All Good Things (2010)

Tegenvallend. Dat personage van Gosling is zo wispelturig en onnavolgbaar dat het me eigenlijk geen klap kon schelen wat hij allemaal ging uitvreten.

Veel vervelende karakters in de film waar je absoluut niet mee kan relateren.

Sfeertje is aardig, met name lelijke seventies kleuren en Donald Fagen/ Steely Dan jazzrock songs . . Grappig.

Maar echt een film die ik morgen al vergeten ben, had op iets meer gehoopt met Gosling in de hoofdrol.

Interessante maar nogal onevenwichtige film, die begint als drama en nogal laat verandert in een thriller. Er wordt prima gespeeld door de hele cast, maar het personage van Gosling is onduidelijk uitgewerkt. Wat betreft zijn motieven blijft de kijker in het duister tasten. De documentaire achtergrond van regisseur Jarecki blijkt voornamelijk uit het gebruik van home video-fragmenten binnen de montage. Niet erg functioneel overigens, maar wel leuk gedaan. Als geheel wat onbevredigend, en vooral in het laatste half uur meer vreemd dan spannend.

Super cast kon mijn verwachtingen niet waar maken personage van Gosling was niet echt iemand waar je warm voor loopt, wel weer een uitstekende rol van Kirsten Dunst als Katie Marks .

Doorsnee en voorspelbaar thriller/drama die mijn verwachtingen niet waard kon maken.

Gosseling behoort inmiddels tot mijn favoriete acteurs en ook Dunst ken zo haar rollen, toch deed de combinatie mij niet genoeg om te overtuigen. Het blijft allemaal wat oppervlakkig met hier en daar wat uithalen. Van onderhuidse en oplopende spanning is helaas weinig spraken en zijn de thriller aspecten nogal cliché als bijvoorbeeld het vermoorden van de hond.

Vanaf het moment dat David onderduikt en zich als vrouw voordoet krijgt het verhaal nog een redelijk interessante wending en is het einde wel bevredigend, maar weet het de film niet van een onvoldoende te redden.

Hier had zeker meer ingezeten.

2.5*

Door nogal wat tegenstrijdige reviews en meningen over deze film (van overtuigend acteerwerk tot uiterst teleurstellend) ben ik de film uit nieuwsgierigheid waarom de meningen zo verdeeld zijn, toch maar gaan kijken.
Conlusie: zeker het kijken waard. 4.0.

Geinspireerd op een waargebeurd verhaal over 1 van de meest beruchte, onopgeloste verdwijningen/moordzaken in New York in 1982.

De titel van de film, "All Good Things", is ironisch en dubbelzinnig te noemen. Hoewel het verwijst naar de naam van de Health-Food store die Boy & Girl samen op het platteland ergens in Vermont, ver weg van zijn dominante en veeleisende vader, in een semi-hippie, haast idylisch bestaan proberen op te zetten, wordt steeds meer duidelijk dat er behoorlijk wat tergende 'bad things' in "All Good Things" verscholen liggen:

Een dictatoriale vader, zijn onderdanige (tegen zijn zin in) gehoorzame zoon en de tragische omstandigheden die het lot van de twee gekwelde vrouwen bepalen die deze mannen trouwden. Deze elementen vlechten het verhaal van David Marks in elkaar, een fictioneel karakter gebaseerd op de echte Robert Durst, 2e zoon van een vermogend en machtig Vastgoed Magnaat uit de jaren 70, die er een lucratief, maar duister Vastgoed Imperium in Time Square, New York op nahield.

Ryan Gosling speelt Robert Durst/David Marks: een door de film heen vrij vaak in de verte starende, veelvuldig in zichzelf gekeerde en mompelende man, die zonder al te veel kleerscheuren mogelijk (en zoals de film ook doet vermoeden) met 3 moorden op zijn naam is weggekomen.
Gosling acteert ijzig goed--en in tegenstelling tot de negatieve kritiek & kanttekeningen over de wijze waarop hij zijn personage neerzet (oppervlakkig, geen band mee te krijgen, onduidelijk uitgewerkt, 'leeg', ongeloofwaardig, oninteressant, niet warm voor te lopen) vind ik zijn uitwerking overtuigend en toch reden voor lof als het alles naar beneden halende anker in het verhaal.

Het personage van David Marks houdt met een opmerkelijke leegte zijn plaats in het verhaal bezet. Als personage IS geen band met hem te krijgen en in dat opzicht is de oppervlakkig- en leegheid die je als kijker bij Gosling voelt (en wat mogelijk irriteert of teleursteld), in mijn optiek geslaagd. Hoewel zijn gekwelde en gevaarlijke geest in een ijzige stilte voelbaar zijn, komt zijn wreedheid niet voort door alles wat er in hem zit--maar juist door alles dat er NIET in hem zit. Het gebrek aan inleving, belangstelling, basale menselijke gevoelens, het vermogen tot liefde en empathie voor de mensen om hem heen. Dit is een man die zijn vrouw dwingt tot een abortus omdat hij zelf geen kinderen wenst, en haar dan later probeert te troosten met de woorden: "You would have made a good mother." Hij is meer een zombie, dan een sadist.

Het samenspel tussen Gosling en Dunst is sterk en beiden vervullen als echtpaar voor even de hoop van de toeschouwer op een onverwoestbaar samenzijn. Gosling speelt in het begin overtuigend de sympathieke, hoewel gereserveerd en voelbaar emotioneel in de war, toegewijde en liefdevolle echtgenoot. Dunst is buitengewoon innemend als Kathie Marks, een vrolijk, free-spirited en extravert meisje uit een gewone, simpele familie uit Long Island, waar je als machteloze toeschouwer in de loop van de film alle energie en leven uit ziet verdwijnen, terwijl je lijdzaam moet toezien hoe zij zich staande probeert te houden naast een man en zijn disfuctionele familie die een mysterie voor haar blijft.

Dunst weet gebruik te maken van een al gaandeweg steeds grotere melancholie in haar glimlach en expressie, die voortreffelijk werkt voor het personage van de vrouw wiens liefde wordt overschaduwd door eenzaamheid, wanhoop en angst. Zelfs wanneer elk restje geluk en eenheid uit hun relatie lijkt te zijn verdwenen, is het Dunst's vertolking die het karakter van David enigzins herkenbaar menselijk houdt. Ze slaagt er voortreffelijk in om de eens aanwezige glans en sprankelendheid van haar personage, gelijkmatig scene voor scene te laten uitbranden.

De omwenteling in David's personage, waarbij hij veranderd van een toch redelijk sympathiek, hoewel vreemd personage in een gestoorde en geweldadige sociopath, is misschien iets te abrupt en onaangekondigd. Hoewel dit voor mij niet zo was en ik vrij makkelijk kon meegaan in de verandering van Gosling's personage, kan ik wel zien dat de film op dit punt een flink aantal toeschouwers verliest, die achterblijven met de vraag 'waar het dan ineens zo onomkeerbaar en snel verkeerd gaat'.

Het moment waarop Gosling zich terugtrekt in Texas, zich voordoet als doofstomme vrouw, om uiteindelijk bevriend te raken met een labiele buurman, is al genoeg materiaal om een nieuwe film van te maken. Jammer genoeg laat de film hier een gemiste kans liggen om het pathologische karakter van David Marks meer mee uit te diepen. Spijtig. De motieven om zich tot vrouw te transformeren, blijven onuitgewerkt, en je kan als kijker alleen maar gissen dat deze transformatie voorkomt uit een verlangen en de enige mogelijkheid om zijn zelf-gehate, waardeloze identiteit tijdelijk te kunnen ontvluchten.


Ondanks sommige wispelturige (en ongeloofwaardige) wendingen (o.a. ook de scene waarbij Gosling Dunst aan haar haren bij haar toekijkende en passieve familie wegsleept) en enkele melodramatische momenten (de vermoordde hond, de primitieve woedeuitbarstingen) die spijtig genoeg clichematig zijn, weet de film toch effectief een beangstigende kilte hoog te houden. Hoewel overduidelijk niet door elke kijker gewaardeerd, vind ik persoonlijk de bevreemdende kilte door de film heen geslaagd.

Wat in mijn ogen vermelding en lof verdiend, is de wijze waarop de film cinematisch in elkaar is gezet. Jarecki (regisseur) leidt de film met fragmenten van het verleden in het verleden, om dan de kijker weer terug te brengen in de ogenschijnlijke veiligheid van het heden. Hij maakt hierbij gebruik van contrast in kleur (somber vs. levendig) en weet heel kundig de verscheidene visuele stijlen in elke tijdsperiode (1970-2005) over te brengen. Mooi ook, hoe dezelfde 8MM camera zowel een kinderlijk portret van geweld filmt, alsook niet veel later zijn huwelijk vastlegd.

Hoewel de film elementen van mysterie toelaat en dit bewust bij de kijker laat hangen (bijv. de scene waarin een kofferbak wordt opengemaakt, maar ons de inhoud niet wordt getoond--alleen de dubbelzinnige expressie op het gezicht van de opener), ontkomt de film er niet aan dat de kijker een grote mate van onafgemaaktheid en onbevrediging ervaart, die voortkomen uit een collectieve 'ieders' onzekerheid over de werkelijke toedracht van gebeurtenissen in het waargebeurde verhaal.

Misschien is de kracht van All Good Things tegelijkertijd ook wat deze film in de uitwerkingen op sommige punten zwak maakt: niet de vraag wat wel of niet echt gebeurd is, maar vooral de conclusie dat we het vermoedelijk nooit zullen weten.

Onevenwichtige film die zijn goede kanten heeft, maar ook zeker mindere kanten. De cast op zich is niks mis mee, alleen de relatie tussen Dunst en Gosling vind ik zeker niet altijd geloofwaardig overkomen, daarnaast vind ik dat in die helft van de film teveel de nadruk is gelegd op het personage van Dunst, die uiteindelijk "vermoord" wordt. Eigenlijk hoort de focus om Gosling zijn personage te draaien, aangezien hij de spil van het verhaal is. Doordat de aandacht maar mondjesmaat op hem gericht is kan ik uiteindelijk ook weinig met zijn personage. Vanaf de "moord" op Katie Marks werd de film ook oninteressant voor mij, aangezien het toen opeens om zijn personage ging.
Voor de rest wel sfeervol en een paar goede bijrollen, maar meer ook niet.

2,5*

Film begint aardig, maar na een uur of zo gaat de stoom er een beetje uit.

Wat uiteindelijk overblijft is een middelmatige film. Een tegenvaller.

Interessante film, maar er had meer ingezeten want het is een erg boeiend verhaal. Af en toe zaten er spannende stukken in, maar die leiden vaak tot niks. Maar de film heeft als groot pluspunt dat er ontzettend goed geacteerd word, met name door de rijzende ster Ryan Gosling. Maar ook Kirsten Dunst is weer erg goed, en mooi. Ik wist vooraf niet dat het waargebeurd was, tenminste dat het daarop gebasseerd is. Las ergens dat de man waarop het gebasseerd is het zelfs een goede film vond. Beetje vage zaak.

3*

Redelijke film waarin een jongen van een rijke familie trouwt met een minder fortuinlijk meisje. Gebaseerd op een bijzonder waargebeurd verhaal, houdt deze film zich dan ook bij de feiten. De hele relatie tussen de twee hoofdpersonages wordt goed neergezet en is ook boeiend. De hele zaak echter, waar het uiteindelijk om draait, is minder boeiend. De cast zet een goeie prestatie neer.

Een goede misdaad/drama/mysterie/

romantiek/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Ryan Gosling, Frank Langella en

Philip Baker Hall...

Mooi HD kwaliteit...

Prim achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet echt hoogstaand maar toch wel een aardige thriller drama (ook nog eens waargebeurd) met goede rollen van Ryan Gosling (in een best creepy rol) en Kirsten Dunst. Het verhaal is met name in het eerste uur boeiend. Het laatste gedeelte van de film is wat minder en helaas kom je ook niet te weten hoe de vork in de steel zit. Je krijgt er natuurlijk wel een bepaald beeld van.

“My father always said to only regret the things you didn't do not the things you did.”

“All good things” is een schitterend liefdesverhaal dat langzaam overgaat in een psychologisch drama en eindigt in een mysterie. Een mysterie dat onopgelost blijft uiteindelijk en een open einde heeft zo groot als de Grand Canyon. Het is dan ook gebaseerd op waar gebeurde feiten en gereconstrueerd aan de hand van gerechtelijke documenten. In werkelijkheid ging het over Kathleen Durst, die tot op vandaag nog altijd als vermiste persoon staat geregistreerd. Ze was getrouwd met Robert Durst, zoon van een invloedrijke makelaar in New York. Op 31 januari 1982 verdween de toen 29-jarige studente uit Manhattan, New York. En nu na al die jaren is er deze verfilming waarbij de hoofdpersonages nu de namen Katie en David Marks kregen.

Er werden twee klinkende namen gestrikt voor deze film die toch op een herkenbare en overtuigende manier het turbulente liefdesleven uitbeelden. Kirsten Dunst speelt een schitterende aangrijpende rol als de lieftalige Katie die voor de charmante David valt, gespeeld door Ryan Gosling. Persoonlijk ben ik niet zo onder de indruk van Gosling’s zijn acteerwerk. Ik vreesde al dat ik weeral een hele film tegen een uitgestreken gezicht moest aankijken waar geen greintje emotie op te bespeuren valt. Maar dat viel redelijk mee en doorheen de film toonde Gosling een waar pallet van allerhande menselijke emoties : vreugde, verliefdheid, verdriet, angst, pijn en woede. De twee films “Drive” en “Only God Forgives” bijeengenomen, hadden nog niet een kwart van de tekst die hij hier moest onthouden (“All good things” is echter van voor deze periode) . Schitterende vertolking. Vooral de geleidelijke overgang van een charmante jongeman naar een getormenteerd, agressief en in zichzelf gekeerd persoon was een sterk staaltje acteerwerk.

Idem dito voor Kirsten Dunst die je van begin af aan inpalmt met haar lieftallige verschijning en hoogst aandoenlijke glimlach. De wanhoop die ze uitstraalt na een bepaalde tijd en het intens verdriet dat ze heeft terwijl ze beseft dat er een mogelijkheid moet zijn om te kunnen ontsnappen aan deze nachtmerrie, is ook een pracht vertolking. Het is in ieder geval een subtielere rol dan gewoon het vriendinnetje van Spiderman spelen.

“All good things” begint dan ook over al die goede dingen die deel uitmaken van een menselijk leven. Het ontmoeten van iemand waarbij de vonk overspringt, het flirten en intens gevoel van verliefdheid, de toekomstplannen zoals een eigen stekje, trouwplannen … Alles doorspekt met vreugde en liefde. Het leven kan niet meer stuk. En dan verandert die roze wolk in een donkere grijze regenwolk. Het moment waarop de kinderwens naar bovenkomt en dit radicaal wordt afgewezen door David, is een ommezwaai in de hartstochtelijke relatie die er was tussen deze twee geliefden. En voor je het weet slaat de sfeer om en komen die geesten uit het verleden terug naar boven. David verandert in een depressief,wispelturig en agressief iemand. De kloof tussen de beiden groeit met de dag. Het gaat van kwaad naar erger en Katie begint de mogelijkheden tot een echtscheiding te verkennen. En dan verdwijnt ze … En dat is tot op heden nog altijd zo. En onopgelost.

Het moment dat het verhaal die ommezwaai maakte van een aandoenlijke romantische en emotionele film naar een thriller dat bol staat van mysterie, verloor ik de aandacht. Het werd ook plots allemaal enorm absurd en verwarrend. De chemie tussen David en Katie en de opgebouwde spanning was schitterend om te zien. Maar het gedeelte over de verdwijning en het daaropvolgend gerechtelijk onderzoek met versnipperde fragmenten was redelijk vaag. Het enige dat duidelijk wordt gedurende de film is de loodzware last die op David’s schouders rust. Dat David zich in de anonimiteit terugtrok doordat de beschuldigende vinger algauw naar hem werd opgestoken, kan ik nog begrijpen. Maar dat die maskerade en verkleedpartij erbij kwam kijken, was een beetje teveel van het goede. Uiteindelijk blijft het een film zonder eenduidig antwoord. Dat kon ook niet anders daar dit ook in werkelijkheid zo is. En uiteindelijk blijf je zitten met nog meer vragen dan toen de film begon ! Het is eigenlijk een film die thuishoort in de categorie “TV-films over onopgeloste verdwijningen” zoals “The Lindbergh Kidnapping Case” met Anthony Hopkins. Een banale film dus die je nog eens kan bewonderen op een regenachtige zaterdagavond op één of andere televisiezender.

2.5*

Het eerste deel is best wel sterk. Helaas maakt de film halverwege een draai van 360 graden en is deze amper meer het kijken waard.

Grillige film, moeilijk te beoordelen met alle "witte plekken", gesuggereerde oplossingen en melodramatische ontwikkelingen vanaf de vermeende moord (Marks' travestie, "stomheid" en inpalmen van zijn onderbuurman), maar wel steeds mijn aandacht vasthoudend. Uitstekend spel van alle betrokkenen, maar wanneer zou Frank Langella nou nog eens een sympathieke rol mogen spelen? Het open einde maakt hiervan meer een somber psychologisch en relatie-drama dan een did-he-or-didn't-he-misdaadthriller voor wie daarnaar op zoek was, maar dat is toch geen verkeerde zaak wat mij betreft.

De hoofdrollen worden voortreffelijk vertolkt door Gosseling, in een vervelende rol (dat wel), en met name Dunst. Ze brengt haar rol overtuigend maar dikt het niet aan, waardoor het niet een te zwaar drama wordt. Het thrillerelement houdt de aandacht er goed bij maar krijgt niet de overhand. Langella in een voor hem voorspelbare, maar ook goede, rol. Opvallend is dat de film een standpunt inneemt, terwijl niets bewezen is.

Op zich een prima film. Sowieso fan van Gosling, uitstekende acteur altijd.

Kirsten Dunst acteert ook prima verder.

Dat deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten, maakt hem wel goed. Anders had ik het maar een rommelige film gevonden met goed acteerwerk.

Maar nu snap ik waarom, want er was (en is eigenlijk nog steeds) nog niet duidelijk wat er is gebeurd met Katie Marks (Kathleen Mccormack).

Bizar verhaal.

Dit is een gevalletje Apart. Net als veel anderen ben ik het er mee eens dat het begin ijzersterk is. Prima rollen van Gosling en Dunst, mooi sfeertje, goed verhaal. Maar dan, iets over de helft, gaat de boel wiebelen en wordt de film onevenwichtig. De spanning blijft er wel in, maar op het eind blijf je als kijker met lege handen achter.

Matige en vooral onevenwichtige film.

Over de acteerprestaties van Ryan Gosling en Kirsten Dunst niks dan lof! Hun sterke spel verbloemt voor een gedeelte het onevenwichtige, maar wel interessante en waargebeurde verhaal.

Misschien dat het komt omdat ik totaal geen achtergrondinformatie had, ik had nog nooit van deze vermissingszaak gehoord, maar ik heb het idee dat hier veel meer uit te halen viel.

De film start wel sterk. De personages van Gosling en Dunst ontmoeten elkaar en er onstaat een hartstochtelijke romance. De chemie tussen beiden is zeer zeker aanwezig, maar wanneer Goslings personage ineens verandert in een totaal onhandelbaar en ondoordringbaar figuur wordt de film op onverklaarbare wijze mysterieus en erg verwarrend.

Jammer, het begin sprak nog wel zo aan en ook het verhaal is uitermate geschikt om een spannende thriller te maken.

Kleine onvoldoende.

De film voelde gedateerder aan dan hij was (door de te dramatische filmmuziek, het uitgekauwde flashbackconcept en de teksten voor- en achteraf). Een dertien uit een dozijn thriller die nooit echt spannend of intrigerend werd.

Onbekende film en een eveneens onbekende achtergrond, iets dat opzich niet een probleem is. De matige cijfers voorspelden echter niet veel goeds. Maar goed, let's try... onderzoek bracht alvast dat Robert Durst, het karakter waar het in werkelijkheid om gaat, altijd is blijven ontkennen en januari van dit jaar overleed.

Dit drama, want een thriller noch romantiek kan ik dit niet noemen, gaat nog niet eens zo gek van start. Gosling zien we in een rol als vaker, een beetje vreemd, getroubleerd en vooral gesloten omtrent wat er allemaal speelt. Hij geraakt in een relatie met de jonge Kate maar al snel spelen er kleine dingetjes die door de jaren heen uitgroeien tot grotere problemen met de verdwijning tot gevolg.

Aardig is toch zeker achtergrond van David met een behoorlijke molensteen om de nek. Dat zelfde geld voor de familie waar hij uitkomt en diens macht en geld, maar ook zeker de dominante vader goed gespeeld door Langella. Ze zal er nooit bij horen is één van de opmerkingen aan het adres van David en oh wat heeft vader een hekel aan het financieel bijspringen van Kate en David. Ondertussen lijkt hij er genoeg in te scheppen dat ze afhankelijk van hem zijn en dat hij een vinger in de pap heeft. Opmerkelijk toch het gemak waarmee David de winkel opgeeft, nog raarder is het feit dat Kate er nauwelijks mee lijkt te zitten.

En zo kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Is David bang voor wat ooit was of voor wat hij gaat worden? Zucht naar goedkeuring, zware psychische klachten, moeder complex, verlatingsangst...er lijkt uiteindelijk heel wat te spelen in dit drama met een vleugje mysterie en echt duidelijk wordt het niet. Echt bijzonder boeien doet All Good Things ook niet, slecht is de film niet te noemen maar heel goed evenmin. En dat terwijl een dergelijke verhaal wellicht iets beters verdient had. Desondanks een voldoende voor de moeite.