Altiplano (2009)

Een co-productie met o.a. het Nederlandse Lemming Film.

Dit kan iets héél goeds worden. Komt in de lente van 2009 uit.

Selectie Semaine de la Critique, Cannes 2009

Sterke punten vond ik camerawerk & fotografie.

Dat ronddraaien met de camera vond ik echt "leuk".

Vond hem naar het einde toe wel iets inzakken.

Jammer dat hier nog maar zo weinig neergeschreven werd, want de film verdient toch de nodige aandacht vind ik.

Het eerste halfuur heeft Altiplano het moeilijk de aandacht van de kijker te grijpen; er wordt nog niet volop gebruik gemaakt van knappe bevreemdende shots met begeleidende sfeervolle muziek en het verhaal wordt langzaam aan op gang getrokken. Nadat je door het eerste halfuur raakt (ook geen helse karwei natuurlijk ) wordt Altiplano er steeds beter op en het laatste halfuur is een waar genot om te bekijken.

Ook een meevaller dat het verhaal goed te volgen is, want op voorhand had ik me verwacht aan een pseudo-intellectueel afstandelijk verhaal. Maar Altiplano werd een mooie film die heel wat emoties losweekt bij de kijker, niet in het minst dankzij de pracht van zijn beelden en soundtrack. Een érg dikke 3,5*, op een zuchtje van een knappe 4* (wegens het eerste halfuur dat me niet zo wist te boeien).

3,5*

Hier had toch wel een pak meer ingezeten.

Toen ik een paar maanden geleden voor het eerst de korte inhoud van deze film las, werd ik meteen lyrisch. Alle elementen voor een ijzersterk meesterwerk zaten erin: een dorpje, hoog en afgelegen in de Andes, geteisterd door een kwikmijn. Een oogarts die de dorpelingen wil helpen, maar in verdachte omstandigheden om het leven komt. De vrouw van die oogarts, een gevierde oorlogsfotografe, die na een verschrikkelijk incident in Bagdad afscheid moet nemen van haar job en naar de Andes afreist om te zien hoe haar man daar overleden is en de wereld van beelden wil voorzien van de tragedie die zich daar afspeelt. Dit had een weergaloos meesterwerk kunnen worden. Helaas is het dat totaal niet. Alle elementen zijn er, maar de regisseurs halen ze er niet uit. De eerste helft is nog redelijk goed. Het dorpje wordt prachtig weergeven, de camera die ronddraait is een schitterende vondst en Olivier Gourmet is een uitstekend acteur. Maar vanaf het moment dat Grace in de Andes aankomt, wat eigenlijk de apotheose had moeten worden, lijkt het wel of de regisseurs het scenario plots kwijt waren. Vanaf dan eindigt het eigenlijke verhaal en verdrinkt de film in de symbolische beelden (die kerels in kostuum met hun maskers ) en het eeuwige verdriet van Grace. En dan is de film plots gedaan. Toch wel een teleurstelling, hier hadden ze véél meer mee kunnen doen.

Prachtige film. De beelden in Peru zijn wondermooi. De film weet te blijven boeien van begin tot eind. Héél apart. Héél kunstig.

Deze film komt nu ook in de Verenigde Staten uit. Distributeur First Run Features heeft de Noord-Amerikaanse rechten verworven van de tweede film van Peter Brosens en Jessica Woodworth.

Deze film, die vorig jaar in Cannes in première ging, werd eerder al verkocht aan een aantal Europese landen en Australië. In ons land loopt de film bijna drie maanden na de release nog steeds op zeven kopijen.

Dat verdient de film ook, prachtige registratie van Peru, chapeau.

Erg mooi die verstilde beelden en symboliek en prachtig gefilmd! De film bleef mij boeien tot het eind.

Een magisch-realistische aanklacht tegen mijnbouw en milieuvervuiling, een documentaire over theatrale archetypen.

Voor mij iets tegenvallend.

Kan de mening van J. Clouseau delen.

Prachtige beelden van het indrukwekkende landschap van Peru, met helaas een flinterdun verhaal er omheen.

Op papier leek het verhaal zich uitstekend te lenen voor een prachtige diepgaande film, maar het bleef erg aan de oppervlakte.

Dat hele theatrale is ook niet zo aan mij besteed, waardoor ik op 3* blijf hangen.

Weet iemand wanneer deze uitkomt op DVD?

Prachtige beelden, maar daar blijft het bij. De film verslikt zich in teveel pretenties en teveel gedoe met symboliek. Een verhaal komt er niet uit, de emoties blijven oppervlakkig en afstandelijk. In combinatie met de langdradigheid - soms worden de beelden net iets te lang uitgerekt - gaat dat irriteren. Misschien overdrijf ik een klein beetje als ik zeg: verknip die film en verkoop de losse beelden, maar die kant gaat het toch echt wel uit wat mij betreft.

Beter zou ik het niet kunnen vertellen.

De poster op IMDB is veel mooier.

symboliek lag er soms te onsubtiel op, en het verhaal

was toch iets te zwak...

wél mooie beelden (soms toch...)

Dit ís een pseudo-intellectueel afstandelijk verhaal. Een film die me echt geen moment wist te boeien of te raken. Een uitleggerige film met torenhoge pretenties... ik kreeg hier letterlijk en figuurlijk jeuk van.

Deze Arty-Belgische productie scheert toch wel erg hoge toppen

Enkel voor de liefhebbers...??

Naar mijn mening een stilistische en kunstzinnige film die, zelfs in de internationale filmwereld, behoorlijk uniek mag worden genoemd.

Hij valt ook moeilijk met andere films of genres te vergelijken; tenzij misschien met 'Khadak', de vorige van het duo Peter Brosens & Jessica Woodworth.

Voor Altiplano dompelde dit duo zich onder in het leven, en vooral in de mystiek die onder de Peruaanse bevolking van het Andes-hooggebergte leeft.

De beelden, muziek, soundscapes, dialogen en vertolkingen smelten samen tot een monumentaal geheel.

Elk beeld of shot is bijna een gestileerd kunstwerkje op zich.

Werkelijk verbluffend.

Achteraf sla je vanzelf aan het mijmeren: over de betekenis van de slotbeelden, over normen en waarden, over de immense ravage die de (Westerse) mijnbouwbedrijven in de Andes aanrichten, enz...

'Altiplano' staat garant voor een visueel hoogstandje!

Een bijzonder lyrische, poëtische en indringende film.

Uniek door zijn kunstzinnigheid!

Ik ben er alleszins zwaar van onder de indruk.

Een visueel gedicht!

Dat wel ja, maar zonder een degelijk verhaal. Dat is het probleem met die hedendaagse auteurscinema: het verhaal is ondergeschikt aan de beelden en de symboliek daarvan. Een film wordt al gelauwerd door de critici en ontvangt bakken prijzen als het 'een visueel gedicht' is, terwijl ik het juist zonde vind dat een film met zo'n potentieel uiteindelijk uitdraait op een arty film met weinig verhaal. Dat verklaart (volgens mij) ook de enorme kloof tussen populaire films en de films die op festivals gelauwerd worden: het publiek wil wat meer verhaal, de critici blijkbaar niet.

Mooie repliek J. Clouseau!

Onze meningen omtrent 'Altiplano' lopen blijkbaar niet echt synchroon

Naar mijn mening zijn het nu net deze prachtig gestileerde beeldcomposities, met al hun symboliek, die het verhaal echt verduidelijken en de verhaallijn in kracht doet toenemen.

Hm, ik heb dan toch liever een iets vaster verhaal. In de eerste helft van de film ging het nog zeer goed, maar in de tweede helft verdronk het verhaal een beetje in de symboliek en de beelden, wat best wel jammer was. Ik hou meer van een klassiek opgebouwd verhaal (en als ik de reacties van andere gebruikers lees, denk ik dat ik niet de enige ben). Ja, ik zal wat conservatief zijn op dat gebied.

Wat een verrassing zeg, zelden beelden van zulke bevreemdende schoonheid aanschouwd. Magistraal hoe die familie kaders bleven drijven, zelfs dansen doorheen het water. De berggeesten die Saturnina komen ophalen na haar zelfmoord. En de omgeving zelf, de gebruiken van de plaatselijke bevolking, het rozenvijvertje. Alles komt subliem tot zijn recht. Verhalend is het allemaal wat moeilijker te plaatsen en met een samenvatting doe je deze film eigenlijk te kort. De filmmaker neemt je vooral mee in een wereld waar culturen botsen, zowel op sociaal als medisch vlak. Waar vanwege onachtzaamheid van de mijnbouwbedrijven dorpbewoners sterven ten gevolge van kwikvergiftiging. Waar oorlogsfotograaf Grace omwille van een traumatische gebeurtenis het belang van beelden in vraag stelt. En nog belangrijker waar het plaatje primeert. Voor mij persoonlijk is dit een van de beste films die ik in de afgelopen jaren heb bekeken.

Ben het volledig eens met alle positieve uitlatingen hierboven op deze mooie film ..

Alleen vind ik het dat het einde iets beter uitgewerkt had mogen worden.

Het komt, net als je verwacht dat haar verhaal gaat beginnen , het ineens afgelopen is.

3.5*

Een dikke proficiat aan het duo Brosens-Woodworth dat daar in het hooggebergte van Peru een wondermooie film heeft neergezet. Ik leg de nadruk op film, want al zit er zekerlijk dramatische fictie in, het is het visuele dat in deze film primeert: de observatie van mensen met hun vreugdes en pijnen, hun onderlinge omgang, hun cultuur, de weergave van landschappen en woeste natuur.

De aanklacht tegen de meedogenloze macht van de economische expansie die de gruwel van oorlog met zich meebrengt en noch mens, noch natuur ontziet wordt ondersteund door doordringende, vaak dramatisch melancholische muziek.

Alzo zijn de laatste 20 minuten van de film indrukwekkend.

Niet alleen enkele acteurs (Magaly Soller, bijvoorbeeld), ook de veel figuranten zijn werkelijk verbluffend.

Aparte film met een betoverende regie. De regie vond ik het sterkste van deze film, die je in een soort van roes door de film laat zweven. Ik vond zelfs de artistieke stukjes in de film niet vervelend, sterker, het was prachtig gedaan.

Mijn vader heeft deze film met zijn collega´s gekeken en was tamelijk lyrisch. Op zijn aanraden heb ik deze film met mijn ouders bekeken.
Grappig dat meerdere gebruikers het begin loven en de tweede helft juist minder vinden. Ik vond de film vrij moeilijk op gang komen, doordat de informatievoorziening vrij spaarzaam is. Zo komt de dood van Max na de steen tegen zijn hoofd nogal plots en is het ook zo dat de indianen opeens de link zien met de goudmijnen en daar gaan protesten. Maar op het moment dat alles duidelijk is geworden, wordt de film een (audio)-visueel pareltje. In de recensie die Verhoeven heeft geplaatst wordt hij al even genoemd, maar ik ben van mening dat de regisseurs in sterke mate beïnvloed zijn door het filmidioom van Tarkovsksy. Dit komt onder andere tot uiting in de lange, verstilde shots met veel aandacht voor de compositie, de afwisseling tussen zwart-wit en kleur, het effectief inzetten van klassieke muziek, de religieuze symboliek en de natuurbeelden (de lange beelden van het stromende water deden me sterk denken aan Stalker en Solyaris). De begrafenis van Max kwam op mij over als een prachtige referentie aan het werk van Magritte, naast dat de ruïne en de lange take me sterk deden denken aan Nostalghia.

Al met al duurde het een tijdje voordat ik Altiplano goed kon volgen en oprecht kon waarderen, maar toen dat moment uiteindelijk was gekomen raakte ik zeker gefascineerd door de film, voornamelijk door de cinematografie (al vond ik het verhaal, in tegenstelling tot anderen, ook niet slap). 4,5 sterren.

Een redelijke dramafilm....

Redelijke verhaal, snap beetje verhaal niet...

Redelijk acteerwerk...

Wel mooi prachtig HD kwaliteit voor de omgeving...

Vreemde film, vooral de laatste 30 minuten vond ik de film een rare wending nemen met meer vreemde beelden, die wel erg mooi waren en een raar einde. Apart.

Visueel gezien vond ik deze film een plaatje. De beelden zijn echt stuk voor stuk schitterend. Vooral de lang uitgewerkte stille scène's waren erg mooi gemaakt. Ook is het heel leuk om enkele peruaanse gewoontes te zien. Bijvoorbeeld de ceremonieën met al die maskers. Het einde van de film vond ik erg apart. Vanaf het moment dat de verloofde van Inagcio zichzelf van het leven beroofd wordt het wat mij betreft erg zweverig en wordt het verhaal wat losgelaten. Er volgden wel allemaal hele mooie beelden maar ik kreeg hierdoor wel het gevoel dat het verhaal niet af werd gemaakt. Het is bijvoorbeeld totaal niet op me overgekomen wat Grace nu eigenlijk ontdekt heeft daar in de Andes.

Maar desondanks kon ik de mooie beelden en de symboliek in de film wel heel erg waarderen.

'Babel in Art-Deco'

Tja, wat is dat toch met die films dat als je even 10 minuten in slaap valt dat je nog steeds naar dezelfde scene, of erger nog, beeld zit te kijken. Het trage tempo verraad evenzeer dat het verhaal er nauwelijks een is om een behoorlijke film van anderhalf uur te vullen.

De boodschap is nog wel te volgen, het is een beetje Avatar-verhaal op bepaalde vlakken, maar de film is gewoon wat stroperig, vooral met zeer langgerekte scenes en beelden. Als Tarkovsky het had gedaan vond waarschijnlijk wel weer iedereen het geweldig - zo moet je het wel weer bekijken. De ronddraaiende camera (met name in het begin) leidde mij wat af en maakte me soms wat misselijk.

Ja, ook dat is een stijlkeuze en is daardoor te begrijpen, maar ik denk dat het merendeel van de filmkijkers deze stijlkeuze niet kunnen waarderen.

Ik weet het gewoon niet echt met deze film. In ieder geval redelijk uniek en mooie plaatjes uiteraard....laat ik daar maar 3* voor geven.

Helaas vond ik het niks, je moet er gewoon van houden van dit soort films. Het leek wel alsof men alleen maar iets over een afgelegen bergdorpje wilde laten zien en hun gebruiken Het verhaal vlotte allemaal niet zo. De film is overladen met prijzen, en dat zijn over het algemeen niet de films die ik goed vind.