Sukepan Deka: Bâjin Nêmu = Moromie Saki (2006)

Ik was nieuwsgierig geraakt na het lezen van alleen al de titel. Na het lezen van het verhaal moest ik deze gewoon zien. Toch jammer dat hij dan ongelofelijk tegenvalt.

Degene die het verhaal op papier heeft gezet moet of erg dronken zijn geweest of een genie zijn. Dat laatste blijkt helaas niet het geval want een genie had er veel meer moois mee gedaan. Saki is inderdaad een erg knappe studente met de codename 'Agent See-through Pants'. Ze moet iets onderzoeken in een gebouw en... tot zover houdt de interesse in het verhaal eigenlijk op. Ik denk dat Udagawa er ook niet zoveel zin in had en daarom het verhaal naar de achtergrond heeft gesmeten. Op de voorgrond: veel seks.

Gelukkig is Mihiro een erg lekker ding en bevat de film nog wel wat hete dames. Dan zijn de eerste scenes waarin je ze langzaam ziet uitkleden en shots waarin tieten minutenlang worden gestreeld niet zo erg. Maar later ligt de nadruk teveel op het naakt. Het komt ook door de totaal verkeerde verwachtingen die ik had, want komisch is de film amper en van actie is ook weinig te bespeuren. In plaats daarvan zie je voornamelijk neukende stelletjes. En net op het moment dat je voorzichtig begint te hopen op een douchescene van de hele cast waarin de meiden elkaar inzepen en in de olie gooien rollen de credits over het scherm. Niks mis met zoveel naakt, maar ik had liever dat de andere aspecten net zoveel zorg hadden gekregen.

De film ziet er bij vlagen erg amateuristisch uit. De locaties zijn vreselijk saai en stralen geen sfeer uit. De muziek vond ik best leuk en de meiden zagen er goed uit. Toen de film begon realiseerde ik me pas de 'Yo-yo' in de titel. Ze heeft een jojo als wapen! Ik hoopte al op dikke vechtscenes waarin de jojo op sierlijke wijze bosjes slachtoffers zou maken, maar wanneer de jojo werd geworpen moest ik het helaas doen met een soort plaatjes wat vermoedelijk in Paint is gemaakt en daarna achter elkaar gelijmd is. Geen idee of dat het komische gedeelte moet voorstellen maar ik moest huilen. De vreselijke sound effects en het feit dat de klappen er niet goed uitzien maakt de film nog knulliger.

Er zullen vast mensen zijn die met het argument 'zo slecht dat het goed wordt' of 'je moet de film niet te serieus nemen' komen, maar dat snap ik heel goed. Er is simpelweg, naast wat vermakelijke naaktscenes en de mooie Mihiro, bar weinig te genieten. Vooral qua actie en smeerlapperij valt de film heel vies tegen. Het eerste deel ga ik dus ook niet meer achteraan, tenzij iemand me kan vertellen dat die compleet anders is.

De filmmakers doen een vergeefse poging om het ridicule verhaal af en toe op te leuken met een paar seksscènes. Zij hadden zich de moeite kunnen besparen. “Agent See-Through Panties”, de bijnaam van het hoofdpersonage, zegt genoeg over het niveau van deze film. Zeventig minuten bagger.