A Hole in the Head (1959)

Na het zien van andere films van Frank Capra, waaronder Mr. Smith goes to Washington en It's a Wonderful Life, blijkt deze film toch een vrij grote tegenvaller te zijn. A Hole in the Head is namelijk niet meer dan een matig feel good filmpje met een weinig memorabel verhaal. Jammer want het plot sprak me wel aan en ik vind Capra's films dikwijls wel sfeervol en origineel. Slecht kan ik het zeker ook niet noemen want dit is typisch zo'n filmpje waar je vrolijk van wordt en het werkt nog ook, en ik heb toch ook een paar keer met spanning toegekeken of eens moeten lachen. Het acteerwerk was al even matig als het verhaal, weinig bijzonder en nogal standaard, al leken de acteurs (en dan met name Frank Sinatra) er wel plezier in te hebben. Leuk wegkijkfilmpje met een klein beetje drama maar ook niet meer dan dat..

2.5 sterren

Gebaseerd op de gelijknamige Broadway-productie die op 28 februari 1957 in première ging.

Deze film beschikt over voldoende ingrediënten voor het hele gezin. De film won 1 Oscar voor het nummer "High Hopes ", en werd 3 keer genomineerd. Voor de rest valt er niet veel aan muziek te beleven. Desalniettemin wordt dit goed gemaakt met wat luchtige scènes. Geen topper, maar ook niet slecht.

3,0 *

Afgaande op de lijst van alle betrokkenen (cast, regie, componist) had ik wat meer verwacht dan er uit de bus gekomen is. Maar al is het geen topper, toch een aardig tussendoortje waarbij ik genoten heb van de acteerprestaties van enkele doorgewinterde legendes.
Echt grappig vond ik deze komedie eigenlijk niet, daarvoor was het allemaal wat te gladjes opgevat. Er scheelde ook iets aan de psychologie van het scenario vond ik. De scène waarin Parker luchtig vertelde over de dood van haar man en kind door een ongeluk, waar vervolgen nauwelijks aandacht aan werd besteed door Sinatra, was heel bevreemdend. Ook de finale vond ik van een bevreemdende absurditeit. De manier waarop met de zoon van Sinatra werd omgegaan leek allesbehalve pedagogisch verantwoord cfr. de wijze waarop in zijn bijzijn over zijn vader gesproken werd. Niet intentioneel grappig vond ik enkele typische jaren vijftig scenes. Wanneer Parker Sinatra uitnodigt op haar appartement trekt ze als een brave huisvrouw een schort aan om te koken. En steekt ze gezellig een sigaretje op. Zooo fifties
"High Hopes" werden met deze film niet vervuld maar niettemin vind ik de film bekijkbaar omwille van de kwaliteitsvolle productiewaarden. Een hoogtepunt voor mij was dan toch de vertolking van High Hopes door Sinatra en zijn filmzoon.