Dead End (1937)

Ik moet zeggen dat ik wel enigszins teleurgesteld ben in Dead End. De film begint mooi en sfeervol, met mooie shots waarmee je, na een blik te hebben geworpen op de haast moderne stad, als het ware wegzakt in de achterbuurten waar het verhaal zich afspeelt. Dat is heel mooi gedaan.

Alleen het verhaal cq. de verschillende verhalen konden me maar weinig boeien. Humphrey Bogart probeert een tough guy te spelen door een beetje te snauwen en vooral chagrijnig te kijken. Ik geloof niet dat ik hem ooit zo matig zag acteren.

Verschillende van die straatjongens uit deze film kende ik al. Zij spelen later namelijk ook in de vele "East Side Kids"-films, waar ik overigens een gruwelijke hekel aan heb. Ook dát deed de film voor mij natuurlijk geen goed. Daarbij duurde de film niet eens lang, maar voor mijn gevoel wel een half uur te lang. Nou, dat zegt genoeg, dacht ik zo.

Ik blijf hangen op 3 mini-sterretjes en dan ben ik nog heel aardig.

Een discreet kraanshot leidt de kijker naar de achterbuurten van New York, om aan het einde in omgekeerde volgorde terug te gaan en het geheel vervolgens op symbolische wijze af te sluiten met het ambigue panorama van datzelfde New York. Daartussenin presenteert 'Dead End' zich echter als een oppervlakkig en weinig robuust misdaaddrama, waarin de kloof tussen arm en rijk én het 'coming of age'-gegeven in een moderne grootstad zelden zijn weg vindt tot bij de kijker. Niet in het minst omdat het decor zich als weinig gevarieerd en onguur laat omschrijven, maar bovenal omdat het gros van de personages weinig herkenbaar zijn in hun uitzichtloze situatie.

2.5*

Uitstekende film, naar verwachting dus. William Wyler is na drie films al een regisseur aan het worden waar ik zeker meer films van wil zien. Zijn films zitten altijd boordevol sfeer, zo ook dit Dead End, die vooral uitblinkt in de fantastische settings, geweldig! Het eerste half uur is dan ook zeker weten het beste. We maken kennis met de DEAD END GANG, die ook al voorkwam is het erg sterke Angels with Dirty Faces. De ''gang jongens'' zijn eigenlijk ook de hoofdrolspelers van de film.

Zoals ik al zij, is het eerste half uur het sterkst. Vooral danzij de heerlijke settings die een erg goed beeld geven van de achterstandswijken van voor de tweede wereldoorlog, plus het brengt ook nog eens heel veel sfeer met zich mee. De film is ook niet briljant hoor. Ondanks de korte speelduur had er nog minimaal wel een kwartier afgekunt, vooral omdat het verhaal niet altijd even boeiend was. Verder vond ik het op technish gebied verassend goed. Het is dat je ziet dat Bogart nog geen rimpels heeft, anders schat je deze film echt niet uit 1937.

Ik snap de kritiek op Bogart ook niet zo. Hij zet hier natuurlijk niet zijn sterkste rol neer, maar hij is en blijft een baas. Ik vond hem hier ook gewoon weer prima acteren hoor. Zonder twijfel de beste acteur die ooit op deze aardbol heeft rondgelopen. Alleen James Cagney kwam kwa uitstraling nog wat in de buurt. Maar verder vond ik het dus een uitstekende film. Goed geacteerd en de sfeer is heerlijk, dankzij de settings. Het verhaal was alleen niet altijd boeiend, maar dit blijft toch gewoon erg sterk vermaak.

3,5 sterren

Prachtig shot van een miniatuur New York op het begin en eind. Vind het een fijne film. Deed mij denken aan 'Angels with Dirty Faces' door de kindergang en Hitchcock's 'Rope' door het gebruik van (voornamelijk) 1 set/locatie. Prachtig decor geeft een mooie, grillige sfeer. Vond het camera werk ook een sterk punt van de film. Een aantal mooie close-ups van de duidelijk nog niet zo doorleefde kop van Bogart.

Er zit een breuk in de filmcarrière van Humphrey Bogart. Met films als High Sierra en The Maltese Falcon begon in 1941 zijn weg naar eeuwige roem. In het decennium daarvoor was Bogart doorgaans een wat houterige, onnatuurlijk ogende acteur; vaak in louche bijrollen in B-films, een enkele uitzondering daargelaten. Zo ook in deze mix van sociaal drama en misdaad tijdens de Grote Depressie. Alleen in de scène met zijn moeder (Marjorie Main) is een glimp te zien van de acteur, die Bogart later zou worden. Verder wordt hij helemaal overvleugeld door Sylvia Sidney en Joel McCrea.

Het zijn die twee, die ervoor zorgen dat deze film nog net een voldoende haalt. Dat valt tegen, te meer omdat de regie in handen was van William Wyler, een regisseur die ik heel hoog heb staan.

Interessante vroege Bogart, maar hij is niet de hoofdmoot van de film en gaat dood op een moment dat je het nog niet verwacht. Sociaal drama, maar wel hoe Amerikaanse studio's het deden.

Dead End begon als toneelstuk, losjes gebaseerd op een artikel uit de New York Times. Samuel Goldwyn (die een onafhankelijke producent was in deze dagen) zag een kans en haalde de de jonge mensen uit het toneelstuk naar de filmstudio en maakte er een film van. De film was een grote hit en kreeg onder meer vier oscarnominaties waaronder beste film en was een belangrijke stap naar de ster die Bogart in pakweg 1941 zou worden. De jonge acteurs werden stevig uitgemolken. Eerst een jaar later kwamen ze terecht in het nog wat betere Angels With Dirty Faces en in Crime School die ik niet heb gezien, beiden ook met onder meer Bogart. Daarna volgden nog andere films in verschillende samenstellingen en onder verschillende namen als East Side Kids en Bowery Boys. Met gritty misdaaddrama's had het niets meer te maken. Het waren komedies geworden Uiteindelijk werden er in 21 jaar maar liefst 89 films en 3 serials uitgepoept.

Het fraaist aan deze film is het fraaie studiodecor dat er heel sfeervol uitziet en veel mogelijkheden biedt. De film is interessant in hoe sympathiek de straatjochies enerzijds worden neergezet terwijl duidelijk is dat het geen lieverdjes zijn. De film is voor hollywood begrippen erg sociaal bewust en legt een opvallende nadruk op verschil in sociale klassen. Bogart is hier nog niet rijp en van McCrea ben ik doorgaans geen groot liefhebber. De Kids en Sidney stelen hier de show. Ik vond de shootout scene door het decor erg goed. Het einde is net wat te simplistisch. Maar dat decor....

De film staat overigens op een essential viewing lijstje van Spike Lee voor de filmstudenten aan wie hij les gaf. Dat vond ik opvallend omdat ik toch even ook aan Do The Right Thing moest denken.