar het is niet haar meest memorabele film. 3,5*

Leuke, artistieke film. Verhaal was nogal mager, maar Hepburn maakte alles verdraagbaar.

*2,5

Mager verhaaltje dat gecompenseerd wordt door leuke liedjes, een behoorlijke cast en prachtig camerawerk. 3,25*

Helemaal eens met Quentin. Alleen ga ik voor 3*. Eigenlijk 2,5* maar die ene dansscène allcompenseert een hoop magerheid. Echt alleen maar een stervehikel voor de combinatie out of heaven Audrey en Fred en ook Kay een beetje (zonde van die stem

Lief filmpje met de schitterende Hepburn en Astaire. Alhoewel het verhaal erg mager is en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers niet altijd even overtuigend, is dit toch een klein pareltje in de musicalwereld. Geen topper maar wel goed.

Hoezeer Audrey Hepburn ook weet te charmeren met haar onafwendbare, doch betoverende transformatie (in de donkere kamer smelten we andermaal voor haar onbegrensde schoonheid), de achtergrond waartegen de gedaanteverwisseling zich afspeelt, is meermaals ontdaan van een verfijnde choreografie (Astaire op een opvallend laag pitje) én een visueel coherente presentatie. Een hoog pop-art gehalte, ofwel het arbitrair rondstrooien met kleuren, is wellicht het gevolg van de experimentele charlatanscène en staat een potentieel aanstekelijk kader in de weg.

1.5*

Typische jaren vijftig musical zoals er in dat decennium veel gemaakt werden. Dit soort musicals moet het altijd hebben van de leuke liedjes en danspasjes van Fred Astaire of Gene Kelly en verder nog lieftallige actrices zoals hier Audrey Hepburn. Het verhaaltje moet je maar voor lief hebben want dat stelt helemaal niets voor. Hoewel deze musical niet onaardig is komt deze niet in de schaduw van "Singin' in the Rain", zonder meer de beste musical van de jaren vijftig die eveneens mede geregisseerd werd door Stanley Donen. Toch is deze musical, hoe zoetsappig ook, aanzienlijk beter te pruimen dan een recente musical zoals "Nine", waarvan de bombastische muziek niet om aan te horen was. En Audrey Hepburn is toch altijd wel aardig om te zien acteren, zeker in dit soort filmpjes.

3,0*

Ging wel, dit lieve filmpje met Audrey Hepburn en Fred Astaire. Het skinny plotje wordt op zich wel gemengd met leuke/goede liedjes, danspasjes, chemie, acteerwerk etc. Dat draagt deze film wel. Een 3.0 tje

Eigenlijk vind ik de beatnik-versie van Hepburn leuker dan na haar transformatie.

Maar goed ik ben ook een avantgarde-rock-chick die graag Catcher In The Rye leest met Five Horse Johnson op de achtergrond en om dat te laten varen voor een modeblad en Fred Astaire als love-interest..nou nee bedankt.

Op zichzelf heerlijk escapisme met een aantal mooi gefilmde nummers, maar het persifleren van het beatnik-wereldje stoort me een klein beetje.

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik bij deze film moet voelen. Dit geldt overigens voor de meeste film die binnen de categorie drama/komedie-musicalfilms vallen. Een standaard verhaal is verpakt in een film met een aantal geforceerde komische momenten met af en toe een dans/zangnummer. Het probleem is dat ik niet vrolijk wordt van een dergelijke film. Elke emotie ontbreekt bij mij, zelfs geen bewondering voor het danswerk. Ik denk dat het verstandig is dat ik dit soort film in de toekomst ga ontwijken. Ze bewijzen keer op keer dat dit niets voor mij is.

Gedateerd.

Dit is dus wel zo'n film uit de fifties zoals je ze verwacht: mooie, gladde beelden, ouderwetse zeemzoete romantiek.

Daar is op zich niets mis mee. Ik keek er zelfs naar uit en het eerste dansnummer (Pink) was prachtig in beeld gebracht. Alleen is Fred Astaire hier al wel over zijn hoogtepunt. De man is gewoon oud. Hem koppelen aan de jonge, mooie, maar helaas ook bijna a-seksuele Audrey Hepburn is dan ook bijna misdadig. De chemistry is gewoon nergens te voelen.

Je leeft voor geen millimeter mee met de personages en het bekrompen neerzetten van een 'progressief Europa' zou schokkend zijn, ware het niet zo lachwekkend onnozel.

Nee, dan was die zondagmiddagfilm van de week ervoor 'Sweet smell of succes' van een heel ander kaliber.

Mooie, prachtige (ingekleurde?) beelden zelfs (en bij zo'n film verwacht ik echt niet veel meer), maar dat is het dan ook wel.

De eerste film die ik zie met Fred Astaire, het heeft lang geduurt. Funny Face is een zeer degelijke introductie in de mans werk. In vergelijking met Stanley Donens bekendere Singin' in the Rain stelt Funny Face weinig voor, maar toch is het wel een bovengemiddelde musical. Vooral de overdreven aankleding van de film pakt goed uit. Het ziet er schitterend uit en de scènes in het kantoor van het modeblad deden mij eigenlijk meer denken aan de jaren '60. Logisch is dat er veel aandacht naar de kostuums ging hier, maar de sets trekken het meest de aandacht. Het is haast jammer dat latere scènes in Parijs gefilmd zijn, omdat ik de meer gestileerde aanpak beter vond werken, visueel dan. Gelukkig zijn de dansscènes dan weer beter in Parijs. Daarvoor miste het toch wat flair, maar Astaires dans op de binnenplaats en het Beatnikoptreden van Astaire en Thompson waren erg leuk, maar alleen Hepburns eigenzinnige dans in het café komt echt in de buurt van Singin' in the Rain.

Verder moet je veel voor lief nemen bij deze film wil je hem kunnen waarderen: uiteraard het matige plot (al stoorde me dat niet in het bijzonder), maar vooral het bizarre idee dat Hepburn ooit een grijze muis zou zijn en de bijna pijnlijk conservatieve boodschap die achter de film zit. Maar gelukkig vraagt Funny Face er niet om dat je het allemaal erg serieus neemt. Men houdt het luchtig en daardoor werkt het.

3,5*

Leuke poster trouwens.

Zwak musicalletje. Het plot is het alleszins, maar ook de zang- en dansnummers maken geen indruk, misschien op "Bonjour Paris" na en de song "s' Wonderful", maar die dateert al van 30 jaar vóór de film.

Prachtig vormgeven musicial met een nogal flinterdun plot en dat geldt ook voor de meeste liedjes.

dieptepunt is wel het typische 'ik mis iets in mijn leven en dat heb ik nu gevonden liedje met toepaselijke ik pas een kledingstuk dat niet van mij is' liedje van Hepburn in de boekwinkel.

Erg jammer is ook het gebruik van Gerswhin's Let's Kiss and Make Up dat een beetje misplaats is bij de dansscene van Astaire vooral omdat het duidelijk te merken is dat de man nogal oud is aan het worden(58) en het gewoon niet geweldig past bij de scene zelf. Daartengen is het gebruik van lovely erg goed en past het echt goed bij de film ook.

Ook het eindeloos gedweep van Hepburn met 'filosoof' Emile Flostre doet gigantisch geforceerd aan maar heeft zijn grappige momenten zoals de Anna Karenina verwijzing. Maar vooral voelt het als een geforceerde we iets nodig om ze tegenpolen te maken techniek, de dansscene van hepburn in de beatnik bar is ook nogal hilarisch zeker met de nogal beroerde cartoon jazz op de achtergrond.



Op postieve kanten Bonjour, Paris! is gigantisch catchy en een geweldige showtune, Hepburn speelt een erg leuke rol en ook al is de chemie tussen haar en Astaire een beetje als oom en nichtje maar Astaire zelf werkt dit behoorlijk weg door zijn charme en acteerwerk.

Nogmaals prachtig vormgegeven film maar wel een met veel problemen.

Een film met de sixties duidelijk in zicht, te zien aan de voor die tijd hippe kleding. Mooie, verzorgde decors en locaties. Leuk om Audrey weer eens te zien. Ze heeft een geweldige uitstraling, zelfs als ze gewoon stil staat De songs zijn erg leuk en sfeervol, variërend van een 40s musicalstijl zang en dans tot een smartlap gezongen met de gitaar.

De (mode)showwereld en de stijl van acteren brengt een luchtige, vrolijke sfeer met zich mee, ondanks de lichte dramatiek die af en toe in het verhaal voorkomt. De muziek werkt hier natuurlijk ook aan mee. Heerlijk zondagmiddag vermaak

Ik vond hem geniaal, leuke dansjes, grappige liedjes,

Think pink, Bonjour Paris en dat Fred met Kay (maggie) los gaat in het Cafe echt grappig.

Leuk voor op de zondag middag. Dit soort films mogen van mij vaker komen! 5* for sure!

En ik heb er zelfs een taan moeten laten bij het einde.

Ik hou er van!

Goeie musical waarin een boekenwinkelmedewerkster wordt gespot door een fotograaf van een bekend modeblad. Het verhaal is nogal slap, maar de (muziek)-scenes op zich zijn zeker wel goed. Stijlvol in beeld gebracht met een mooie choreografie en mooi locatiewerk in Parijs. Audrey Hepburn en Fred Astaire doen het leuk, maar de echte chemie blijft wat achterwege. Vooral vanwege het grote leeftijdsverschil, ook al beweegt Fred Astaire nog als een twintiger hier.

Hoewel Audrey Hepburn haar best doet om de meubelen te redden, is deze film als musical niet erg geslaagd door de weinig aansprekende muziek en liedjes. Bovendien een kinderlijk verhaaltje en Hepburn en Fred Astaire vormen wel een zeer onwaarschijnlijk liefdespaar. Ik ben een echte Hepburn-fan, maar deze film vind ik toch een van haar minste.

Groot Hepburn-fan, redelijk Astaire-fan, altijd klaar om meegesleept te worden door jaren-vijftig-Hollywood-moonshine, maar in deze film wilde het maar niet gebeuren, met uitzondering van de dans van Astaire en Kay Thompson tegen het einde. Bovendien zat ik me ook af en toe wel te ergeren aan de wat al te makkelijke satire/parodie op de Rive Gauche; ik weet het, dat moet je niet doen bij films als deze, maar af en schiet zoiets me net even in het verkeerde keelgat.

Maar o o o, die freeze-frames van Hepburn... 

Uitstekende film van de regisseur van Singin' in the Rain die af en toe wat gedateerd overkomt, maar technisch ook jaren jonger. En dat zijn er slechts 5.

Het verhaal is redelijk simpel maar dat zit dan de liedjes niet in de weg. De liedjes zijn niet heel memorabel maar zorgen voor fun genoeg. Zoals gezegd, wel is de film soms wat gedateerd, dat je overduidelijk merkt dat scènes echt geënsceneerd zijn en gedrag van personages is te overdreven en te heftig. De film is geschoten in technicolor wat ik bij tijd en wijlen ook een gedateerde (niet in de betekenis van ouderwets trouwens) look vind hebben. Maar wat die techniek wel heeft is dat zij felle kleuren laat knallen en men maakt daar optimaal gebruik van. Of het nu van de kostuums komt of de belichting (zie je niet vaak zo bij een film uit de jaren 50), de hele film is wel lekker zoet zo.

Ook de camerabewegingen en het gevoel van montage maken duidelijk dat er wel vakmensen aan deze film hebben gewerkt. Bijzonder mooi vond ik de scènes bij het kasteeltje, overduidelijk in de studio, maar wel heel sprookjesachtig. Totaal anders zag dat eruit dan de rest van de film, geen idee hoe men dat trouwens deed. Daarnaast een aantal uitstekende andere scènes zoals de 3 apart zingend door Parijs. Ook enkele andere trucjes met split-screens, die geweldige freeze-frames (moet één van de eerste films zijn, of?) en de begingeneriek laten deze film 10 jaar jonger lijken. Wel zijn een aantal dansstukken te lang.

Thomspon is uitstekend in haar bijrol die net over-the-top gaat maar niet volledig doorslaat, Astaire werkt op de automatische piloot maar is daardoor opvallend losjes en dat werkt verfrissend en Hepburn is het grote stralende middelpunt - in elke scène waar zij zit zuigt ze alle aandacht op. Ik ken weinig meisjes of vrouwen met meer charme.

Prima vermaakt maar met wat gebreken, 4*.

No, I'm not mad. I'm hurt, and disappointed, and... and mad

My Fair Lady met Audrey Hepburn vond ik geslaagd dus ik was erg benieuwd geraakt naar deze Funny Face, die naar het schijnt nog beter moest zijn. Het bleek echter niet zo simpel te zijn om hier aan te geraken want in de winkels vond ik alleen maar een Audrey Hepburn collectie waarvan ik een deel al reeds in mijn bezit had. Gelukkig bood de televisie zoals zo vaak weer eens de uitweg door de film op een vergeten zondagmiddag uit te zenden. Toen natuurlijk opgenomen en gisteravond me er eens voor neergezet.

En dit is erg leuk maar My Fair Lady is beter, zoveel is duidelijk. Het zag er nochtans in het begin erg goed uit want de scènes voor Jo naar Parijs trekt voor een baan als model zijn erg leuk geschoten en Hepburn ziet er enorm aandoenlijk uit. Die Bambi ogen.. Ze raken me toch elke keer. Eenmaal Hepburn's personage een make-over krijgt verliest ze jammer genoeg ook een deel van haar kracht in mijn ogen. Vanaf dan vervalt de film dan ook wat in uitersten want zo is heel de modeshow niet altijd even bijster interessant maar is de toevoeging van Flostre een gouden zet om de relatie tussen Jo en Dick wat boeiend te houden. Een relatie die ik trouwens sowieso al niet echt geslaagd vind want het leeftijdsverschil tussen beiden is me toch net iets te hoog.

Maar toch slagen de appetijtelijke Hepburn en de tapdansende Astaire er toch in om de film naar een hoger niveau te tillen. Ben op het moment nu niet zo'n enorme fan van Astaire (en Gene Kelly ook niet trouwens) maar hier is hij bijlange na niet zo uitdrukkelijk aanwezig. Hij is rustiger, natuurlijk ook al wel een dagje ouder, en doet het goed. Zoals gezegd is Hepburn perfect op haar plaats en ben ik blij om haar eindelijk eens echt te horen zingen want in My Fair Lady werd haar stem uiteindelijk gedubt in de muzikale intermezzo's. Ze is niet altijd even toonvast maar doet het degelijk. Kay Thompson mag trouwens helemaal niet vergeten worden want heeft zeker naar het einde toe een aantal erg sterke dansscènes met Astaire. De film wordt dan ook naargelang hij vordert beter en beter qua muziek want de eerste nummers (Think Pink onder andere) voelen maar wat kleurloos, pun intended, aan en ben je redelijk snel vergeten. Het dansnummer van toreador Astaire op de binnenplaats is echter één van de beste scènes in de film en het duet tussen hem en Thompson in het huis van Flostre zorgt voor een half puntje extra.

Misschien niet zo goed als die andere musicals uit deze periode van Hollywood maar Funny Face mag er uiteindelijk best nog wel wezen. De choreografie is over de grote lijn vrij degelijk en het is dankzij een uitmuntende cast dat je je nooit verveelt. Alleen dat leeftijdsverschil.. Dat is toch jammer maar bon, Hepburn en Astaire brengen het er gezamenlijk nog goed van af.

3.5*

Behoorlijke nietszeggende musical (het plot is echt heel mager) met zoals gewoonlijk een uiterst charmante Audrey Hepburn en een okeeje Fred Astaire. Sommige liedjes van de gebroeders Gershwin zijn leuk om te horen, al zit er niet echt een knaller tussen. Verder is deze musical ook niet echt bijzonder, behalve dan dat ie er heel modern uit ziet voor zijn tijd.

Hmmm.

Wat zou Kelly aan het doen geweest zijn, dat hij deze film heeft laten schieten? Die rol was toch veel meer op zijn persoon geschreven vond ik, Astaire mist een beetje dat charmante en losse dat deze rol toch wel nastreeft.

Hij oogt ook wel erg opa-achtig, iets wat niet geweldig goed meewerkt aan de romance tussen hem en Hepburn. Die laatste vond ik ook wat stroef in haar dansjes, daarnaast ook lelijk mager. Vond haar als grijs muisje beter uit de verf komen dan als balprinses in ieder geval.

Het is allemaal een beetje net niet. Het is wel kleurrijk en men poogt een opgewekte film te maken, maar onder het laagje glazuur schuilt een hopeloos verouderd skelet dat zich meermaals in allerlei bochten moet kraken om toch maar die opgewekte musical te zijn waar mensen naar komen kijken. De modernere dansjes, de kritiek op het modewereldje, de persiflage van het moderne Frankrijk, de romance ... er zijn betere musicals die het wel geloofwaardig weten te brengen.

1.0*

Erg leuke eerste helft. Kleurrijk, stijlvol, en vlot. Jammer is dat de film dat niet weet vast te houden en dat het te lang doorgaat met teveel overbodige filler. Er had toch zeker wel een kwartier van de speelduur afgemogen.

Hepburn is geweldig, ze steelt de show in elke scene. Jammer van Astaire, ben het wel eens met Onderhond dat hij wat vreemd gecast is. Nogal oud om een serieuze love-interest te zijn voor haar, maar ach.

Had een stevige 3,5* kunnen worden als het het niveau vast had weten te houden, nu slechts een nipte.

Ik mag mij naar ik meen, na het raadplegen van een volksjury in mijn nabije omgeving, toch al een decennium het label van 'filmfanaat' opspelden. Toch was dit mijn eerste Fred Astaire-film, zie ik. Ondanks zijn sterrenstatus in Hollywoods gouden jaren, is hij mij altijd ontsnapt blijkbaar. Misschien komt het omdat ik weinig genoten heb van die andere Hollywoodmusicals uit de jaren '40 en '50 (Singin' in The Rain, An American in Paris). Noem me ouderwets en/of kinds, maar ik zie mijn musicals liefst getekend.

Wel, dan viel Funny Face hartstikke goed mee. En dat is dan vooral te danken aan Audrey Hepburn. Reeds lieflijk in My Fair Lady en How to Steal A Million, maar hier gaat haar schattigheidsgehalte met die bambi-ogen zo buitensporig de hoogte in dat bij de film een gezondheidswaarschuwing zou moeten zitten. De francofiel in me kwam ook goed aan z'n trekken door heel het postkaartgehalte van de film (uiteraard stapt Fred Astaire uit de auto aan de Arc de Triomphe), met als hoogtepunt de legendarische Daru-trappen in het Louvre waar Hepburn onvergetelijk de trap afdaalt terwijl ze haar jurk omhoog gooit.

Goed, het verhaaltje is even flinterdun als de postkaart waar ik zonet over sprak, en de dansscenes gaan eindeloos door, maar Funny Face verdient een brede glimlach. 3,5*

Vijf jaar na mijn vorige bericht herzien op Blu-ray. Nu kan ik ervaren met welke uitbundige beeldkwaliteit het publiek deze film 60 jaar geleden moet hebben ondergaan, met de zuurstokkleuren van de Newyorkse redactie en daarna de sfeeropnames van Parijs in regen, zon en rokerige jazzkelder. Ongelooflijk mooi.

Wat een leuke, lieve en fijne film. Het verhaal vind ik erg vermakelijk, goed acteerwerk, een prachtige Audrey Hepburn en ik heb mij niet gestoord aan het dansen en zingen, wat ik soms wel een beetje heb bij musicals. Ik vind het erg goed gedaan en ik vind het in de sfeer van de film passen. Wel had ik met het ene lied/de ene dans meer dan met het/de andere. Vooral de dans van Jo in het café vind ik geweldig! Een klassieker. 4*

Naar aanleiding van het overlijden van Stanley Donen maar eens een film van zijn hand opgezet. Funny Face is best een aardige musical maar kan niet tippen aan Donen's meesterwerk Singin' in the Rain. Nou zeg ik dat laatste wel heel stellig, dit was pas de tweede Donen-film die ik zag dus wie weet moet ik daar nog op terug komen.

Over Funny Face, tsja, dat waren nog eens tijden, dat je de hand werd geschud door Parijzenaars als je hen het genoegen deed een bezoek te brengen aan hun woonplaats. Al helemaal als Amerikaanse toerist natuurlijk. Niet de eerste keer dat ik die naïef-romantische blik op Parijs, of Europa in het algemeen, tegenkom in klassieke Amerikaanse films. Je zou Funny Face als een variant op het ugly duckling thema kunnen zien. De boodschap is lichtelijk dubieus, een onafhankelijke, intelligente vrouw wordt "gedegradeerd" tot topmodel, maar het zou te ver gaan de film daar in zijn geheel op af te rekenen. Er zitten genoeg plezierige momenten in, al is er geen enkel liedje dat geschreven lijkt voor de eeuwigheid. Een beetje zoals het mode-thema is de film zelf, vermakelijk maar vergankelijk. Dat ligt niet meteen aan de acteurs. Hepburn is als altijd charmant, Astaire is natuurlijk veel te oud (maar liefst 30 jaar leeftijdsverschil) maar tapt nog een aardig nummertje mee en Kay Thompson heeft de in dit soort films vaak dankbare rol van cynicus en doet dat met verve.