The Disappointments Room (2016)

De architecte Dana, haar man David en hun zoon Lucas verhuizen naar een afgelegen landhuis op het platteland. De ouders gaan op zoek naar een nieuw begin van hun leven na de dood van hun dochtertje bij een tragisch ongeval. Dana hoort geluiden op zolder en vindt een geheime kamer die gesloten is. Weldra vindt ze de sleutel en wordt ze achtervolgd door de boze geest van een oude man. Ze stelt een onderzoek in en komt erachter dat diverse oude huizen uit de streek een ruimte herbergden waar gehandicapte en misvormde kinderen werden opgesloten om verlegenheid te vermijden voor de traditionele families. Verder blijken de geesten van de oorspronkelijke eigenaar van het huis, rechter Blacker en zijn dochter er nog steeds gevangen te zitten.

De film oogt als een typische spookhuishistorie met veel clichés maar is eigenlijk niet echt eng. Er zijn geen climaxen of schrikeffecten. De vertolkingen zijn eerder middelmatig. Het voorspelbaar script geeft de kijker het gevoel van een déjà-vu ervaring. De film verveelt niet echt maar mist originaliteit. Een gemiste kans.

‘The Disappointments Room’ doet zijn naam eer aan! Doordat de filmstudio failliet ging kwam de film maar niet uit. Een grote tegenslag voor regisseur DJ Caruso (“Suburbia”) en scenarioschrijver Wentworth Miller (Prison Break en schrijver van de film: Stoker (2013) En nu de film dan wel uit is, een grote ontnuchtering voor de kijkers. De film heeft namelijk niets meer (of minder) te bieden dan Kate Beckinsale. zij is de moeder van het gezin dat zijn intrek neemt in een droomhuis. Het gaat om een oud landhuis met een geheime kamer op de zolder. Als later de sleutel van deze ruimte wordt gevonden door Dana Barrow (Kate) en ze er een kijkje gaat nemen, vinden er in en om het huis griezelige en onverklaarbare gebeurtenissen plaats. Die gebeurtenissen vormen een lange lijst van mislukte scenes, plotgaten, clichés en wat misschien nog wel het ergste is: gebrek aan spanning. De ditmaal geblondeerde Kate Beckinsale is de enige van de cast die noemenswaardig acteert. Helaas gaat het ook met haar mis als er plots een scene is met een verdriet/woede-uitbarsting van haar tijdens een etentje. Het lukt de film gewoonweg niet om de thriller en horror elementen goed samen te voegen tot een bevredigend geheel. Daarnaast had regisseur D.J. Caruso gek genoeg niet voldoende de touwtjes in handen tijdens de editing. En in het laatste shots moeten we ook nog eens een grote anticlimax verwerken als blijkt dat er een te kort aan ambitie was om het goed af te sluiten. De film is werkelijk waar een sof vanjewelste.

Deze Drama / Horror film past goed thuis in het rijtje van films welke regisseur D.J. Caruso op zijn naam heeft staan, want hij weet vermakelijke films (zoals laatst met de Actie / Avontuur film "xXx: Return of Xander Cage (2017)") af te wisselen met slechte films en tot de laatste behoort deze film zeker, waardoor er sprake is van een "Disappointment" gevoel na het bekijken ervan.

Het flauwe en clichematige dertien in een dozijn verhaal (waarbij het draait om een gezin welke zijn intrek neemt in een landhuis, waarin vroeger het gezin Blacker leefde, en waarin griezelige en onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden), weet nauwelijks te vermaken en te boeien en is eigenlijk ook totaal niet spannend. Vanwege één schrikmoment, kreeg ik wel eventjes een kippenvel moment, maar dat was het dan ook. Ook de uitvoering van het verhaal is best beroerd en vrijwel alles wat er gebeurt met moeder Dana Barrow (gespeeld door Kate Beckinsale), die centraal staat in dit verhaal, daarvan weet je niet van wat echt of niet echt is en dat begon op een gegeven moment flauw te worden. Hier en daar gebeuren er wat grove dingen (bijvoorbeeld als een teleurgestelde vader zijn misvormde dochtertje, welk zit opgesloten in "The Disappointments Room", met een hamer doodslaat), maar helaas wordt dat niet expliciet in beeld gebracht, want anders had ik de film waarschijnlijk iets beter gevonden.

De film bevat ook een beetje humor (op conto van Mel Raido in de rol van vader David Barrow) en ik moest vooral glimlachen toen Dana buiten in de tuin iets vreemds zag in de struiken en er dan het volgende gezegd wordt:

Dana: David, er zit hier iets.
David: We leven nu op het platteland. Allerlei gekke beestjes leven hier.
Dana: Zoals wat ?
David: Misschien een wasbeer en af en toe een Zombie-Redneck

Vanwege het meespelen van Kate Beckinsale (in de rol van Dana Barrow, die vroeger per ongeluk één van haar pas geboren kinderen heeft gedood, laten stikken, waardoor ze zelfmoord wilde plegen en waardoor ze aan de medicijnen is) heb ik deze film eigenlijk gekeken. Ik vind haar namelijk altijd wel een mooie vrouw om naar te kijken. In deze film weet ze nergens te overtuigen (tenenkromend was haar scene op het einde bij het etentje, waar ze boos is) en hetzelfde geldt voor de rest van de cast, die het benoemen ook niet waard is.

Al met al een zeer matige Drama / Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard is en dat ondanks de duur van slechts 80 minuten.

Inkoppertje: disappointing! Karige horror met een dun plot, weinig sfeer en vrijwel geen spanning. Regisseur D.J. Caruso heeft een aantal aardige thrillers op zijn naam staan, maar hier bakt hij er weinig van. Kate Beckinsale is redelijk in de hoofdrol en heeft een paar goede scenes, dat is het enige positieve dat te melden valt. Hier en daar heeft de film enige potentie, maar steevast zakt de boel vervolgens weer in elkaar. En net wanneer je hoopt op een spectaculaire finale is de film opeens abrupt afgelopen.

Mijn favoriete actrice in een scenario neergepend door Wentworth Miller? Dit moet het vrouwelijk equivalent van een natte droom zijn. Dat het uiteindelijk nog een degelijk werk blijkt, is mooi meegenomen. De fijne mix tussen horror en drama geeft aan THE DISAPPOINTMENTS ROOM net dat tikkeltje identiteit. Net als de tweedeling in Crimson Peak - al is Gabal eigenlijk een betere referentie - zijn er in TDR meerdere verhalen in elkaar verstrengeld. En net als in Gabal is het dramagedeelte boeiender dan de horror. De kracht ligt hem dan ook in de subtiliteit en het weglaten van allerlei tierelantijntjes.

To the point, zoals het hoort.

Het huis en de betreffende kamer zijn mooi vormgegeven, dat er niet meer mee gedaan wordt is dus een spijtige zaak. Beckinsale toont opnieuw dat ze meer kan zijn dan death dealer Selene en een leuk detail (doch slecht acteur) is Lucas Till die na Stoker opnieuw in Millers armen valt.

Echt meer waard en veel beter dan het gemiddelde (1.94, wtf zelfs! Gaan we voor de floplijst?!) hier doet uitschijnen. Dat TDR weinig verfrissing brengt, is niet zo erg. Het drama-aspect kan me voldoende boeien. Ik kan zelfs de blonde manen van de protagoniste niet aanwijzen als pijnpunt, want Kate de fermste Madame op aarde Beckinsale staat met alles.

1000ste MM-bericht trouwens. Voor in de geschiedenisboeken.

james_cameron schreef : Inkoppertje: disappointing! Karige horror met een dun plot, weinig sfeer en vrijwel geen spanning. Regisseur D.J. Caruso heeft een aantal aardige thrillers op zijn naam staan, maar hier bakt hij er weinig van. Kate Beckinsale is redelijk in de hoofdrol en heeft een paar goede scenes, dat is het enige positieve dat te melden valt. Hier en daar heeft de film enige potentie, maar steevast zakt de boel vervolgens weer in elkaar. En net wanneer je hoopt op een spectaculaire finale is de film opeens abrupt afgelopen.[quote][quote]

Mee eens, alleen geef ik nog een lagere score door het flauwe, abrupte einde. 4/10

Deze eens bekeken en het was niet mis, maar jammer genoeg ook niet waw. Het verhaal weet wel te boeien, maar de ontknoping is niet zo verrassend en werd niet echt van m'n sokken geblazen.

De cast deed het niet slecht.

Leuk om eens gezien te hebben, maar het is allemaal net niet, niet spannend genoeg, niet verrassend genoeg, ... om er een toppertje van te maken.

Wat een vreselijk gedrocht van een film. Echt niet te begrijpen dat hier iemand geld in heeft gestoken. Ook beschamend voor Kate Beckinsale. Wat zal Justin Timberlake stiekem hebben gedacht tijdens de première van deze film: 'waar speelt mijn vrouw nu toch in voor afschuwelijke film'.

Ik vraag me werkelijk af, hoe dit project tot stand is gekomen? Echt zonde van onze tijd. Een aflevering van Barbapappa is nog spannender dan dit. Echt nooit gaan kijken. Tenzij je je wilt ergeren.

Doorsnee.

Een wel extreem lag score voor deze film. Allicht omdat er wat bekendere namen aan vast hangen en daarom de ontgoocheling wat groter is, maar er zijn echt zat films in deze niche die het er nog véél slechter vanaf brengen. Zo slecht vond ik het uiteindelijk niet, alleen is het wel duidelijk een film in de filler categorie: voor mensen die alle goeie films in de niche al gezien hebben.

Voordeel is wel dat er voldoende budget was. Dat koopt je een paar degelijke acteurs en mensen met voldoende technische kennis. Het ziet er dan ook helemaal niet zo slecht uit, al merk je wel dat op belangrijke momenten de film toch wat spanning mist. Een betere editor, allicht een wat sterkere score hadden zeker kunnen helpen.

Verder is het concept van de disappointments room wel cool, maar het voegt uiteindelijk amper iets toe aan de overbekende elementen. Gezinnetje verhuist naar het platteland en dan weet je het al wel als horrorliefhebber. Het is allemaal best doorsnee, maar het is vooral niet tergend slecht. Ach ja, de genreliefhebber weet al langer dat hij niet teveel op de scores hier moet afgaan.

2.5*

Niet zo slecht.

Wat een score ook weer voor een film die dat eigenlijk niet perse verdient. Het is geen perfecte, hoogstaande film, maar zo'n tragische onvoldoende is ook niet erg op z'n plaats. Maar ja, iedereen beleeft een film weer anders, daar zal ik dus vrede mee moeten houden denk ik zo.

Met Caruso aan het roer is er wel sprake van een beetje kwaliteit, al heeft hij zichzelf als regisseur vooral bewezen als energiek. Ook The Disappointments Room is best energiek gefilmd en in elkaar gestoken. Interessante shots hier en daar en een lekker tempo door de film heen. Bovendien duurt het ook niet al te lang.

Beckinsale doet het best goed. Ik moest in het begin een beetje aan haar wennen, maar uiteindelijk doet ze wel waar ze goed in is. Ze speelt haar rol als moeder dan ook gewoon voldoende. De overige rollen die worden ingevuld door Raido en Till zijn ook zeker het vernoemen waard. Er wordt gewoon solide geacteerd.

Zoals ik eerder aangaf is het qua tempo wel in orde. Visueel oogt de film verzorgd, het huis is leuk ingericht. Soms charmant camerawerk en geinige make-up. Ook qua cinematografie oogt de film verzorgd en professioneel. Bij vlagen krijgen we ook een aantal nare scenes voorgeschoteld die ervoor zorgen dat de film net wat meer impact achterlaat soms. Denk daarbij maar aan de plaatjes van de "mislukkingen" of de aanval van de hond. Nare stukjes.

Waar het wel misgaat is dat de film buiten wat narigheid niet zo veel engs weet te bieden. Het wil nooit echt spannend worden. De montage oogt daarvoor wat sloom en de spanningsopbouw wordt een beetje verwaarloosd, waardoor het als horrorfilm vooral moet hebben van war narigheid.

De film lijkt ook niet helemaal te kunnen kiezen wat het precies wilt zijn. Er worden namelijk naar meerdere wegen gereikt maar allen worden ze niet echt benut, waardoor de film eigenlijk zijn eigen verhaal niet afmaakt. De historie van het huis of de gekte van Beckinsale. Na de laatste scene wordt het nog steeds niet helemaal duidelijk welke kant de film nu op wil. Het zal best beide wegen zijn, maar dat komt dan wat slordig over.

Als eindresultaat is het wel voldoende, maar niet bepaald perfect. Best verzorgd en charmant soms, maar gewoon niet zo spannend in het algemeen helaas.

Technisch bekwaam gemaakte vermeende horrorfilm met een verhaal dat net zo wazig is als de titel. Dana Barrow [Kate Beckinsale] is het enige gezinslid dat geconfronteerd wordt met geesten uit het verleden in het huis dat ze recentelijk heeft betrokken met echtgenoot David [Mel Raido] en zoontje Lucas [Duncan Joiner]. Verwarrend en wazig is het zeker, spannend of angstaanjagend absoluut niet.