The Sublet (2015)

Had zoveel sterker kunnen zijn, met een betere eerste helft en strakkere regie (ook al geeft de intro een hele professionele indruk).
Maar herpakt zich dan gelukkig volledig, en maakt een overtuigende ommedraai in de tweede helft. Met toch zeker een goeie mindfuck-film als resultaat.


De eerste 25 minuten van de film heb ik me serieus kapot geërgerd, en waren gewoon zooooooo saai. Alle slechte horror-cliché's werden je in het gezicht gegooid, omdat de filmmakers blijkbaar geen enkele inspiratie of creativiteit hadden om ook maar íets nieuws op film te zetten.
Ook het exterior shot van het huis was letterlijk iedere keer hetzelfde. De camera stond op dezelfde plek: een paar keer echt precies hetzelfde. Dan 'n zoom op een raam, dan nog een keer zoom op een ander raam. Dan op dezelfde plek weer, maar beweegt de camera even omhoog...

Ik heb toen zelfs een paar keer op het punt gestaan om 'm te stoppen.
Maar ik dacht; hij duurt maar 1.20 uur, en ik was benieuwd of het nog wat zou worden.

Het acteren van de hoofdrolspeelster Tianna Nori, viel ook jammer genoeg voor het grootste deel wat tegen, maar misschien is dat, de 'lege emoties', later in de film ook begrijpelijk (lees: dat het zo moet zijn), omdat het gevangen zitten in het appartement haar helemaal leegzuigt, emotioneel en fysiek.
Maar ze heeft een aantal sterke scènes, vooral tegen het einde, de laatste 20 minuten wordt ze ineens tien keer beter, en gaat de film, maar daarmee ook zij dus, door wat ze allemaal ziet en hoort en meemaakt, helemaal los.
Er zit één heel beklemmend shot in, wanneer ze op de slaapkamer naar het raam voor zich uit staat te staren, wat ik goed eng vond.

Het acteren van haar verloofde Jeff (Mark Matechuk) is helaas (ook) vrij slecht. Maar die Franse ex-vriendin van hem die even langs komt "wippen", is net zo slecht, was het niet nog slechter.

En als ik ooit in zo'n totaal liefdeloze, compassieloze en onbegripvolle relatie kwam te zitten als die Jeff en Joanna, zou ik al binnen een maand uit pure misère van het dak springen.

Na 40 minuten ongeveer, dus eigenlijk de tweede helft, komt de vaart er pas goed in, maar dan krijg je ook wat. Spannend werd het toen zeker, wat Rickyman al zegt.

Die twee agenten die plots voor de deur staan en gewoon onaangekondigd naar binnen vallen, zijn het begin van een aantal, steeds (ten goede) sneller elkaar opvolgende gekke, rare, verknipte scènes die me opeens heel ongemakkelijk lieten voelen, waar ik geschokt naar zat te kijken om het te kunnen volgen.

Die laatste 25-30 minuten deden me ook aan twee of drie andere horror/mystery-films denken, maar heb even niet gelijk paraat welke dat zijn. Maar voor letterlijk een handvol korte momentjes was een van die films Aronofsky's mindfuck-meesterwerk 'mother!', en dat is in feite op zich al een enorm compliment!
Met name te danken aan de editing.

Tegen het einde krijgen we geen concrete antwoorden, we weten alleen dat het verleden zich herhaalt in dat gebouw, en dat er een vloek, of iets dergelijks, rust op dat appartement.
Want we zien ook nooit (echt) iemand van de andere bewoners van het gebouw.