Colossal (2016)

Wat een vage film, hoe krijg je het verzonnen?!

Omdat vorige week zondag mijn inmiddels 7-jaren oude SSD harde schijf ermee ophield (toen wilde ik net de film "Hellraiser: Judgment (2018)" een punt gaan geven), ben ik niet meer bezig geweest met het bekijken van films, maar heb ik me vooral bezig gehouden met de aanschaf van een nieuwe computer (ik heb nu voor tijdelijk een laptop aangeschaft, maar wil uiteindelijk een zelf samengestelde desktop computer gaan kopen), welke ik afgelopen dinsdag (maandag besteld) heb ontvangen. Het installeren ervan heeft enige tijd geduurd en daarom heb ik me ook niet meer bezig gehouden met het pindakazen van films voor het weekend en waardoor ik het in het weekend moest doen met films via "Film1 on demand", zoals deze leuke Actie / Sciencefiction film, waarbij je "Actie" wel met een korreltje zout moet nemen (dat heeft Gloria waarschijnlijk gedaan bij het nuttigen van de drank tequila ), want "Drama" is meer van toepassing.

In dit verhaal draait het om de aan drank verslaafde vrouw Gloria (Anne Hathaway), die haar baan verliest en die door haar vriend Tim (Dan Stevens), vanwege haar irritante gedrag, uit zijn appartement wordt gezet. Noodgedwongen verlaat ze New York en verhuist ze weer naar haar geboortedorp, waar ze wordt opgevangen door haar jeugdvriend Oscar (Jason Sudeikis), die haar helpt met meubilair (o.a. een oude televisie) in haar lege woning en die haar ook een job aanbiedt in zijn café. Werken in het café helpt haar niet echt met haar drankprobleem, omdat ze na haar werk met Oscar en zijn vrienden Garth (Tim Blake Nelson) en Joel (Austin Stowell) uitgaat en drinkt tot in de vroege uren. Ze slaapt haar kater meestal weg op een bank op een nabijgelegen speelpleintje. Opeens duiken er nieuwsberichten op, dat een reusachtig wezen de Koreaanse stad Seoel aan het vernietigen is. Gloria beseft stilaan dat ze op een of andere manier verbonden is met dit verre fenomeen. Wanneer het hek compleet van de dam is, moet Gloria uitvissen waarom haar onbeduidende bestaan zo'n kolossaal effect heeft op het lot van deze Koreaanse stad.

Het best leuk gevonden verhaal zit goed in elkaar en weet daarbij ook nog eens te vermaken en met Anne Hathaway en Jason Sudeikis in de hoofdrol, heeft deze film twee aardige bekende Hollywood namen. Tel daarbij het aankomend talent Dan Stevens, de ervaren Tim Blake Nelson plus het monster (eigenlijk twee, want er is ook nog een robot) erbij op en je zou verwachten dat je met een blockbuster te maken hebt. Niets blijkt echter minder waar, want het rustige tempo van het verhaal, plus de daadwerkelijke ontwikkeling van karakters, laat al snel blijken dat we met iets heel anders te maken hebben als je doorsnee blockbuster monsterfilm zoals bijvoorbeeld "Godzilla (1998)" of "King Kong (2005)". Want het monster in deze film, dient vooral als symbool voor de ontwikkeling van het karakter van Gloria, waarbij Gloria erachter komt dat hoe laag en minderwaardig je jezelf beschouwt je altijd van invloed kan zijn op anderen (ook al is het aan de andere kant van de wereld) en misschien nog belangrijker, de enige die het tij kan keren, is nog altijd jezelf. Dat laatste resulteert ook in een goed en sterk einde.

Deze clichématige les is natuurlijk niet bepaald vernieuwend, echter de uitvoering daarvan in dit verhaal is best leuk gedaan. Regisseur Nacho Vigalondo (o.a. bekend vanwege zijn deelname aan de horrorfilms "The ABCs of Death (2012)" en "V/H/S: Viral (2014)"), heeft dit concept goed uitgewerkt tot een volwaardige speelfilm, welke zich lekker wegkijkt. Niet alles is geslaagd in deze film, want de combinatie Anne Hathaway en Dan Stevens werkt niet, want er is geen chemie tussen beiden en ook niet als mislukt koppel. Aan de andere kant werkt de combinatie Jason Sudeikis en Anne Hathaway uitstekend en met name de ontwikkeling van hun onderlinge relatie mag verrassend genoemd worden. Overigens is het ook jammer dat er verder weinig aandacht is besteed aan de geschiedenis van de oude woonplaats van Gloria en aan de geschiedenis van Gloria zelf.

De cast in deze film is min of meer beperkt tot een 5-tal personen, waaronder de twee hoofdrolspelers Anne Hathaway en Jason Sudeikis, die het beiden gewoon goed en leuk deden. Veder hebben Dan Stevens (als Tim, die vriend is van Gloria), Austin Stowell (als de knappe Joel, die een vriend en stamgast is in de bar van Oscar en waar Gloria een oogje op heeft en dat vindt de jaloerse Oscar niet bepaald leuk) en Tim Blake Nelson (als Garth, die eveneens een vriend en stamgast is in de bar van Oscar).

Al met al is dit best een geslaagde Drama / Sciencefiction film (duurt circa 100 minuten), die je als kijker misschien positief zal verrassen (was bij mij het geval), behalve als je natuurlijk een echte monsterfilm verwacht, wat deze film dus niet is.

Weer eens wat anders, origineel, met bizzare momenten. Het is een indrukwekkende mix van bijvoorbeeld komedie, tragedie, SF en drama, maar het komt echt goed samen. Het script zit bijzonder goed in elkaar, het gaat van vrij lichtvoetig naar vrij duistere momenten, met onverwachte omwentelingen. De 2 hoofdrolspelers Anne Hathaway en Jason Sudeikis, doen het beiden goed en leuk.

Lastige film.

Vigalondo maakt het zich niet makkelijk met deze film. Hij wil duidelijk een hoop, maar slaagt er uiteindelijk niet in om er een vlotlopend, coherent geheel van te maken. Wat rest is een geraamte van een film die erg leuk had kunnen zijn, met hier en daar wat opvallende momenten.

Vooral de mix van kaiju en drama is vreemd, niet in het minst omdat beide elementen tijdens het tweede deel van de film nog aangedikt worden. Het is niet dat de film meer naar de kaiju of drama kant gaat hellen, het is gewoon bij beiden een hoop erbij.

Aan beide kanten loopt het ook wat spaak. Hathaway en Sudeikis hebben duidelijk moeite met hun rol, anderzijds zijn de monsters ook wat aan de suffe kant. Het gebrek aan een logische verklaring vond ik dan weer minder erg, da's gewoon een brak stukje film vermeden, maar ondanks dat wil het gewoon nooit écht boeien.

Toch is de film best memorabel, al is het maar omdat je een origineel gegeven voorgeschoteld krijgt. Maar aan de uitvoering schort nog wel wat. Moest het een beginnend regisseur zijn zou ik er in de toekomst nog wel vertrouwen in hebben, maar voor Vigalondo wordt het denk ik niet veel beter meer.

2.5*

Nogal een vreemde mix tussen een soort van flierefluitende indie filmpje en een monsterfilm a la Pacific Rim met een Kaiju die Seoul bedreigt.

De eerste pak em beet klein half uurtje kabbelt de film als een typische indie drama voort. Meisje vlucht uit de grote stad om zichzelf te vinden in haar thuisstad in the middle of nowhere.... Het bekende recept. Gelukkig werkt dit best aardig. Sudeikis is likeable en Hathaway loopt ook met een schattige pony rond. Net wanneer hier wat meer diepgang in lijkt te komen neemt de film een verrassende wending. Hathaway haar personage komt er (te makkelijk) achter dat de Kaiju haar bewegingen imiteert.
In het begin is dit uitgangspunt leuk, verfrissend en origineel. Het zorgt voor een schwung in de film waardoor de film je intrigeert.

Maar al snel hierna verliest de film het warme en menselijke karakter. Die avances tussen Hathaway en die apathisch vriend van Sudeikis die maar een beetje rond staat te lummelen en nooit ingrijpt... Tsja... Out of the blue. Ook Sudeikis zijn personage gaat een totaal onbegrijpelijke kant op. Van een likeable dude verandert hij een maniakale asshole. Echt een bizarre transitie die heel vreemd en dom aanvoelt.
De diepgang verdwijnt een beetje uit de film. Die leuke indiesfeer verdwijnt en het is vooral ruim een half uur aankijken tegen steeds meer onbegrijpelijke handelingen van de personages (die ex had ook weinig nut in de film). Alsof een Kaiju film perse een goed vs kwaad verhaal moet kennen.

Uiteindelijk een gewaagd experiment, maar ook een mislukte. Als deze film gewoon een indiefilm was zonder al die fantasymeuk, dan waren de personages een stuk beter uitgediept en zou de film ook leuker zijn geweest. Of er had vol op het Kaiju gebeuren ingezet moeten worden, zodat de geloofwaardigheid en de spanning daar ook meer in gezeten zou hebben. Nu krijgen beide elementen te weinig aandacht.

Colossal pakt van beide genres maar een half handje, waardoor de film ook als vlees noch vis aanvoelt. Leuk dat Vigalondo experimenteert, maar het werkt gewoon niet. De geloofwaardigheid van de personages is hiermee compleet ten onder gegaan.

2,5

De monsterlijke schuld van een onverantwoordelijke vrouw. Of hoe hoofdpersonage Gloria (Anne Hathaway) twee mannen op haar pad vindt die macht op haar uitoefenen door misbruik te maken van haar richtingloze, ongestructureerde levenskeuzes. Door zich op te werpen als redders in nood om Gloria's kwetsbaarheden (verslavingsgedrag en zelftwijfel) te misbruiken voor hun eigen doeleinden. Met maatschappelijke normen en een menselijke hang naar conformisme als legitimiteit om de zeggenschap over haar eigen leven uit te vlakken. Deze thema's worden uitvergroot door de magisch-realistische insteek dat Gloria in direct contact komt te staan met een Kaiju, een reusachtig monster dat de inwoners van Seoul bedreigt met haar aanwezigheid. Plotseling staan er mensenlevens op het spel als de dertiger dingen doet of laat en moet ze voor zichzelf bepalen welke invloed ze wil hebben op de wereld. De ietwat gezochte monstermetafoor maakt 'Colossal' (2016) een prettig absurdistische film, maar ergens wringt het dat de eigenlijke fun van een genrefilm achterwege blijft. Al is het clever hoe de aanwezigheid van een monster werkt als een manier om de machtsdynamiek bloot te leggen tussen Gloria en de controlerende mannen in haar leven. In die zin is de Kaiju-insteek meer dan een gimmick en draagt het bij aan de betekenis.

Het verhaal is een sterk idee dat op zich al de film veel goed doet. En dat mag wel, want de personages zijn bijna allemaal vrij irritant. En zowel Hathaway als Stevens vinden niet echt hun draai. Het begin is dan ook nogal neerslachtig. Tot het verhaal echt begint. En ook al blijft de film de hele tijd rammelen, is het verhaal boeiend genoeg om de film boven water te houden. Dat zorgt voor een dubbel gevoel op het einde. Want als film is dit niet echt goed. Maar het concept is wel de moeite. Zodat je toch blijft kijken tot het einde.