The Serpent's Egg (1977)

Bergman zet hier een goede sfeer neer van de crisisjaren van begin jaren 20' in Duitsland. Maar hij pakt uit met een post WOII verhaal, waarin het drama en het thriller element niet helemaal in evenwicht zijn. Carradine was wel vrij goed, wat niet van Ullmann viel te zeggen. Zoals meerdere al zeiden is de sterkste troef de sfeer en hoe de film laat zien waartoe de mens in staat is in barre tijden. Wel redelijk. 3 sterren

Ben ik de enige die Carradine wél goed vond acteren?

Ik zie niet zo goed in waarom The Serpent's Egg slecht zou moeten zijn. Ja, de film draagt niet de typische kenmerken van andere Bergmans, maar bevat wel andere troeven die de film de moeite waard maken.

De sfeer en de decors waren een genot voor het oog. Ze maken van de jaren '20 (volgens mij eerder '30) een soort nachtmerrie-achtig decennium. Mistige steegjes, donkere woningen, bizarre cabaret, allemaal zeer mooi belicht en ondersteund door sterk camerawerk. Visueel één van Bergman's meest fijne werken.

Hoe weinig er verder verhaaltechnisch ook gebeurt, de film heeft me weten te pakken twee uur lang. De kijker wordt knap in het ongewisse gelaten en het einde brengt een soort van ironische kijk op hoe er gedacht werd over bepaalde zaken, vóór het uitbarsten van de tweede wereldoorlog.

Leuk om eens een ander gezicht van Ingmar Bergman te mogen zien. Ik wou dat hij meer van dit soort minder zware films op zijn naam had staan.

De scène met het paard is trouwens magistraal. Mensen die problemen hebben met animal cruelty, stay away!

4*

Misschien wel , ik vond 'm in elk geval een spectaculaire miscast in deze film.

Ik sluit me aan bij veel van de vorige sprekers. Interessant om afwijkende films van Bergman te zien, maar helaas was ik hier niet weg van. En dat terwijl het uitgangspunt eigenlijk heel boeiend is de sfeer ook regelmatig raak is. En toch werkt de film uiteindelijk niet voor me. Naast Carradine lijkt de film vooral constant uit evenwicht en werd ik heen en weer geslingerd tussen ergernis en fascinatie. Scenes die bedacht en geforceerd overkwamen afgewisseld met scenes die uit een meesterwerk lijken te komen als ik ze los had gezien. Uiteindelijk overheerst toch een beetje een wat moet ik ermee?-gevoel op het eind, meer dan ik ooit eerder bij Bergman had. Fascinerend genoeg om nog eens te kijken, maar voor nu uitermate onbevredigend.

2.5*

Bergman-film die door de critici nogal afgebrand werd niet in de laatste plaats door de hoofdrol van David Carradine (Hé da's geen Max von Sydow!!!).

Gelukkig ben ik af en toe zo eigenwijs om me niks aan te trekken van de critici en zelf wel eens even te bepalen wat goed is of niet.

Toegegeven binnen het oeuvre van Bergman is deze film een uitzondering - veel meer een rechtlijnig thriller verhaal zonder te veel symboliek, al schurkt het wel redelijk tegen Fanny & Alexander aan mede door het prachtige camerawerk.

Het verhaal lijkt zich een beetje in "Berlin Alexanderplatz"-terratorium te begeven: juist Bergman schurkt hier langs Fassbinder en niet alleen voor wat betreft plaats- en tijds-bepaling.

Misschien een mindere film voor de die-hard-Bergman-liefhebbers, maar wel een jaren zeventig-tussen drama en thriller afspelend meesterwerkje- dat erg intens en somber is en nu eindelijk wel eens recht heeft op een groter publiek en meer waardering.

Ge kunt hem de hemel in prijzen en ge kunt hem met de grond gelijk maken.

Eén ding lijkt mij zeker : Ingmar Bergman is niet te herkennen en al zijn er enkele knappe, doordringende scènes, toch kon ik mij moeilijk inleven in de karakters en gedragingen van de twee hoofdperonages en vond ik het geheel een onhebbelijke blik in de toekomst, weinig toegankelijk en met een evenmin smakelijke titel.

Bergman in het Engels, met als decor de nachtclubscene van het Berlijn van de jaren 20 van de vorige eeuw. Andere koek dus, en hoewel het ook weer te ver gaat om van een mislukt project te spreken vind ik het wel een van zijn minste films. Het scenario verloopt stroef, en hoewel er in potentie wel een boeiend verhaal in zit loopt het steeds een beetje vast. Er wordt ook wat gespeeld met namen, Abel (die zijn broer verliest), Frau Holle, Der Blaue Esel- het zal geen toeval zijn.

Carradine loopt er een beetje verloren bij en ook Ullman lijkt niet op haar gemak. Vergerus wordt onhandig in de film geschreven, als jeugdvriend (of eigenlijk jeugdvijand), als sort-of-geliefde van Manuela, als Mengele-achtige griezel, al die rollen lijken op iets dieper te duiden dan stom toeval maar dat blijkt verder nergens uit. Maar Bergman lijkt ook andere bedoelingen te hebben. Meer dan een mysterie lijkt Serpent's Egg bedoeld om te waarschuwen tegen het fascisme, met Hitler's mislukte Putsch van 1923 als voorbeeld niet te vroeg te juichen. "There's poisoning going on."

Om met een positieve noot te eindigen, de film ziet er wel mooi uit en het geheel ademt ook wel de sfeer uit van een ander tijdperk.