Foxy Brown (1974)

Beste blaxploitation-flick? Zou heel goed kunnen. Ik heb in ieder geval ontzettend genoten van dit groovy 70's festijn. Foute pakjes, clashende kleurencombinaties, zeer coole 'one-liners', een overtuigende villain en zelfs wat exploitatief geweld. Dit allemaal verpakt in een wraakfilm die de ruimte biedt aan de op dreef zijnde Pam Grier om haar 'coolness' en 'a whole lotta woman' tentoon te stellen. Erg slim hoe Jack Hill zowel op het vrouwelijk als mannelijk publiek weet in te spelen met het personage van Grier. Foxy Brown heeft eigenlijk alle ingrediënten in zich wat de blaxploitation-film zo vermakelijk maakt en we krijgen onze eigen Captain Spaulding nog eens op de koop toe ook! Slecht acteerwerk e.d. lees ik hier? Who cares! Foxy Brown is de coolheid zelve.

4*

Samen met Coffy de meest evenwichtige blaxpoitation film met Pam Grier. De geweldige, uiteenlopende prachtige sexy kleding van Grier en het excessieve geweld zorgen voor fijn vermaak. Tel daarbij op de lekker klinkende dialogen en de aanstekelijke funk/soul muziek van Willie Hutch, en je hebt een goed vertier.

Prima film met Grier.

Ook hier is niks mis mee met deze blaxploitation. Foxy Brown is een prima film met weer een lekker stapeltje geweld en wat naaktscene's. Ook de sexy Grier deed het weer erg goed als de ''engel der wrake'. Ook de soulmuziek en het jaren 70 sfeertje is erg lekker. Deze film krijgt een 4,0.

And i got my black belt in bar stools .

Toen ik Foxy Brown voor het eerst zag kon ik er niet veel mee, ik vond het vermakelijk maar dan hield het ook wel op. Ik ben nu al een tijd een fan van het exploitation genre en ook de blaxploitation stroming komt nu aan de beurt en eindelijk zie ik in hoe briljant dit werkelijk is. Pam Grier is een geweldige protagoniste, een enorm hoog cool gehalte en hetzelfde geldt voor het sex-appeal gehalte. Grier is dus echt foxy. Die secenties setting, die foute kleding, die felle vloekende kleuren, die heerlijke oneliners en het goed uitgewerkte revenge plot met een toffe en haast cartooneske villain. Gooi er nog wat non functional nudity tegenaan en je hebt een winning team. Anderhalfuur genoten van dit 'foute' festijn. Ook nog even een diepe buiging voor mijn held Sid Haig . Jammer dat dit soort films enorm tijdgebonden zijn en dat dit in de moderne tijd gewoon niet meer kan. Gelukkig dat er in die tijd genoeg moois is uit gekomen om te koesteren.

Net als 'Coffy' best vermakelijk. Verder dan een brede glimlach kom ik helaas niet in dit ''foute'' geheel, maar het zit 'm voor mij bij dit soort films dan ook vooral in de sfeer.

Als blaxploitation had ik er iets meer van verwacht. Oké, het is vermakelijk en kijkt lekker weg; toch heb ik volgens mij maar één (echt) exploitatieve moordscéne gezien (vliegtuig) en een enkele tiet. Daar verwachtte ik eerlijk gezegd wat meer van, maar oké.

Voor de rest is dit gewoon leuk. Lekker slecht acteerwerk, foute dialogen en quotes en vooral een heerlijke 70's sfeer. Die huizen, kleren, kapsels; alles. Erg leuk.

Redelijk actiefilmpje met een aantal leuke scenes, zoals het gevecht in de bar vol lesbiennes en het 'augurkenpotje' op het einde. Ook heerlijke, retro begintitels. Pam Grier draagt deze film, en doet dat net zo goed als in 'Coffy'. Maar die film was toch wel een stuk leuker. Zoals HarmJanStegenga hierboven ook zegt, had ik ook wat meer naakt en harder geweld verwacht zoals in 'Coffy'.

Film in ongeveer dezelfde stijl als Coffy en ook dit keer als thema "wraak". Hoewel de film zich best lekker wegkeek vond ik deze film iets minder dan Coffy want ik had het gevoel dat regisseur Jack Hill dit keer meer op het cliché verhaal heeft ingezet wat ten koste ging van de actie (zeg er wel lekker fout en nep uit en was ook regelmatig onnozel en lachwekkend) en het bloot. Dat laatste is maar sporadisch te zien (inclusief Pam Grier) en het aantal vrouwen was ook maar zeer beperkt. Ondanks het mindere bloot en actie was het toch nog wel genieten, want er zitten best een aantal leuke scènes in die het kijken zeker waard zijn zoals de bar scene met allemaal lesbiennes (inclusief het stereotype van een manwijf), het gedoe op de ranch en zeker ook het einde wat best grof was (de augurkenpot was best grappig bedacht). Net zoals in Coffy is het taalgebruik best racistisch (de goeie zijn in deze film overigens allemaal zwart en de slechteriken allemaal blank) en vliegt het woord "Nikker" je regelmatig om de oren. Ook een zin op de ranch was best wel op het randje "Ik laat die roetmop met memmen even denken dat ze kan ontsnappen". Gezien het om memmen ging had die zin natuurlijk betrekking op Pam Grier

De cast deed het best leuk en dan natuurlijk vooral Pam Grier die vooral in de jurken zeer sexy uitzag, ze had in deze film ook iets weg van Bruce Lee Ook Sid Haig was weer van de partij maar zijn rol was dit keer maar minuscuul klein. Maar ondanks dat zag hij er weer fraai uit en was hij komisch. De rol van slechterik (waar Pam Grier wraak op wil nemen) wordt dit keer gespeeld door Kathryn Loder die ook al eens samen te zien was met Pam Grier in de film "The Big Doll House". Daar speelde ze ook zo'n soort gelijke rol (maar dan harder). Ze ziet er altijd apart en een beetje eng uit maar dat kwam natuurlijk vooral omdat ze leed aan diabetici die haar een paar jaar (1978) later helaas fataal is geworden.

Ach gewoon weer een lekkere eenvoudige jaren 70 film die zich best goed wegkeek.

Een leuke actiefilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Wel ouderwetse kleren, bol haren, auto...

Wel leuk bekende acteur Terry Carter,

maar speelt erg te kort...

Geen HD aanwezig, kleiner breedbeeld...

Vermakelijke onzin. Grier acteert als een krant, maar compenseert dat met haar uitstraling. Muziek is zwaar ok en voor ik het beu was was het weer voorbij.

3.0*

Zo ongeveer dezelfde onzin als Hill's vorige. Daar iets meer grof geweld, hier iets meer humor. Dat gaat wel eens mis, maar met de big momma nurse voorop in de film, scoort het al snel. Iets dat het eigenlijk al deed met de openingscredits. Foxy laat ze vrolijk dansen en alhoewel de godmother van dienst teveel doet denken aan een huismutsje, is Link een geweldige sleazeball. Ook hier had Hill de soundtrack best wat vaker mogen aanzetten, maar er is iets grappigs met barkrukken, La Brown blijkt ook qua tong groot geschapen te zijn en ze heeft een passende straf in petto. She's a whole lotta woman.

Net iets minder leuk dan de voorganger. Dit komt voornamelijk omdat ik Grier's personage in deze film wat standaard vind. Een "badass black chick" was voor die tijd misschien wel baanbrekend, maar anno 2015 kan ik dat niet meer origineel vinden. Daarnaast vond ik in Coffy het contrast tussen de lieve kant en haar kwaadaardige, wraakzuchtige kant wel sterk. Dit personage is meer rechttoe rechtaan, maar mede door Grier's spel nog steeds wel vermakelijk om naar te kijken.
Verder zitten er wel een aantal geslaagde, humoristische scenes in. Die scene met de neppe mankepoot in het begin bijvoorbeeld, die vond ik nog best leuk.
Ook mag het geweld tegen het einde er wel weer zijn. Zo rekent onze Foxy af met iemand door hem aan stukken te scheuren met een vliegtuigpropeller.
Sid Haig komt ook weer even voorbij in een bijrol, maar deze is wel een stuk minder memorabel dan 'Omar' in Coffy.
De funky muziek past weer geweldig bij de afro's en de klassieke pimps. Een geslaagde soundtrack van de mij verder onbekende muzikant Willie Hustle.
Over de gehele lijn is dit weer een vermakelijke blaxploitation flick waarin Grier wederom de kans krijgt om zich van haar beste kant te laten zien.

Redelijke actiefilm in typische jaren 70 stijl die het vooral moet hebben van Pam Grier en een paar stevige scenes. Inmiddels zal dit wel een cultfilm zijn en toegegeven hij kijkt lekker weg en is hier en daar best baanbrekend maar echt goed wordt het nergens.

Neemt niet weg dat dit soort film wel altijd een hoge gun factor hebben. Nu te zien op AMC.

Gemiddeld

Misdaadfilmpje zonder veel pretentie, dat gemakkelijk wegkijkt en met Pam Grier, als hoofdrolspeelster, lekker in beeld. Trouwens de gehele film lijkt mij opgezet in functie van Pam, een attractie op zich, en gelukkig maar want veel stelt het eigenlijk allemaal niet voor.

Eigenaardig genoeg staat deze film hier hoger gescoord dan Coffy, wat ik dan weer beter vond. Maar dit is best wel een leuke film. Een guilty pleasure, zoals de actiefilms uit de jaren '70 en '80 met Stallone, Schwarzenegger, Van Damme en andere expendables. Natuurlijk is dit geen hoogstaande film met wat geforceerd acteerwerk. Maar ergens hoort het wel bij dit genre en geeft het de film een cultgehalte. Actie, een mooie vrouw, heerlijke muziek en een simpel verhaal met 'ne goeie en ne slechte'. Soms moet het ook niet meer zijn dan dat.

Destijds was hier controverse rond, wegens het expliciete geweld, de hoeveelheid bloot en het grove taalgebruik, maar naar huidige normen valt dat nogal mee. Het speelt zich af in een buurt in Los Angeles met veel kansarme Afro-Amerikanen en met een bende die drughandel en prostitutie organiseert. Aangezien politie en justitie banden hebben met de misdaadbazen, is de enige oplossing het heft in eigen handen nemen.

Om Pam Grier imposanter te doen lijken, wordt ze vaak in kikvorsperspectief getoond, terwijl haar slachtoffer op de grond ligt. Ze wisselt van outfit om undercover te gaan, en draagt grote oorbellen. Haar afrokapsel was een modeverschijnsel in de jaren ‘70, maar het symboliseert ook de kracht van een zwarte vrouw. Achter de actie- en de wraakscènes liggen opvattingen over burgerrechten en emancipatie. De Black Panthers komen erin voor. Mannelijke dominantie wordt onderuit gehaald via castratie.

Antonio Fargas speelt de graatmagere, verslaafde, karakterloze broer. “She’s a whole lotta woman,” zegt hij over Foxy. Ook de leider van de bende is een vrouw, gespeeld door Kathryn Loder - de boosaardige tweelingzus van Diana Rigg. De naam Foxy Brown zegt veel over het karakter van de protagonist. De vrouwelijke rapper Inga Marchand maakte er haar artiestennaam van.

Het taalgebruik was erg grof voor die tijd. Er komen racistische scheldwoorden in voor in beide richtingen; spook voor een zwarte; honky voor een blanke. De funky muziek van Willie Hutch past perfect bij het milieu en de periode.

"A whole lotta woman"

In de jaren zeventig waren vooral in Amerika blaxploitation populair. In de meeste gevallen betrof het hierbij misdaadfilms waarin Afro-Amerikanen de hoofdrol speelden. In 1973 wist regisseur Jack Hill (hij stelt mij nooit teleur) met Coffy (Jack Starrett's Cleopatra Jones was net iets eerder) een vrouwelijke tegenhanger van Shaft, furore te maken. Deze ‘Foxy Brown’ is de opvolger van die ‘Coffy’ Maar hoewel deze een herhaling is, vind ik hem wel aanzienlijk beter dan het toch geweldige eerste. Dat komt omdat dit verhaal wat serieuzer was. Wat de film wat donkerder en verontrustender maakte! Het deed de film uiteindelijk ook op de Sectie 3-video nasties lijst belanden.

De film bezit alle goede elementen van blaxploitation-cinema: seks, geweld, drugs, wraak en een buitensporige jaren 70-stijl. Pam Grier straalt charisma uit (ook al is niet de grootste actrice ter wereld) en is gewoon ongelooflijk goed in de rol. Foxy Brown is een Uber-coole chick; die als tegenstanderster van een blanke vrouw een avontuur beleeft als call girl Misty Cotton, terechtkomt bij een stel red-Necks die haar platspuiten met heroïne, een vechtpartij veroorzaakt in een lesbische bar en haar broer gewelddadig confronteert over de moord op haar vriend. Het is duidelijk een low budget-aangelegenheid maar toch bezit het een stijlvolle B-film charme.

Een verrassingsbonus is dat je ook in een cameo een veel jongere Sid Haig (met haar) ziet, die Foxy ontmoet in een bar en haar vervolgens meeneemt in zijn vliegtuig. Naast tal van 'edgy' en gedenkwaardige leuke citaten; “It’s as American as apple pie,” is er uiteraard ook een coole soundtrack van Willie Hutch. Foxy Brown is een iconisch personage binnen het Blaxploitation-genre en een inspiratie voor menig ander geweest! (o.a. Tarantino's Jackie Brown en de rapartiest met dezelfde naam) En met zo'n geweldige film snap ik ook waarom!

She's a whole lotta woman!

Toch een belangrijk stukje filmgeschiedenis, al mag het in de pulp categorie zitten: de blaxploitation. Het exploitatieve valt op zich mee. Afgezien van een paar blote borsten hier en daar, waarbij we de imposante voorgevel van Pam (bam! ma'am) dan weer helaas niet naakt mogen bewonderen, is er niet enorm veel seks of actie. Maar het is zeker niet geschikt voor kinderen. Er zit namelijk wel een bepaalde groezeligheid en rauwheid in, deze wraakfilm komt uit het Death Wish tijdperk, de cynische jaren 70, vol drugs, prostitutie en minstens zoveel corruptie. Ietwat verlicht met best grappige dialogen en scenes hier en daar, zoals dat bargevecht.

Helaas zit er ook knulligheid in de actie: het bloed ziet eruit als maissiroop en de handgevechten ogen klunzig.

De speelduur is lekker efficient en de stijlvolle Pam Grier steelt de show uiteraard. Met die enorme afro van haar, en de aankleding van de hele film is het af en toe ook een 70s modeshow, compleet met Motown soulmuziek. Dat gedateerde is ook de charme want verder is het niet heel bijzonder.

Een wat sterker verhaal met een topcast, meer budget en betere regie en je krijgt iets als Jackie Brown. Maar die duurde weer te lang. Dit is een aardig opwarmertje voor de fans. En die filmhoes is erg kleurrijk en stijlvol, waarom maken ze ze niet meer zo?

Pam Grier ken ik dus alleen van Jackie Brown (dat zal voor meer mensen gelden) maar ze komt natuurlijk uit een andere periode met een andersoort type film. En daar zag ik ineens deze Foxy Brown op Prime Video staan. Leuk.

Sfeervol, dat zeker. Visueel niet eens heel mooi eigenlijk maar het sfeertje uit die tijd komt goed over. Ook lekkere soulmuziek als ondersteuning. Muziek die ik zelf niet snel opzet maar wel echt uit die periode komt en goed past bij de toonzetting in de film.

Qua regie en script soms wat rommelig. De film duurt 90 minuten maar er wordt een verhaal van 150 minuten in gepropt waardoor sommige scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en zo is de film meer een verzameling losse scènes dan een echt goed verteld verhaal hoewel de film an sich wel goed te volgen is. Acteerwerk is niet heel bijzonder al straalt Pam Grier zelf wel in elk shot en houdt ze de aandacht er nog wel bij. Verder geen film die me echt raakte of deed verbazen maar prima om eens te zien. 3,0*.