Kizumonogatari: I Tekketsu-hen (2016)

Héél fijne verrassing.

Ik was niet bekend met de [xxx]monogatari reeks, had deze dan ook gewoon opgezocht omdat ik toch een beetje op de hoogte wil blijven van wat er beweegt op anime gebied. Daarbij ook lekker kort, zo'n filmpje dat je makkelijk ergens kan tussenpassen.

Al snel werd duidelijk dat dit niet zomaar een filmpje was. Vreemde tekenstijlen, veel variatie, zéér eigenaardig tempo en een weird mix van experimenteel en superconventioneel. Zo is die eerste ontmoeting klassiek anime, met wat zooms op borsten en billen, gekke gezichtjes en onwerkelijk geproportioneerde vrouwen.

Maar dat hoort erbij omdat het erbij hoort. De film speelt ook wel met die clichés. De pancartes tussendoor zijn weird, noninformatief en vooral een stijlelement. Visueel ziet het er echt gaaf uit, verhaal gaat nergens over maar past wel in de reeks (prequel - origin story) en dient veeleer als kapstok voor een paar genial momenten en scenes.

Hoogtepunt toch wel bij de metro, maar eigenlijk was alles wel cool. Moeilijk te vergelijken met andere films, maar het kwam nog het dichtst bij de ervaring van FLCL. Iets nieuws, fris, onverwachts, maar toch vol van de typische clichés. Je moet het maar doen.

En het leuke is dat er nog twee films volgen. Kom maar op.

4.5* en een uitgebreide review

Ook eindelijk gekeken, meteen alle drie de films in één ruk. Ik was al bekend met Bakemonogatari, het eerste deel in de Monogatari reeks dat werd uitgezonden, maar qua chronologie na Kizumonogatari komt (al zit Nekomonogatari (kuro) er nog tussen). Op diverse fansites werd aangeraden om vooral alles in volgorde van uitzenden te kijken, waardoor Kizumonogatari, hoewel qua chronologie het eerste deel, als één van de laatste delen aan de beurt komt.

Ik had besloten om dit advies op te volgen, te beginnen met een herziening van Bakemonogatari, die ik in ieder geval nog steeds erg vermakelijk en verfrissend vond vanwege de scherpe dialogen, het spelen met animeclichés waarbij de vierde wand nog wel eens gebroken wordt, de vreemde achtergronden, en de vaak sfeervolle muziek. Kizumonogatari wordt overigens aan het begin van de eerste aflevering van Bakemonogatari in enkele onnavolgbare flashbacks van in totaal nog geen minuut samengevat.

De rest van de series (mijn meningen zijn verspreid over moviemeter en tvmeter te lezen afhankelijk of het een serie of een miniserie betreft) zijn meer van hetzelfde, maar dan ook wat minder scherp uitgevoerd, waardoor het frisse van Bakemonogatari er een beetje vanaf raakte. Om dat laatste twijfelde ik er dan ook wel aan of ik er goed aan had gedaan eerst de hele resterende Monogatari meuk te bekijken als opstapje naar deze films, die wellicht nu ook minder fris zouden overkomen dan wanneer ik al die series overgeslagen had.

Welnu, af vanaf de briljante beginscène blijkt dat laatste 100% mee te vallen. Er zijn overeenkomsten met de andere delen uit de Monogatari reeks, zoals de perversiteiten van de hoofdpersoon, de mix tussen live action beelden en animatie, en de gedeformeerde personages, maar desondanks is het duidelijk dat Kizumonogatari van alle delen het meest afwijkend is. De toon is anders: een stuk minder nadruk op dialogen, het is allemaal een stuk minder statisch, er wordt niet met de vierde wand gespeeld, en er is meer actie.

Maar vooral de stijl is op punten afwijkend: een stuk meer details, en met name de personages zien er een stuk minder steriel uit en komen dus meer tot leven. Wordt er in de andere delen uit de reeks met verschillende stijlen gespeeld, wordt dat hier in een overtreffende trap gedaan. De animatie is over het algemeen van een hoog niveau, een stuk hoger dan in de series, en is af en toe echt uitzinnig. Alleen al in deze eerste film zijn er een aantal briljante scènes zoals de al eerder genoemde openingsscène, maar ook de metroscène en de confrontatie met de vampierenjagers.

Muziek is ook wat beter. Die is in de vervolgseries soms erg sfeerverhogend, maar daar soms ook wat melodramatisch. Hier ook een zeer sfeervolle soundtrack, maar dan zonder melodrama. En op de wat lichtere momenten raakt de muziek ook de juiste snaar, met name tijdens de wat ongemakkelijke momenten tussen de hoofdpersoon en het personage Hanekawa.

Wat plot betreft is de toon ook wat anders. Zoals gezegd minder de focus op de dialogen (die in Bakemonogatari geniaal zijn, maar in de vervolgseries steeds minder scherp worden), waardoor het allemaal wat serieuzer overkomt en het tempo veel vloeiender aanvoelt. Het plot gaat over hoe Araragi en Shinobu met elkaar in aanraking gekomen zijn en hoe hun relatie tot stand is gekomen. Het loont denk ik zeker om eerst (enkele) van de series te zien alvorens aan Kizumonogatari te beginnen, om wat vertrouwder te zijn met de personages, maar dit valt ook prima zonder de andere series te kijken.

In ieder geval is Kizumonogatari met afstand het beste uit het Monogatari universum. Voor dit deel, en ook voor de andere delen 4,5*.