Altiplano (2009)

Hier had toch wel een pak meer ingezeten.

Toen ik een paar maanden geleden voor het eerst de korte inhoud van deze film las, werd ik meteen lyrisch. Alle elementen voor een ijzersterk meesterwerk zaten erin: een dorpje, hoog en afgelegen in de Andes, geteisterd door een kwikmijn. Een oogarts die de dorpelingen wil helpen, maar in verdachte omstandigheden om het leven komt. De vrouw van die oogarts, een gevierde oorlogsfotografe, die na een verschrikkelijk incident in Bagdad afscheid moet nemen van haar job en naar de Andes afreist om te zien hoe haar man daar overleden is en de wereld van beelden wil voorzien van de tragedie die zich daar afspeelt. Dit had een weergaloos meesterwerk kunnen worden. Helaas is het dat totaal niet. Alle elementen zijn er, maar de regisseurs halen ze er niet uit. De eerste helft is nog redelijk goed. Het dorpje wordt prachtig weergeven, de camera die ronddraait is een schitterende vondst en Olivier Gourmet is een uitstekend acteur. Maar vanaf het moment dat Grace in de Andes aankomt, wat eigenlijk de apotheose had moeten worden, lijkt het wel of de regisseurs het scenario plots kwijt waren. Vanaf dan eindigt het eigenlijke verhaal en verdrinkt de film in de symbolische beelden (die kerels in kostuum met hun maskers ) en het eeuwige verdriet van Grace. En dan is de film plots gedaan. Toch wel een teleurstelling, hier hadden ze véél meer mee kunnen doen.

Prachtige beelden, maar daar blijft het bij. De film verslikt zich in teveel pretenties en teveel gedoe met symboliek. Een verhaal komt er niet uit, de emoties blijven oppervlakkig en afstandelijk. In combinatie met de langdradigheid - soms worden de beelden net iets te lang uitgerekt - gaat dat irriteren. Misschien overdrijf ik een klein beetje als ik zeg: verknip die film en verkoop de losse beelden, maar die kant gaat het toch echt wel uit wat mij betreft.

Deze Arty-Belgische productie scheert toch wel erg hoge toppen

Enkel voor de liefhebbers...??

Naar mijn mening een stilistische en kunstzinnige film die, zelfs in de internationale filmwereld, behoorlijk uniek mag worden genoemd.

Hij valt ook moeilijk met andere films of genres te vergelijken; tenzij misschien met 'Khadak', de vorige van het duo Peter Brosens & Jessica Woodworth.

Voor Altiplano dompelde dit duo zich onder in het leven, en vooral in de mystiek die onder de Peruaanse bevolking van het Andes-hooggebergte leeft.

De beelden, muziek, soundscapes, dialogen en vertolkingen smelten samen tot een monumentaal geheel.

Elk beeld of shot is bijna een gestileerd kunstwerkje op zich.

Werkelijk verbluffend.

Achteraf sla je vanzelf aan het mijmeren: over de betekenis van de slotbeelden, over normen en waarden, over de immense ravage die de (Westerse) mijnbouwbedrijven in de Andes aanrichten, enz...

'Altiplano' staat garant voor een visueel hoogstandje!

Een bijzonder lyrische, poëtische en indringende film.

Uniek door zijn kunstzinnigheid!

Ik ben er alleszins zwaar van onder de indruk.

Een visueel gedicht!

Een dikke proficiat aan het duo Brosens-Woodworth dat daar in het hooggebergte van Peru een wondermooie film heeft neergezet. Ik leg de nadruk op film, want al zit er zekerlijk dramatische fictie in, het is het visuele dat in deze film primeert: de observatie van mensen met hun vreugdes en pijnen, hun onderlinge omgang, hun cultuur, de weergave van landschappen en woeste natuur.

De aanklacht tegen de meedogenloze macht van de economische expansie die de gruwel van oorlog met zich meebrengt en noch mens, noch natuur ontziet wordt ondersteund door doordringende, vaak dramatisch melancholische muziek.

Alzo zijn de laatste 20 minuten van de film indrukwekkend.

Niet alleen enkele acteurs (Magaly Soller, bijvoorbeeld), ook de veel figuranten zijn werkelijk verbluffend.

Een redelijke dramafilm....

Redelijke verhaal, snap beetje verhaal niet...

Redelijk acteerwerk...

Wel mooi prachtig HD kwaliteit voor de omgeving...

Visueel gezien vond ik deze film een plaatje. De beelden zijn echt stuk voor stuk schitterend. Vooral de lang uitgewerkte stille scène's waren erg mooi gemaakt. Ook is het heel leuk om enkele peruaanse gewoontes te zien. Bijvoorbeeld de ceremonieën met al die maskers. Het einde van de film vond ik erg apart. Vanaf het moment dat de verloofde van Inagcio zichzelf van het leven beroofd wordt het wat mij betreft erg zweverig en wordt het verhaal wat losgelaten. Er volgden wel allemaal hele mooie beelden maar ik kreeg hierdoor wel het gevoel dat het verhaal niet af werd gemaakt. Het is bijvoorbeeld totaal niet op me overgekomen wat Grace nu eigenlijk ontdekt heeft daar in de Andes.

Maar desondanks kon ik de mooie beelden en de symboliek in de film wel heel erg waarderen.

'Babel in Art-Deco'

Tja, wat is dat toch met die films dat als je even 10 minuten in slaap valt dat je nog steeds naar dezelfde scene, of erger nog, beeld zit te kijken. Het trage tempo verraad evenzeer dat het verhaal er nauwelijks een is om een behoorlijke film van anderhalf uur te vullen.

De boodschap is nog wel te volgen, het is een beetje Avatar-verhaal op bepaalde vlakken, maar de film is gewoon wat stroperig, vooral met zeer langgerekte scenes en beelden. Als Tarkovsky het had gedaan vond waarschijnlijk wel weer iedereen het geweldig - zo moet je het wel weer bekijken. De ronddraaiende camera (met name in het begin) leidde mij wat af en maakte me soms wat misselijk.

Ja, ook dat is een stijlkeuze en is daardoor te begrijpen, maar ik denk dat het merendeel van de filmkijkers deze stijlkeuze niet kunnen waarderen.

Ik weet het gewoon niet echt met deze film. In ieder geval redelijk uniek en mooie plaatjes uiteraard....laat ik daar maar 3* voor geven.

'k wist niet echt wat te verwachten bij deze film en het is wel een beetje een vreemde film. Het duurde wel even voor 'k in het verhaal kwam, maar eenmaal 'k mee was viel hij nog goed mee. Alleen wat jammer dat de film niet de volledige speelduur evenveel boeide. Vooral naar het einde toe werd het minder boeiend.

Visueel had de film wel z'n momenten. De beelden van Peru waren wel mooi en bv ook toen die fotokaders op de rivier dreven.

Al bij al zeker niet slecht, alleen niet altijd even boeiend.

Altiplano is een zeer bijzondere film, die niet zomaar in een paar woorden samen te vatten is.

Dat veel mensen dit niks vinden is niet heel vreemd. Wie een rechtlijnige film met bijpassend verhaal verwacht, komt hier van een koude kermis thuis. Altiplano is juist erg filosofisch en poëtisch en drijft meer op de beelden en de cinematografie, dan op het verhaal en daarnaast nog eens erg traag. Het kostte me dan ook even wat moeite om erin te komen, maar dan wordt het wel steeds wat boeiender. De locatie in het Zuid-Amerikaanse gebergte is mooi en wordt bij tijd en wijle ook prachtig in beeld gebracht. De kleuren zijn opvallend helder en fris.

Het verhaal is soms wat lastig te volgen. De realiteit wordt soms onderbroken door surrealistische scenes, waardoor er soms zelfs nieuwe vragen ontstaan. Ook lijkt de film erg gelaagd te zijn en stikt het van de symboliek. Verder heeft Altiplano een rustige mooie bijpassende soundtrack. Ik moet zeggen dat ik niet zo omver geblazen ben, als bij enkele andere van dit soort vergelijkbare films, maar ik heb in ieder geval het idee dat dit regisseursduo nog wel eens een meesterwerk in zich zouden kunnen hebben.

3,5*

Inderdaad behoorlijk bijzonder. De eerste scènes vreesde ik nog voor een artestiekerige en aanstellerige film vol moeilijke shots van lokale tradities, en in zekere zin is Altiplano dat ook wel een beetje. Maar toch werkt het, zeker naarmate de film vordert. De voortreffelijk ingezette muziek en de soms surrealistische beelden die ineens tussendoor opduiken kleuren de ervaring sterk, en dan zijn er nog de vele 360-graden shots en de Tarkovsky-referenties (zelfs ietsje teveel van het goede, hoewel dat shot in de Belgische ruïnes na het overlijden van Max fantastisch is). In tegenstelling tot velen hier vind ik het 'verhaal', of beter de inhoud van de film, ook interessant en goed in elkaar gestoken. De uitbuiting van de lokale bevolking, hun opstand daartegen, wordt goed geïntegreerd met de verschillende (Westerse) reacties daarop, zoals repressie, averechts-werkende hulpverlening, en, in de vorm van Grace, uiteindelijk onderzoeksjournalistiek die een stem geeft aan de onderdrukten. Het slot had van mij wel iets concreter mogen zijn, maar verder was het narratieve gedeelte wat mij betreft meer dan in orde. Uiteindelijk is Altiplano wat te wisselvallig om een meesterwerk te zijn, maar dan nog blijft een goede film over, die ook heel wat verwachtingen wekt.

Ondanks dat de film erg traag is, is dit een erg intense ervaring.

Altiplano is een film die best wel wat van je aandacht verlangt. Het is geen gemakkelijke zit. Het erg lage tempo maakt het er niet beter op. Ik hou wel van dit soort slowburners.. Er valt zeer veel te genieten in Altiplano. Het verhaal, voor zover dat echt aanwezig is, is best sterk en roept toch best interessante vragen rondom kwik winning op. Verder bevat de film erg veel symboliek en religie. Echter wordt dat nergens echt vervelend. Erg veel scenes hebben een dubbele betekentis. Op bijna elk moment kun je je eigen ideeën op de film los laten. De surrealistische scenes tusendoor werken erg goed in combinatie met het rauwe en realistische. Ook de drama komt erg goed over.

Visueel is dit echt heel erg mooi. Dat is vooral te danken aan de omgevingen natuurlijk. Zorgt voor enkele schitterende plaatjes. De muziek is ook erg fijn. Voelt erg vreemd binnen de film, maar past echt perfect bij de film. Verder is het acteerwerk erg goed. Vooral Solier is hier heel erg sterk.

Al met al een heel bijzondere film.

Mooi, maar ook wel gemankeerde film over het onderbelichte probleem van kwikvergiftiging rond de goudwinning in de Andes. De setting is natuurlijk al bijzonder en de film heeft schitterende beelden, maar ik vond het zonde dat er soms werd overgegaan op zwart-wit. Juist de beelden met die aardse kleuren maakten de film voor mij, dus de keuze om het af te wisselen met stemmige zwart-wit fotografie viel bij mij verkeerd. Gelukkig ging het maar om een paar scenes.

Ook vond ik het soms wat onevenwichtig, alsof de makers steeds een compromis zochten tussen het creëren van een (soms surrealistische) sfeer en het vertellen van een verhaal. Het eerste is beter gelukt, en de verhaallijn van Max en Grace kwam daardoor niet helemaal uit de verf. Het laatste stuk, als Grace Turubamba bezoekt, vond ik dan weer vrij zwak (over Grace gesproken, waarom zou ze die traumatische foto uitvergroot hebben opgehangen?)

Gelukkig draait het uiteindelijk vooral om Saturnina, een knappe rol van Magaly Solier. De scène dat ze zelfmoord pleegt is behoorlijk intens.

Op zich een interessante film over een boeiend onderwerp. Alleen duurde het even vooraleer ik in de film kwam en als dit al gebeurde, was het bijna afgelopen met de film. Reden voor mij ligt hem in het feit dat allemaal erg traag op gang komt. De scènes in Irak als oorlogsfotografe, de beelden van de prachtige abdijruïne in Villers la Ville, ... ik kon ze gewoonweg niet plaatsen in het geheel.

Interessanter wordt het wanneer Ignacio ten gevolge van een kwikvergiftiging overlijdt en de bevolking en diens verloofde geen blijf weten met hun woede en verdriet. De plaatselijke oogartsen worden als blanke Europeanen verantwoordelijk gesteld voor de inmenging in hun cultuur en hun samenleving. Het feit dat ze geavanceerde oogziektes niet konden verhelpen en ze daar niet veel meer doen dan standaard katarakt-behandelingen, hielp natuurlijk ook niet.

Cinematografisch ook een prima film met enkele mooie beelden. Niet alleen van het dorre landschap, maar eveneens technisch zoals de scène bij de zelfmoordpoging en de zwevende fotokaders.