Looking for Eric (2009)

Erg leuk komisch drama.

Als drama wel aardig, maar de grootste kracht ligt gewoon in de humor. Komische dialogen, situaties en accenten. Dat steenkolenengels is maar weer eens lollig, en de setting is eigenlijk erg goed gevonden. Cantona doet het opvallend goed voor iemand die niet kan acteren, en blinkt ook uit met zijn filosofische oneliners. Ook leuk gevonden zijn die voetbalbeelden van hem tussendoor, prima kijkje in het hoofd van Eric. Laatste kwartier is tamelijk briljant ook.

Gewoon erg leuk, als drama weinig bijzonders, maar het werkt allemaal prima. Vermakelijk.

3.5*

Verrassende film, hij verliep heel anders dan ik had verwacht, mede omdat ik eigenlijk het plot niet goed had gelezen. Maar des ondanks is het een zeer geslaagde en vermakelijke film. Naast de leuke humor is het ook nog eens een pakkende drama, met een aantal zeer aangrijpende momenten. Daarnaast is het gebruik van Cantona zeer goed. Het is wel wat ongeloofwaardig, maar dat stoort eigenlijk niet. En ja het is voorspelbaar, en af en toe wat saai, zeker in het begin.

Evets speelt echt onwijs sterk, kende de beste man nog niet, maar acteren kan hij wel. Zijn 'stiefzonen' deden het wel aardig. En dan ja Eric Cantona, geen moeilijke rol met voornamelijk briljante one-liners. "I'm not an human being, I'm Cantona". Af en toe was het wel wat geforceerd, maar hij kan het wel.

3.5*

Éen van de leukste films die in tijden zag. Het uitganspunt is even simpel als briljant. Eric de postbode die enorm fan is van Eric Cantona en die als zijn leven een steeds groter drama wordt door diezelfde Eric Cantona wordt geholpen om zijn leven weer op de rails te krijgen. Dat heeft naast werkelijk hilarische passages ook een uitstekend drama tot gevolg. Al met al een uitstekende film die behoort tot Ken Loach beste werk, met een geniale Steve Evets en die natuurlijk nog leuker is als je destijds iets met Cantona had.

Kleine 4,5 *

Viel wat tegen.

Een typisch Britse working class-combinatie van sociaal drama en humor, die op beide vlakken echter niet boven vergelijkbaar werk uitsteekt. De rol van Cantona vind ik ook niet enorm veel toevoegen aan de film.

Ben het daar wel een beetje mee eens. De film was wel vermakelijk maar had er stiekem wat meer van verwacht.
De rol van Cantona was inderdaad niet zo geslaagd als ik had gehoopt..
En verder voor een Loach nogal simplistisch, hoewel het einde met 'de Cantona's' wel grappig was.

Ook Evets speelt het zeker goed.

Film begint erg leuk maar verslikt zich in mijn ogen 'n beetje in het misdaadverhaal.

Het jolige eerste half uur levert een aantal fijne grollen op, zoals bijvoorbeeld de therapeutische sessie, die schitterend eindigt met een hoop brieven die postbode Eric blijkbaar gewoon in zijn kast had gedumpt. Sowieso behoren de momenten met zijn kameraden tot de meest geslaagde van Looking For Eric.

Jammer genoeg weet Loach dat niveau niet echt aan te houden en het tweede deel vind ik minder geslaagd. De humor verdwijnt grotendeels om dan nog eens (veel te laat en in minder leuke mate) terug te komen.

Niettemin een aardige prent met een uitstekende Steve Evets in de hoofdrol.

Wat een waardeloze film. Ik heb ze nog niet zo waardeloos gezien.. Alleen op het einde is er een grappig stukje.. Daarom geef ik nog een halve ster. De rest van de film is vooral verschrikkelijk saai, humorloos, doelloos en volkomen achterhaald.

De film probeert zowel een comedy als een drama te zijn en faalt daar behoorlijk in. Van echte humor is er geen sprake en voelt het nogal zwaar aan allemaal. Zelfs Cantona kon daar geen verandering in brengen. Door het trieste gespeelde karakter van Eric vond ik het drama-aspect wel geslaagd en kan de film daarom wel waarderen. Het hele gedoe met die 'gangster' kwam mij wat ongeloofwaardig over en had wat mij betreft wel beter uitgewerkt kunnen worden. Daarnaast was 90 minuten ook meer dan genoeg geweest en werd het nu erg langdradig voor een mager verhaal als dit.

Ik had er meer van verwacht.

2,5*

Zoals gebruikelijk grabbelt Ken Loach in het leven van sociaal gewone mensen.

Deze keer voegt hij er evenwel een stuk fantasie bij rond gewezen stervoetballer Eric Cantona en ook een portie humor, zodat ge uiteindelijk met een goed gevoel deze film uitkijkt.

De Fransen hadden er een Gouden Palm-nominatie voor over. Wellicht herinnerden ze zich Loach's "The Wind that shakes the Barley" en natuurlijk ook...Cantona.

Uitstekende act van Steve Evets. Zelden grote namen in de cast bij Ken Loach.

Leuke, frisse film. Zeker niet hoogstaand, maar voor een voetballiefhebber wel de moeite waard. De scene met het huis vol Cantona's is mij zeker bijgebleven.

3*

Onsamenhangende film, waar veel meer dingen niet, dan wel werken.

Tja, dat heb je als je even 7 jaar niet oplet bij de opvoeding van je tieners. Wat een chaos.

Het eerste uur van de film vond ik traag en vrij saai. Daarna kwam er leven in de brouwerij en vond ik het wel een leuke film worden. Vooral het tochtje met de bus met z'n allen.

Reken op veel geschreeuw met veel gef*k en op platte lol, maar ook op warme menselijkheid en karakterontwikkeling. Een tragi-komedie wat mij betreft.

Het was mij verder totaal onduidelijk wat Cantona in de film deed

Prachtige film over een postbode die emotioneel aan de grond zit, maar onverwacht hulp en advies krijgt van zijn held Eric Cantona. Ditmaal geen loodzwaar drama van regisseur Ken Loach, maar een mooi en soms ontroerend verhaal waarbij de liefde voor voetbal goed merkbaar is. Het einde met de vele Cantona's is origineel en hilarisch.

Ik had deze ooit gemist op upc maar nu eindelijk zelf aan gekomen. En heel blij dat ik em weer opgezocht heb. Dit is nou het soort film waarvan ik blij ben dat ze nog gemaakt worden en van harte hoop dat ze door worden blijven gemaakt! Menig keer een traantje weggepinkt zonder dat het vanwege vals sentiment was. Ok, bepaalde wijze lessen van Eric Cantona waren een beetje clichematig maar dat stoorde totaal niet. Zeker ook omdat Eric de hoofdrolspeler eigenlijk de show steelt over de hele film. Wat een geweldige rol. Ik wou dat ik zo een vader had

De humor was bijtend scherp en totaal ongeforceerd, eerder het resultaat van een absurd gevoel van leed, drama, frustratie en menselijke tekortkomingen. Heerlijke wegkijker, met nog de nodige spanning erin ook. Toppertje!

Het zijn vooral de sociale drama’s van Ken Loach, die mij erg bevallen. Wellicht om die reden zat ik mij het eerste half uur met toenemende verwondering af te vragen waarnaar ik nou zat te kijken. Totdat de rol van Eric Cantona duidelijk werd. Vanaf dat moment ontwikkelde zich een verzorgd psychologisch drama, waarin de Mancunians voor de luchtige noot zorgden. Een aangename film met een prima hoofdrol van Steve Evets.

Fijne film, die Steve Evets is geknipt voor deze rol met z'n verloren uitstraling dat hij het allemaal niet meer onder controle heeft: de problematische thuissituatie en het gestuntel richting z'n ex, maar toch ook omringd door vrienden en collega's die het beste met 'm voorhebben. Best aandoenlijk en de (aparte) rol van Cantona is even wennen in het begin maar pakt daarna goed uit. Een persoonlijk drama met een verlichtende komische noot, goede balans. Het enige minpunt vind ik richting het einde wanneer ze het huis bestormen met z'n allen, iets teveel over-the-top, ondanks dat het wel grappig (net als veel andere dingetjes en uitspraken in de film).

Eric & Eric

Haha, leuk. Toch ook onevenwichtig. De ommekeer van sociaal drama naar misdaadverhaaltje voelt aan als een geforceerde crowdpleaser waarbij vooral het effect op het publiek belangrijk is. Loach is gelukkig niet de minste en hij maakt er uiteindelijk allesbehalve een lullige komedie van.

Cantona speelt het stemmetje in het hoofd van de andere Eric om hem aan te zetten tot de juiste daden en beslissingen. Want het leven van postarbeider Eric is op zijn zachtst gezegd een zooitje : twee zoons waar hij geen autoriteit over heeft en waarvan één het criminele pad begint te bewandelen, een ex die hij al lang niet meer ziet maar die zijn hart nog altijd doet kloppen. Zijn leven is een puinhoop waarin hij stilaan doorzakt. Nu staat hij op een keerpunt, dat punt waar hij de dingen doet die hij moet doen om als een eerbaar man verder te leven. De climax is echt grappig en toont dat solidariteit een krachtig wapen is. Dit was alweer de 12de film van Loach die ik zag... niet mijn favoriet van hem maar ook weer gemaakt zoals het hoort.

Erg bekende titel in de tijd dat de film uitkwam, en naar ik meen oogstte de film toen best veel lof. Van een kijkbeurt kwam het echter nooit, best wel een schande aangezien ik toch een behoorlijke United supporter ben en de film dan wel haast verplichte kost lijkt. Mede door de kringloop kwam het er dan eindelijk eens van.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond postbode Eric met zijn disfunctionele gezin, weemoedig naar wat ooit was met de spijt van slechte keuzes. Mede door de zorgen van zijn collega's/kameraden projecteert Eric op een gegeven moment held Eric Cantona voor zich als een soort 'spirit animal', een term uit Fight Club, die postbode Eric van raadt begint te voorzien met soms nogal bijzonder gezegden. Temidden van zijn eigen puinhoop heeft hij ook nog te maken met zijn twee jonge knapen die vooral hun eigen gang gaan en zich in de nesten werken. Het kan niet op voor Eric Bishop die gelukkig de steun van zijn makkers kan genieten.

Goed geacteerd wordt er wel door Evets, maar heel erg pakken doet het me allemaal niet echt. De wederopstanding van Eric aan de hand van Eric, hoe ironisch, is aardig maar het vuurwerk noch de humor spat er echt vanaf net als de problemen die één van de jongens binnen haalt. Gelukkig is de meditatie scene wel kostelijk, net als de Mancunian home invasion die het nodige leven in het geheel brengt. Ook fijn de nostalgische beelden van King Eric op de velden strooiend als een magiër met de mooist mogelijke doelpunten. Wat een fenomeen die man was die man. En dan is er uiteraard de succesvolle tijd waarin de film speelt. Want de CL wedstrijd tegen Barça die benoemd wordt zal misschien de halve finale zijn opweg naar de finale van 07/08 waarin Chelsea werd verslagen. Het kan ook de verloren finale van een jaar later zijn.

Al met al is Looking for Eric een prima film te noemen met zijn voors en tegens. Maar mede door mijn United bril valt het cijfer toch net iets hoger uit.

Het is omdat ik wel van de films van Ken Loach hou dat ik deze bekeken heb. Geen typische Ken Loach alvast waarbij hij niet de sociale onrechtvaardigheden in de Britse 'verzorgings'staat op de korrel neemt. Daarvoor is deze film iets te luchtig hoewel de lagere sociale arbeidsklasse hier ook wel goed naar voren komt. Voor velen van hen is voetbal een wekelijkse uitlaatklep. Veel meer is er niet voor hen, naast die onvoorwaardelijke vriendschap en wederzijds respect.

Het voetbal is een fijne luchtige noot in de film die voor de rest rond gebroken relaties en pubers draait. Cantona is zowaar een imaginaire psycholoog in de film welk ik qua concept wel kan verdragen, maar waarbij ik weinig op heb met de acteur Eric Cantona. Nu, voetbal komt maar sporadisch aan bod en dan vooral in het eerste deel in de film waarbij wat montagemateriaal van Cantona's beste momenten wordt getoond. Het lijkt wel narcistische propaganda. Geen karate kick naar een Crystal Palace fan te zien alvast.

Een prima Evets die zijn ontspoorde leven terug op de rails wil krijgen. Alleen heeft hij een extra duwtje in de rug nodig waardoor deze film ondanks wat problemen toch eerder uitdraait op een soort feel good of happy end film.