The Messenger (2009)

Indrukwekkende film, vooral dankzij de ijzersterke rollen van Foster en Harrelson. Van een hecht plot moet de film het niet hebben; meer van een reeks emotioneel geladen scenes die precies de juiste snaar weten te raken. Prachtige bijrol ook van Steve Buscemi. Mooi sober in beeld gebracht en subtiel geregisseerd door nieuwkomer Moverman.

Realistische film.

'The Messenger' is een mooi portret van een veeleisende baan en het leven daar omheen. De film is, zoals boozebelly het zo mooi omschrijft, heel menselijk en heel goed uitgewerkt. Grotendeels vergeet je dat het fictief is en sta je versteld van menselijke trekjes die je niet gauw tegenkomt in films, maar die het des te meer gevoeliger maken door de pure realiteit te vertellen.

Een kalm, maar redelijk emotionele film. Sterke acteerprestaties en een goed verhaal.

4,0

Film die eens een thema belicht die ik nog niet eerder belicht heb zien worden wat hem wel bijzonder maakt in de toch wel lange rij oorlogs of uitzendings films die laatste tijd zijn verschenen.

Zowel Woody Harrelson als Ben Foster doen dit op fenomenale wijze. Deze film nodigt mij zeker uit meer werk van Ben Foster te gaan zien.

Naast het bijzondere thema is dit het type film dat mijn inziens zowel mannen als vrouwen weet te boeien.

Goede film met interessant verhaal. Ondanks dat ik Harrelson toch liever in wat luchtigere rollen zie, speelt hij zijn rol zeer goed. Foster is in mijn ogen uitstekend gecast als zijn tegenspeler. Jammer dat op het einde het verhaal wat inzakt. Vond het net boeiend genoeg om het einde te willen weten.

Ik verwachte een boeiend drama en de eerste 30 minuten waren ook veelbelovend en ook ontroerend maar daarna zakt de film volkomen in elkaar en stelt het verhaal weinig meer voor. De laatste 30 minuten vond ik zelfs oersaai en ik was dan ook blij dat de film was afgelopen. De rollen werden overigens wel goed gespeeld door Ben Foster en Woody Harrelson.

Doodzonde dat een film met zoveel potentie het niet waar maakt. De film begint schittend en de scene's waarin de verwanten van overledenen worden ingelicht door het 'Casualty Notification' bureau zijn prachtig. Toch is het absoluut geen sterke film. Bij momenten springt de film van de hak op de tak en de het zijplot tussen Will en Tony, hun 'weekendje weg', het losbandige leven van Tony boeiden mij totaal niet en vond ik zelfs een beetje storend. Ik had een film verwacht met die veel meer gefocust was op het overbrengen van de boodschap aan de nabestaanden van de overleden soldaten en de manier waarop dat gebeurde en wat meer binnen deze lijntjes bleef. Ook de band tussen Will en de vrouw is erg vreemd uitgewerkt.

De grootste reden dat ik deze film keek was toch Ben Foster. Wat ik persoonlijk toch echt één van de, zo niet de beste acteur vind. In welk genre of als wat voor personage je hem ook ziet, hij is altijd overtuigend. Ook Harrelson acteert hier erg sterk. De chemie tussen de hoofdpersonen is erg sterk.

2,5*

Ik vond een goede drama film...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

Acteur Ben Foster speelt goed...

Zeker aanrader...

The film premiered at the 2009 Sundance Film Festival and was in competition at Berlin International Film Festival 2009 where it won the Silver Bear for Best Screenplay and the Berlinale Peace Film Award '09.[2] The film received first prize for the 2009 Deauville American Film Festival. The film has also received four Independent Spirit Award nominations (including one win), a Golden Globe nomination, and two Academy Award nominations.

Begon zeer vooruitstrevend, met uiterste spanning bij het eerste huisbezoek. Helaas houdt de film dit niveau niet vol gedurende de rest van de film. Na het (zoals vaker bekritiseerde) liefdesverhaaltje zakt de film als een plumpudding in elkaar en weet het de (in het begin 'beloofde') spanningsboog niet door te trekken.

Wel zeer fraaie 'longshots' waaruit blijkt dat het met het acteerwerk wel snor zit. Ook goede dialogen, vooral tussen Foster en Harrelson.

Verder wel goede film hoor, alleen het laatste uurtje kabbelt het dus wat naar het einde. Blijft daardoor niet echt lang hangen.

Wel een voldoende.

Rauw portret van twee mannen die de taak hebben om nabestaanden van soldaten te informeren over een sterfgeval van een naaste in de strijd in Irak. Sowieso is dit een interessant thema en ik schat dat aardig wat mensen dit werk vandaag de dag uitvoeren.

Woody Harrelson speelt zijn rol met verve, dat lag ook in de lijn der verwachting gezien z'n uitgesproken politieke opvattingen. Mr Foster vind ik nóg overtuigender.

Ook de bijrollen worden mooi ingevuld.

Het resultaat is een evenwichtige film over een moeilijk thema, waarbij het knap is dat het nooit melodramatisch wordt. Echt een goede film.

Vier generaalssterren

Indrukwekkend verhaal met heel heftige scène's qua menselijke emoties. Af en toe ging het wel een beetje door merg en been dus dat kwam heel realistisch op me over. Ook de karakters van de twee "messengers" zijn erg sterk neergezet door Harrelson en Foster.

Het gedeelte dat ze op een trip gaan had van mij wast korter gemogen. Ik vond dat een beetje langdradig. Verder vind ik het wat minder uitgewerkt waarom hij zich zo aangetrokken voelde tot die ene weduwe. Eenzaamheid snap ik. Maar er moet toch iets meer mee hebben gespeeld .... dat kwam niet zo duidelijk op mij over.

Maar al met al echt een behoorlijk sterke en emotionele fim die je geen moment loslaat.

Uitmuntende acteerprestaties van Harrelson en Foster verhinderen niet dat dit toch een lichte teleurstelling is geworden. Met name het verhaal begint op de langen duur wat te slepen en lijkt alsof men niet goed weet welke richting uit te gaan.

De opzet is nochtans erg interessant. De familie van gesneuvelde soldaten inlichten is one hell of a job, dat blijkt. Vaak hartverscheurend en soms ook wat bevreemdend. En logischerwijs ziet niemand hen natuurlijk graag komen.

Wat ik dus onthou van deze film zijn voornamelijk de uitstekende performances van de hoofdacteurs.

In de verder gemakkelijk te vergeten film We Were Soldiers zit een gedenkwaardig stuk waarin we het moment waarop ouders verteld worden dat hun soldatenzoon omgekomen is vanuit het perspectief van de berichtgevers te zien krijgen. Heel veel wordt er daar niet mee gedaan, maar ik dacht toen nog dat er een film in zat. Die is er uiteindelijk dan ook gekomen met The Messengers. Het is misschien gemakkelijk, maar het zijn de notificatiescènes die hier de meeste indruk maakte. Ze ontroerde me allemaal en geen een kwam nep over, ondanks dat ze ook weer allemaal anders zijn.

Uiteraard kun je niet alleen een film maken met alleen dat soort scènes (tenzij het misschien een documentaire was, maar wie durft er een camera te zetten op ouders die te horen krijgen dat hun kind gestorven is een oorlog?), dus is er ook nog een verhaallijn omheen gewoven. Helaas met iets minder succes. Ben Fosters worsteling met zijn traumatische ervaringen in de oorlog, zijn woede en de onvermijdelijke onthulling van wat er gebeurt is zijn allemaal goed uitgevoerd, maar volgens het boekje, tot op het cliché af. Zijn relatie met Morton vond ik nog wat zwakker. Eigenlijk gewoon helemaal niet overtuigend, ondanks het goede acteerwerk. Fosters relatie met Harrelson vond ik sterker en boeiender. Harrelson heeft ook de mooiste rol en krijgt veel van de beste dialogen, vooral aan het begin als hij uitlegt hoe de nabestaanden benadert moeten worden en waarom. Het grootste probleem is echter een wat stuurloos script dat niet echt ergens naartoe lijkt te werken en daardoor soms in totaal overbodige en misplaatste scènes belandt, zoals die waarin Foster en Harrelson op de bruiloft van Fosters ex belanden. Een erg ongeloofwaardige en geforceerde scène.

Deze zwaktes ten spijt zullen de notificatiescènes me bijblijven.
3*

Grauwe film (zie poster), die, net als zoveel films, de trauma na een oorlog aan probeert te duiden. Ditmaal in messenger-verpakking.

Woody Harrelson is geweldig als kale relhetero, en ook Foster doet het bij vlagen goed (met scherpe blikken, ook al is zijn ene oog half invalide). Spijtig genoeg heeft hij forceringsneigingen tijdens het gesprek tussen zijn personage en die van Harrelson, tegen het einde.

Het verhaal gaat welbeschouwd nergens heen. Gelukkig is er nog het vakantiehuisje om de film wat luchtigheid aan te reiken.

Zeker geen slechte film, maar wel eentje die steeds verder in de put der vergetelheid zal zinken.

3*

Uitstekende film over twee militairen die de nabestaanden inlichten over de dood van hun geliefden. Een rauwe sfeertekening van de gevolgen van oorlog op meerdere niveaus. Realistisch in beeld gebracht met weinig opsmuk. Goed geschreven dialogen en een aantal sterke scenes (vooral de scenes waarin ze het slechte nieuws doorgeven). Ook het acteerwerk is uitstekend.

Uitstekende film met zeer goed acteerwerk.

4 sterren

De film begon heel hoopvol, echt heel goed! Maar helaas waren de laatste 45 minuten van een mindere kwaliteit...
De tweede helft van de film, waarin de 2 militairen 'vriendjes' worden met elkaar voegt wat mij betreft werkelijk niks toe en staat los van het eerste uur van de film.

Erg jammer, had een heel mooi filmpje kunnen zijn..!

Door de het hoge aantal sterren dat deze film heeft, had ik er wel hoge verwachtingen van. Dit viel toch wel tegen.

Ik heb verder niets met het leger, dus misschien dat je er daardoor minder verbonden mee voelt.

Het was verder een goed verhaal, alleen kon ik er niet helemaal inkomen.

In de laatste minuut kam ik erachter dat Will (Ben Foster) ook in een andere film heeft gespeeld die ik gister heb gezien. Dus dat was wel grappig, als je bedenkt dat je er 106 minuten naar zit te kijken en hem pas herkent in de laatste minuut.

Deze film over de onderbelichte achterkant van de oorlog begint heel sterk, maar zakt van lieverlee wat in. Ik heb me voortdurend zitten afvragen waarom Will (een uitstekende rol van Ben Foster trouwens) zich uitgerekend aangetrokken voelde tot Mrs. Pitterson, die het meest atypisch reageerde op het slechte nieuws. De jonge vrouw, die zonder dat haar vader het wist, stiekem getrouwd was met het slachtoffer leek mij een veel meer voor de hand liggend persoon.
Over de hele breedte uitstekend geacteerd, al was het superstrakke gezicht van Harrelson tijdens zijn schermutseling met Foster een beetje té. En jammer dat naar het einde toe het venijn langzaam uit het verhaal vloeit.

Emotioneel portret over twee soldaten dat mede dankzij de belichting en de heerlijke rustige (hand-held-) manier van filmen zeer realistisch aandoet. Beide hoofdrolspelers zetten geweldige rollen neer waar de tekstschrijvers ongetwijfeld een groot aandeel in hebben gehad. Op Harrelson's rol is werkelijk niets aan te merken, perfect uitgevoerd.

Het eerste uur wordt de kijker overstelpt met een emotionele lading die vooral door de huisbezoeken wordt gecreëerd. Veel van de scènes spreken voor zich en Moverman laat het ook 'gewoon' gebeuren zo lijkt het, zonder extra dramatische geluidseffecten of vluchtig camerawerk.

In het tweede gedeelte van de film wordt dit losgelaten en ik denk dat Moverman hier goed aan heeft gedaan. De mogelijke fout die dan kan ontstaan (namelijk dat de film te veel gaat leunen op de dramatische berichtgevingen) wordt zo vermeden. Daarentegen kiest hij voor een verdere uitwerking van de band tussen de twee hoofdrolspelers en die tussen Foster en Morton. Een prima keuze die de film helaas aan het einde wel iets te langdradig maakt.

Maar dat is dan ook het enige minpuntje aan deze verder prachtige film. Een klein pareltje. 4,5*

Bijzondere film over twee mannen met een haast onmogelijke en vaak ondankbare job.

Hoe iedereen weer totaal verschillend reageert. Ze komen steeds weer in hachelijke situaties maar moeten vooral vasthouden aan hun 'script'. Dat blijkt vaak niet mee te vallen.

Dankzij de doorgewinterde Harrelson als zijn leermeester leert Foster zeer snel de fijne kneepjes van het vak. Mooi die kameraadschap en strijd tussen de twee mannen, die allebei hun eigen issues hebben.

Erg goed geacteerd door zowel de hoofdrolspelers als de acteurs die het rouwende thuisfront spelen (o.a. sterk optreden van Steve Buscemi).

Je zou misschien veel herhaling verwachten, maar het verhaal is erg afwisselend en boeit van begin tot eind.

Ben Foster en Woody Harrelson, beiden in dienst van het leger, krijgen de taak om naaste familie te informeren als hun zoon of dochter omgekomen is in de Irak-oorlog. Bij Harrelson vreesde ik dat hoe die zijn karakter neerzette een flauw typetje ging worden, maar dat viel alleszins. Het is een goede en ingrijpende film, waarbij de gesprekken met het slechte nieuws het sterkst zijn. Ergens ben je benieuwd hoe zulke zaken verlopen. De relatie die Foster aangaat met een van de nabestaanden voelde wat overbodig en gemakkelijk gekozen om de film wat meer inhoud te geven. Had niet gehoeven van mij, maar zo erg stoorde het ook weer niet.

Goede film, vooral bij de meer observerende beelden rond het werk van de twee soldaten die langsgaan bij nabestaanden. Steeds weer een andere reactie, vaak ook lichtjes overdreven voor m'n gevoel, waardoor dit juist een heel wrange humor werd. Maar dat waardeer ik wel. Ook goed gespeeld door beide acteurs met een goede onderlinge chemie . Maar ook Samantha Morton heeft een fijne en ingetogen rol. Het eind met dat uitje naar dat vakantiehuis en langs de bruiloft vond ik het wat minder interessant, en dat Foster uiteraard nog even zijn trauma moet vertellen (hoezeer ook goed en overtuigend geacteerd) had eigenlijk niet gehoeven van mij. 3,5*.

Bescheiden maar goed film over een zwaar en donker gebeuren, de berichtgeving over de gesneuvelden richting de familie, en de trauma's die oorlogsvoering mee brengen. Geen toeters of bellen, geen spektakel, een bescheiden drama over twee militairen die beide met hun eigen demonen kampen en daarin proberen de taak die ze hebben te volbrengen. Eerst is de samenwerking moeizaam, maar met de nodige hobbels groeien ze toch naar elkaar toe. De ontlading op het einde waarin ze beide hun ervaringen vertellen Stone(Harelson) in dit geval helemaal niets is in die zin de anticlimax, en het punt waarop alles begrijpelijk word naar mijn mening.

Sterk in deze film zijn in de beginne de correcte maar zakelijke mededelingen aan de meest betrokken persoon van een oorlogsslachtoffer en later in de film het sterke relaas van de wreedheid van de oorlogsstrijd.
Minder vind ik die quick-romance tussen de sergeant en de weduwe en een paar overdreven scènes die niet zo geweldig hadden moeten worden uitgevoerd.
Zekerlijk goed bedoelde film, maar zeker geen hoogvlieger. Kent zoals gezegd ups and downs. Woody Harrelson is beter in zijn rol dan Ben Foster.

Op zich is dit geen verkeerde film. En soms best indrukwekkend. Woody speelt weer zo'n karakter waar veel frustratie en boosheid onder de ijsberg zit. Toch wordt de film soms bij vlagen wat saai en lijkt het niet ergens heen te gaan. Goed om eens een keer te zien, maar zal hem niet gauw nog eens kijken.

Fenomenale anti-oorlogsfilm, die ik de eerste keer niet doorkwam. Zoveel verdriet dat aan de voordeur afgeleverd wordt, daar ben ik niet altijd tegen bestand. Deze keer heb ik de rit helemaal uitgezeten, ik wist immers wel zo'n beetje wat er komen zou. Maar de manier waarop het verhaal uit de doeken wordt gedaan maakt een diepe indruk op me.
Zo op het eerste oog gebeurt er feitelijk niet al te veel, en de film staat haaks op de hoofdwet van de cinema: don't tell, but show. De aanloop naar de scene waar alles omdraait (die de essentie van de misere weergeeft) is even verrassend als hartverwarmend. Als Tony en Will "thuiskomen" van hun bacchanalen staan ze plots oog in oog met een vader van een van de oorlogsslachtoffers, gespeeld door Steve Buscemi. In 99 van de 100 gevallen schiet zo'n door verdriet verscheurde vader de twee militairen linea recta naar het hiernamaals, maar deze keer komt de man zijn excuses aanbieden voor de woede die hij op de twee had botgevierd toen zij het slechte nieuws kwamen brengen. Behalve excuses kwam er ook een oprechte biecht; hij had zijn zoon tekortgedaan met een kort en kil "Ja" tijdens hun laatste telefoongesprek, waar hij eigenlijk had moeten (willen?) zeggen dat hij uitkijkt naar het moment van de terugkeer van zijn zoon en dat hij van hem houdt. De uitgestoken hand wordt welgemeend ontvangen.
De twee gaan het huis binnen, waarna Will zijn biecht, zijn diepst verborgen trauma openhartig en tot in het kleinste detail met heel veel verdriet en emotie vertelt. Zelfs zijn voornemen om een eind aan zijn leven te maken deelt hij met Tony. Hij vraagt, wat niet veel mensen zouden (durven) vragen: "Why didn't ye?" Will's antwoord is van een verpletterende en niet minder raadselachtige eenvoud: "The sun came up." Dan lijkt het de beurt aan Tony om zijn verhaal te doen. Dit doe-mij-maar-Pepsi moment is subliem in scene gezet. Will loopt naar de keuken, naar de koelkast, twijfelt, wacht, en wacht op het onvermijdelijke breekmoment van Tony. Hij kijkt om 't hoekje, ziet de tranen en ... wacht. Maar het verdriet van Tony is te groot, zit te diep en hij krijgt er geen woord uit.
Lara (een geweldige Samantha Morton) vertelt de waarheid achter het shirt van haar overleden man. Over de geur van angst en woede die zij uit het shirt wilde wassen precies op de dag waarop zij niet veel later het fatale nieuws te horen zou krijgen. De man op wie zij ooit verliefd werd rook zij al lang niet meer, die was verdwenen door en in de oorlog in Irak.

Tony besluit om nog een keer polshoogte te gaan namen bij Lara op wie hij zijn "zinnen" (hart en ziel) heeft gezet. Met engelengeduld nadert hij als ware hij een egel bang om de ander onnodig te verwonden. Uiteindelijk en mooier afgerond kon het niet worden, krijgt Tony haar nieuwe adres én de belofte dat zij hem een brief zal schrijven.

Acteerwerk van de allerbovenste plank in een hartverscheurende verhaal dat dwarsdoor de ziel snijdt.