Tarde para la Ira (2016)

Dit jaar heb ik alle Goya-genomineerde thrillers links laten liggen, maar aangezien deze de Goya verrassend won ben ik het toch maar gaan bekijken. Helaas ben ik wel wat teleurgesteld. Ondanks dat de sfeer wat aan La Isla Mínima (2014) (3,5*) doet denken en de hoofdpersonages lekker rauw zijn zoals in Celda 211 (2009) (4,0*) haalt dit het niveau van beide films wat mij betreft niet.

Het grote probleem zit 'm wat mij betreft in het verhaal, die is zo rechtlijnig als wat. Daarnaast spreken wraakthrillers, waar deze onder valt, me niet zo aan en dus al helemaal niet wanneer het verhaal zo vlak en simpel is.

Tarde para la Ira, wat zich het beste vertaalt als "Afternoon of Rage" levert precies dat op: een middagje wraak zonder poespas. In die zin misleidt het niet en levert het dat wat het belooft, maar ik had stiekem op wat meer gehoopt, helemaal gezien de vele lovende recensies in de Spaanse pers. Een ruime 2,5*

Het sterkste van de film vind ik de scenes in het typisch Spaanse buurtcafé waar een deel van het sociale leven plaatsvindt en andere echt Spaanse situaties. Het verhaal an sich is verder weinig verheffend het thema wraak is weer eens van stal gehaald.

Net als mijn twee bovenburen ben ik niet zo'n liefhebber van wraakverhalen, vooral omdat dit vrijwel altijd gepaard gaat met een eendimensionaal hoofdpersonage, die op niets anders uit is dan dat ene (wat sowieso een nogal primaire emotie is). Net als in veel genrebroeders spreekt de protagonist amper en wordt zijn trauma via oude familiefilmpjes duidelijk gemaakt. Toch heeft Tarde para la Ira een paar sterke troeven. Qua verhaal is dat hier de rol van Curro. Hij fungeert opnieuw als 'driver', maar dan om één voor één zijn vroegere kompanen af te gaan voor de afrekening. Van schlemiel ontwikkelt hij zich langzamerhand echter toch wel tot een karakter om bewondering voor te hebben (vooral natuurlijk hoe hij op sluwe wijze Juanjo probeerde te beschermen). Daarnaast is de rauwe cinematografie duidelijk onderscheidend met hoe grotere studio's zo'n film zouden aanpakken. Vergelijk bijvoorbeeld de openingsscène met overeenkomende scenes uit Drive. In Tarde para la Ira heb je echt de indruk dat je meemaakt hoe zo'n auto-achtervolging er in werkelijkheid aan toe gaat. De vormgeving kent geen opsmuk, geen filters, is geschoten op 16 mm negatieven met een grove korrel. Dus ja, best een knap gemaakte en verder over de hele linie degelijke film, alleen in een genre dat me niet zo aanspreekt.

Deze bij vlagen gewelddadige thriller begint met een knap gefilmde overval op een juwelier die misloopt als de politie sneller dan verwacht arriveert. De overval is volledig gefilmd vanuit het perspectief van chauffeur Curro [Luis Callejo], die gedwongen is te vluchten voor de overvallers in hebben kunnen stappen en na een achtervolging haast verongelukt en als enige van de betrokkenen wordt opgepakt. Acht jaar later wil hij zijn leven oppakken met zijn vrouw Ana [Ruth Díaz], die intussen een geheime affaire heeft gehad met de zwijgzame José [Antonio de la Torre]. Al snel nadat José en Curro kennis hebben gemaakt, blijkt dat José een geheime agenda heeft.

De film is erg goed geacteerd en het filmen op locatie verhoogt de authenticiteit van de film. De ontmoeting met Santi [Manolo Solo] in een boksschool is ijzersterk en is het dramatische hoogtepunt van de film. Wat daarna komt voelt eerder als een herhaling van zetten en de grote onthulling dat José de zoon is van de overvallen juwelier en uit is op bloedwraak doet er eerlijk gezegd niet zoveel toe. Vandaar dat de tweede helft een stuk minder pakkend is.

Een behoorlijk rechtlijnig wraakverhaaltje. De film heeft wat moeite om op gang te komen, maar als de hoofdpersoon eenmaal begint met zijn gram te halen, kijkt het zeer behoorlijk weg. Er zit nog een plottwist in, maar verder loopt het veelal weinig verrassend. De Spaanse setting zorgt voor wat extra sfeer. Niet een film die lang bij zal blijven, maar uiteindelijk ook niet onaardig.

Simpele, droge wraakfilm die langzaam wordt opgebouwd naar de climax. Als je er blind in gaat zoals ik ervaar je wel een tof filmpje die een aantal verrassingen in petto heeft. Daarbij zijn er nog andere troeven zoals de sfeer, het goede spel van de cast en de setting. 7/10

Wraakfilm zoals deze vaak qua verhaallijn simpel in elkaar zitten. Toch spreken de beelden en het acteerwerk voor zich. In die zin erg sterk uitgewerkt.

Een goede drama/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Af en toe onrustig camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Degelijk, maar dus ook niet erg bijzonder. Film heeft drie hoogtepunten en dat is als José zijn revenge neemt op de drie boosdoeners ieder afzonderlijk. Dan voel je eindelijk de opgekropte woede van deze meer dan gekrenkte ziel tegelijkertijd met de compassie voor de daders welke allen nu een normaal dagelijks leven leiden. Knap gedaan qua spanningsopbouw vooral deze momenten, maar voor de rest is het traag en nietszeggend. De subplot over twee mannen die vallen op dezelfde vrouw kan nauwelijks boeien en is feitelijk overbodig. Jammer want De la Torre heeft precies de goede kop voor zo'n rol, maar deze Spaanse thriller is uiteindelijk nauwelijks beter dan de talloze Amerikaanse films uit dit genre, en dat zijn we eigenlijk beter gewend van ons Europeanen.

Keurige opbouw die de spanning - al kan men wel de uitkomst sterk vermoeden - stelselmatig opdrijft en enkele pittige scènes in petto heeft.

Antonio de la Torre is uitstekend als zwijgzame, mysterieuze vreemdeling en onverbiddelijk in zijn wraak. Luis Callejo vertolkt nagenoeg even bekwaam de man tussen twee vuren. De amoureuze relaties in de film vond ik eigenlijk een niet bepalende bijzaak in de plot.

Zo'n Spaanse thriller is toch wel verschillend dan wat van de States massaal overwaait en zeker niet slechter.

Als liefhebber van de Spaanse cinema deze meegepikt, maar het is geen hoogvlieger. De sfeer en beeldvorming is prettig neergezet, waarna er zich een relatief simpel romanceverhaaltje lijkt te gaan ontvouwen. Gelukkig is er een ruim half een de twist en zitten we naar een wraakfilm te kijken. Daar ben ik meestal niet zo'n fan van, maar in tegenstelling tot de Amerikaanse versies met veel heisa, is hier juist de kalmte die opvalt. Uiteindelijk wellicht toch wat te traag. De karakteromslag van Curro is niet zo realistisch (van stoere, agressieve vent naar angstig haasje). De priemende blik van José is wellicht het beste, hoewel ik me er niet van kon weerhouden soms Chuck Norris te zien...