Gotti (2018)

Travolta maakt zich bij vlagen redelijk belachelijk met zn geschmier als Gotti.

En zn eigen vrouw Preston als Gottis vrouw was ook niet zo'n denderend idee.

Maar dat gezegd hebbende, het is bepaald geen goede film, maar zo slecht als de kritieken je willen doen geloven, neuh..

Niet bijzonder en zeker een niveau minder dan de versie van ruim twee decennia geleden, die met Armand Assante trouwens een betere hoofdrolspeler had. Travolta doet, net als zijn vrouw Preston en filmzoon Lofranco, zichtbaar zijn best, maar voor alle drie geld dat als er voor hen betere acteurs waren gekozen, het eindresultaat ook wat steviger was geweest. Voor de rest een dertien in een dozijn film met een rommelig verhaal, als kijker krijg je nauwelijks kans binding te krijgen met ook maar één van de personages. De ene schietpartij moet de andere opvolgen lijkt de belangrijkste, geestdodende missie van regisseur Connolly. De schuchtere poging om enige sympathie te kweken voor de gangster Gotti middels een monoloog van hem rechtstreeks naar de kijker aan het begin en eind van de film, doet daarnaast ook belachelijk geforceerd aan. Kreeg overigens wel een beetje kippenvel als het echtpaar in de film een zoon verliest, wetende dat dit hen in real life ook gebeurd is. Beetje luguber eigenlijk wel.. Deze nieuwe Gotti kan uiteindelijk alleen goed werken als dit werkelijk één van de eerste films uit het misdaadgenre is die je ziet. Dit type films heeft dankzij Scorcese en Coppola al enige ultieme hoogtepunten gehad, en je moet van zeer goede huize komen om daar nog iets verfrissends of origineels aan toe te voegen. Connolly is dat hier niet gelukt.

Matige film over het hoofd van een grote misdaadorganisatie in New York in de jaren '80 en '90. Uiteraard blijft John Gotti een interessant personage, maar de film met de gelijknamige titel uit 1996 is de betere versie. Door de rommelige montage komt enige vorm van verhaal pas laat op gang. Bovendien probeert de film te veel te vertellen in te weinig tijd. De archiefbeelden vormen een prima aanvulling en John Travolta zet zijn rol iets te dik neer.

Maffiafilm dat me wel goed heeft gesmaakt. Maar ik ben dan ook een fan van Travolta. Vind de film niet zo diepgaand en had toch wel iets meer sfeer gewild. Verhaal bij momenten moeilijk door het gebruik van vele namen. Maar als je maffia wilt, dan is dit wel wat je moet bekijken. Verwacht niet te veel, relax and enjoy. Na de film eens googelen naar de echte maffiabaas John Gotti en je zal de gelijkenissen wel weten te pruimen... La cosa nostra...

Onsamenhangende, niet onderhoudende, slaapverwekkende documentaire film. Deze film slaat op alles de plank mis. Geen verhaal, geen aktie, geen goede music score en zeker geen goede acteerprestaties. De film pakt je nergens. Dat Travolta zich hiervoor geleend heeft is onbegrijpelijk. Een halve ster is nog teveel. Verspilde tijd. Jammer.

Teveel Black Mass en te weinig Goodfellas. Wou deze film echt een kans geven (ondanks de negatieve ontvangst) omdat ik een groot fan ben van het genre, maar komt gewoon niet in de buurt van Assante's Gotti en ook niet van Sizemore's Gotti. Travolta deed het niet slecht, maar ik miste wat glitter en glamour van de celebrity gangster die Gotti eigenlijk wel was. De verhaallijn met zijn zoon werd veel te langdradig, de Gotti crew kreeg te weinig aandacht en diepgang, de rivaliserende families, te weinig sit-downs en praat over de dagdagelijkse business. Wie was de consiglieri hier? Het was net alsof Big Neil dit was. Toch een belangrijk persoon in elke familie. Wel vond ik Stacey Keach zeer degelijk als Neil moet ik wel zeggen. Maar overall was ik wel een beetje ontgoocheld in deze adaptatie.

De 1996 versie met Assante, Forsythe, Quinn is gewoon stukken beter, de beste Gotti-film.

2/5 sterren voor mij.

De film mist overtuigingskracht.

Het verhaal wordt traag gebracht, waardoor sfeer en karakter nog belangrijker worden. Maar daarvoor speelt Travolta te wisselvallig, hoewel hij een beter niveau haalt dan zijn tegenspelers.

Uiteindelijk voelt het niet authentiek genoeg en ontbreekt het daardoor aan diepgang. Helaas. *2,5

Ja goh....

Travolta doet het nog met een redelijke charme hier en daar, het is op zich vlot, hier en daar eens een grappig momentje, het verhaal is te fragmentarische, een karakterstudie is het evenmin. Minpunten toch zonder enige twijfel dat het grote moeite heeft te boeien. Na 45 minuten vraag ik me al of hoe lang de film onderweg is en naar mijn gevoel is dat al twee keer zo lang. Volgende minpunt is alle gebrek aan spanning en sfeer.

Het enige waar de film echt interessant wordt zijn de echte beelden en 'de buurt' die kennelijk voor hem opkwamen waardoor ik me dan weer afvraag heb ik iets gemist? Nee! De film was niet beter, het karakter wel maar daar wordt met deze film niet bepaald eer aangedaan.

Gezien en snel weer vergeten. Hmmmm….nu ik er zo over nadenk ben ik nu de helft alweer kwijt.

Dit is 112 minuten lof zang collage van een zoon naar zijn vader, maar die zoon kan niet vertellen, verklaren of onthullen. Het resultaat is zeer teleurstellend, gewoon jammer. Met wat achtergrond informatie over de familie gotti en de rol ven hen binnen de Gambino crime family, is het maar begrijpelijk dat dit het resultaat is. Alle broers, en nu ook aantal klein zonen zijn actief inde family . De gepensioneerde JR, maakte een Film die 18 jaar geleden misschien iets relevants had kunnen vertellen, maar zelfs dat vraag ik me nu af.

Gotti

Matig. Vooral het acteerwerk van Travolta werkt op de lachspieren, en Gotti lijkt soms meer op een misdaadkomedie dan een serieuze maffiafilm. En dat was volgens mij niet wat de makers en acteurs voor ogen hadden. Het is ook allemaal ongelooflijk inspiratieloos, en veel scenes lijken wel een kopie van scènes uit de duizend andere maffiafilms. Gotti wil zich zo graag meten met de maffiaklassiekers, maar het resultaat is een film waarbij eigenlijk alles mis gaat.

Een verhaal dat op me over wordt gebracht door iemand die eigenlijk helemaal geen zin heeft om 't te vertellen. Dat is mijn indruk van Gotti. Oké, hij spreekt ons direct aan en deelt met ons de wetenschap dat ie stierf in de gevangenis. Dat had nog leuk kunnen worden maar het verzandt in een vaag samenraapsel van de belangrijkste momenten uit Gotti's carrière, zonder dat je werkelijk ook maar iets voor – of tegen – hem of iemand anders voelt. Toch probeert de film hem blijkbaar nog te verheerlijken ook!

Ik snap hier echt helemaal niks van. Zelden zag ik een film die zo weinig boeide. Bovendien zag John Junior er veel ouwer uit dan vijftien in '79 en geen dag verouderd sindsdien in '99! Nog zo'n mooi voorbeeld van waar de film faalt is die knokpartij waar zoonlief bij betrokken was. Wat was nou eigenlijk de aanleiding, waarom had ie zo'n kort lontje en wie was überhaupt die gozer die hem en z'n gevolg een drankje aanbood? Er zit helemaal geen enkel gewicht aan welke scène dan ook in Gotti, emotioneel of anderzijds. Zit John Sr. in 't begin maar te blaten over dat ie niemand vertrouwt en meer van die gesprekken die kop nog staart lijken te hebben en de film springt vervolgens over naar heel iets anders. Bovendien vertelt ie tegen 't einde van 't verhaal dat z'n zoon Peter de hele tijd aan z'n sterfbed heeft gezeten... terwijl je die gast de hele film alleen maar als klein jochie op de achtergrond hebt meegemaakt! Dat ie nog andere (levende) kinderen heeft naast John Jr., daar word je verder nagenoeg niet aan herinnerd.

Er is geen opbouw, niks. Blijkbaar heeft die Kevin Connolly ergens via eBay of 't dark web de kringspier van de echte Gotti gekocht of zelf opgegraven en daar z'n harses doorheen gestoken, zodat ie toch nog z'n kop in de reet van de gangster die ie blijkbaar zo adoreert kon begraven. Ook al weet de film stiekem zelf ook niet wat ie van z'n titelfiguur moet vinden.

Verbazingwekkend da'k niet in slaap ben gevallen.

Travolta weet de roemruchtige gangsterbaas Gotti qua uiterlijk aardig te benaderen, maar hij blijkt wat te licht voor deze oppervlakkige biografie die teveel terloopse momenten heeft en nergens de diepte in gaat. In archiefbeelden horen we dat veel buurtbewoners Gotti op handen droegen omdat hij zorgde voor veiligheid in hun wijk. Dat die uitspraken voor de kijker als een verrassing komen onderstreept het gebrekkige scenario dat niets meer doet dan netjes de belangrijkste momenten uit Gotti's gangstercarrière voorbij laten komen. Bovendien bekruipt je al snel het gevoel dat je het allemaal eens eerder hebt gezien. Maar dan veel beter.