A Hole in the Head (1959)

Na het zien van andere films van Frank Capra, waaronder Mr. Smith goes to Washington en It's a Wonderful Life, blijkt deze film toch een vrij grote tegenvaller te zijn. A Hole in the Head is namelijk niet meer dan een matig feel good filmpje met een weinig memorabel verhaal. Jammer want het plot sprak me wel aan en ik vind Capra's films dikwijls wel sfeervol en origineel. Slecht kan ik het zeker ook niet noemen want dit is typisch zo'n filmpje waar je vrolijk van wordt en het werkt nog ook, en ik heb toch ook een paar keer met spanning toegekeken of eens moeten lachen. Het acteerwerk was al even matig als het verhaal, weinig bijzonder en nogal standaard, al leken de acteurs (en dan met name Frank Sinatra) er wel plezier in te hebben. Leuk wegkijkfilmpje met een klein beetje drama maar ook niet meer dan dat..

2.5 sterren

Een van de mindere van Capra. Sinatra was nog wel te pruimen, maar dat kereltje was ronduit in alles 'too-much'. En het begon nog wel zo veel belovend met een sfeervol beeld over Miami gedragen door de magnifieke stem van 'the Voice', maar daarna werd het al snel een oppervlakkige soapie.

Sinatra mag ik absoluut niet, dus daarvoor heb ik deze film zeker niet bekeken.

Door de luchtige aanpak, en de grappige rol van Robinson, ben ik toch blijven kijken.

Eleanor Parker is, zoals altijd, een leuke bonus.

Een niet al te memorabele film, aardig voor een keer.

Mooie setting en een geweldige Sinatra redden de film niet helemaal, vooral de bijrollen hadden wel wat betere dialogen kunnen gebruiken.

Het einde van Capra's carrière was niet bepaald gelukkig, hoewel deze nog een stuk beter was te verteren dan zijn échte zwanenzang Pocketful of Miracles (met Bette Davis). Het was zoetig (wat wil je anders met Capra), maar in 1959 had iets meer venijn niet misstaan als je ziet wat er ook mogelijk was. Eigenlijk waren de hotel capriolen (met meer scherpte had het Fawlty Towers avant-la-lettre kunnen zijn) en de rol van Carolyn Jones als Shirl nog het leukst.

Precies andersom voor mij Ik mag Sinatra in zijn films eigenlijk altijd wel. Robinson zelden en hier ook weer een voor de hand liggend ééndimensionaal karakter. Zijn vrouw (Ritter) was al iets beter, maar niet een erg dankbare rol om te spelen. Sinatra heeft iets natuurlijks in zijn acteren. Neem nu zo'n scène dat hij een olijvenpotje niet open krijgt. Dat staat als een huis.

Gebaseerd op de gelijknamige Broadway-productie die op 28 februari 1957 in première ging.

Deze film beschikt over voldoende ingrediënten voor het hele gezin. De film won 1 Oscar voor het nummer "High Hopes ", en werd 3 keer genomineerd. Voor de rest valt er niet veel aan muziek te beleven. Desalniettemin wordt dit goed gemaakt met wat luchtige scènes. Geen topper, maar ook niet slecht.

3,0 *

Mijn probleem met deze film is dat Frank Sinatra alles verdient wat hem overkomt, maar we als kijker met hem moeten meeleven. Alle antagonisten in de film zijn eigenlijk de helden en andersom.

Afgaande op de lijst van alle betrokkenen (cast, regie, componist) had ik wat meer verwacht dan er uit de bus gekomen is. Maar al is het geen topper, toch een aardig tussendoortje waarbij ik genoten heb van de acteerprestaties van enkele doorgewinterde legendes.
Echt grappig vond ik deze komedie eigenlijk niet, daarvoor was het allemaal wat te gladjes opgevat. Er scheelde ook iets aan de psychologie van het scenario vond ik. De scène waarin Parker luchtig vertelde over de dood van haar man en kind door een ongeluk, waar vervolgen nauwelijks aandacht aan werd besteed door Sinatra, was heel bevreemdend. Ook de finale vond ik van een bevreemdende absurditeit. De manier waarop met de zoon van Sinatra werd omgegaan leek allesbehalve pedagogisch verantwoord cfr. de wijze waarop in zijn bijzijn over zijn vader gesproken werd. Niet intentioneel grappig vond ik enkele typische jaren vijftig scenes. Wanneer Parker Sinatra uitnodigt op haar appartement trekt ze als een brave huisvrouw een schort aan om te koken. En steekt ze gezellig een sigaretje op. Zooo fifties
"High Hopes" werden met deze film niet vervuld maar niettemin vind ik de film bekijkbaar omwille van de kwaliteitsvolle productiewaarden. Een hoogtepunt voor mij was dan toch de vertolking van High Hopes door Sinatra en zijn filmzoon.