All or Nothing (2002)

3.5* Kos. Ga het even vergelijken met een Parenthood voor de tweede keer kijken Of heb je ook de zijkanten gemist. ?

Zeer indrukwekkend. De film laat intense emoties op een mooie ingetogene wijze zien. 4,0*

Het is eerste wat ik dacht toen ik het begin zag was: "Sjee wat een hoog Tokkie-gehalte".

De film is zo realistisch dat ik medelijden heb met vooral de kinderen. Zijn ze in echt ook zo ordinair, onbeschoft en kleurloos (Rachel)?

Rachel en Rory zijn in ieder geval wel meelijkwekkend dik, en dan moet Rory ook nog spelen dat ie een hartaanval krijgt, terwijl hij dat in het echte leven net zo makkelijker kan krijgen... lekker confronterend voor hem.

Ik vind de film verder wel langdradig en oppervlakkig, maar dat laatste kan ook aan het leven van de mensen zelf liggen (realistisch dus)

De film wordt hier erg hoog beoordeeld, maar ik blijf steken op 2,5 sterren. Ik vond deze film aardig en realistisch, maar ik had er weinig gevoel bij. Dit in tegenstelling tot een film als Once Were Warriors; die wel een heel ander soort mensen beschouwt, maar die op mij veel 'beter' 'overkomt'.

Ik weet het niet, het was me soms allemaal iets teveel van het goede. Het drama wordt op zich erg goed en realistisch weergegeven, maar ik had bij meerdere scenes het idee dat het er iets te dik opgelegd werd.

Terwijl Rachel in feite het enige niet-asociale kutkind is, vreemde constatering dus.

Waar tv al niet goed voor kan zijn, kwam er zowaar achter dat ik hier nog geen sterretjes voor had uitgedeeld..

Ik heb het niet zo handig neergezet. Ik bedoel ordinair en onbeschoft voor Rory en die andere meiden (Donna) en jongens, terwijl ik Rachel kleurloos vind. Maar aan haar houd ik wel een heel moedeloze indruk over. Dat komt omdat ze nauwelijks wat zegt, en continu droevig kijkt. Het lijkt alsof ze compleet depressief is en dat niemand dat door heeft.

Zoals veel mensen in het leven. Komt de realiteit te hard over ?

Nou, het einde is op zich positief, omdat Rory de hartaanval overleefd heeft, en omdat Phil zijn ongenoegen kenbaar heeft gemaakt aan Penny.

Maar Rachel is de enige die helemaal niet blij lijkt. Nou het zet me wel zo aan het denken van "dit soort meisjes zijn er in het echt ook", maar ja wat doe je er aan....

Klopt. Rachel is inderdaad doodongelukkig, en daar wil ze niemand mee belasten en daarom zwijgt ze. Maar haar gezicht spreekt boekdelen, zoals je terecht opmerkt. Vind je dan niet, dat ze dit op briljante wijze neerzet? Ik zie weinig actrices haar dit nadoen.

Kan ik me wel iets bij voorstellen, de eerste keer dat ik deze film zag had ik hetzelfde. Een tweede keer kijken doet werkelijk wonderen. Dit is echt het soort film die het nodig heeft, en het verdient, om vaker te zien. Dit is een film waar zoveel inzit, dat je het er niet met één keer kijken allemaal uithaalt.

Dat mag/kan. Bij de eerste viewing had ik dezelfde klachten, die gingen nog zelfs verder over het begin.

Bij herziening staan ineens de sluizen open.

Geen enkele film is perfect, maar dit mini-docu-drama is briljant. Mike Leigh op zijn best.

Aan de ene kant zeg ik: de film is heel erg makkelijk te volgen, dus je kunt weinig dingen missen die erin zitten. Maar ik begrijp wel dat je de film na een tweede keer anders ziet. Hoewel ik het sowieso wel vreemd vond dat ik niet echt emotioneel werd bij bepaalde scenes. Normaal laat ik altijd wel een traantje, maar bij deze film helemaal niks eigenlijk...Misschien in de herkansing

Mooie film met menselijke karakters. Dit verhaal verteld je dat het leven niet altijd makkelijk is, maar er is zeker een manier om daar uit te komen. Daar hou ik persoonlijk wel van. Wat me ook opviel was de lengte en m.n. van een aantal scenes. 3

Enige negatieve vond ik dat er aan het eind af en toe wel erg lang ingezoomd wordt op dramatische gezichten. Dat haalde me uit de film, ik ging opeens kijken naar hoe ze acteerden.

Maar verder, prachtige film. Je denkt haast naar een documentaire te kijken. Erg trieste boel, in zo'n Londense achterbuurt. De personages zijn zo duidelijk niet in staat goed om te gaan met hun gevoelens.

Ja, dat bedacht ik ook al. Zo komt de film helemaal dicht bij de werkelijkheid. Brr.

All or Nothing???????

Moeilijk, ben bang "in between".

Het had soms mij iets te veel weg van een 'luxe soap'.

Ik miste de vonk.

3 sterren.

Prachtige film van Leigh weer! Geen dialoog teveel. Typische stiltes zoals we van hem gewend zijn. Het is wel een film waar je even "in" moet komen denk ik, ik kan me voorstellen dat niet bij iedereen de vonk overslaat. Maar bij mij toch zeker wel.

Prachtrollen van onder andere Timothy Spall ("Secrets & Lies") en Lesley Manville (de maatschappelijk werkster uit "Secrets & Lies"). De rest van de cast speelde ook uitstekend, zoals de vrouw die Maureen speelde, en Neville, de baas van het taxi-bedrijfje.

Lekker dramatisch, triest, maar uit het leven gegrepen. 4*

Erg mooie film. Indrukwekkend sociaal drama. Heel erg treffend en erg realistisch. Maar wat vooral opvalt zijn de acteurs. Allemaal extreem goed en zeker Spall had alle prijzen van de wereld verdiend.

Ik had na de film sterk de neiging om na te praten over de mensen die ik had gezien. Dat waren echte mensen. Met een heden, een verleden, emoties en noem maar op. Bijzonder knap.

4.0*

Herkenbaar! Brand maar los...

Ik woon nog (net) thuis, dus ik heb lekker met mijn moeder in de keuken over de film gepraat...

Wat zijn moeders toch fantastisch, nietwaar?

Insgelijk hier

Af en toe bekruipt me het gevoel dat Leigh de problemen van de personages extra breed uitsmeert om het effect te optimaliseren ...

Wanneer Phil z'n huurgeld bij elkaar wil scharrelen, moet hij bij alle drie (!) zijn familieleden bedelen om geld ... één keer was naar mijn gevoel genoeg ... daarmee weet de kijker al hoe laat het is, toch?

Phil's collega taxichauffeur en z'n vrouw op de sofa ... de kijker weet al min of meer in wat voor soort situatie ze zijn verzeild ... wat doet Leigh? Hij laat ze alletwee nippen van een eifelhoge kroes bier ... Mocht u het niet beseffen, ze zitten aan de grond!, lijkt dat beeld te schreeuwen

het aantrekken en afstoten tussen de jongen in training en dat zwartharige meisje ... niet één keer, maar tot drie keer toe ...

Rory krijgt z'n hartaanval ... Penny wordt verwittigd, stapt in taxi, en die krijgt ... pardoes een ongeval (en terloops wordt Phil's theorie gestaafd).

En dat stapelt op- en op. Alle jongeren hier (behalve Rachel, de introspectieve albegrijpende meid) lijken verdorie wel op sjablonen: Donna, Donna's vriend, dat zwartharige meisje ... allemaal hetzelfde soort mensen. Nogal erg grof neergezet allemaal.

Temeer omdat Leigh aan het einde van de film zelf aantoont hoe genuanceerd hij uit de hoek kan komen: "Er zit een pluisje op je trui", zegt Phil tot Penny en je weet meteen door dat detail er is verbetering in zicht .

Er zit naar mijn gevoel een overkill aan Kijk eens hoe erg! in deze film, en dat trek ik minder.

Bij Loach heb je het meer het gevoel dat hij iets een mistoestand wil aankaarten (en daar mag je al iets grover voor uit de hoek komen), bij Leigh draait het toch meestal om persoonlijke tragedies ... en die lijkt me toch niet echt gediend met deze aanpak.

Maar die stille wanhoop van Rachel en Penny, het zelfmedelijden van Phil (prachtige scène aan het strand met de vuurtoren en de zee) en de eindsequentie maken een hoop goed

Dit is kritiek zoeken naar mijn idee. Kijk nog maar eens, hoe het toch allemaal subtiel in elkaar zit.

Wat zijn cliché's ? dat geldgescharrelgedoe dient een heel ander doel, enerzijds toont het dat Phil niet met geld om kan gaan, en anderzijds is het de afhankelijkheid van het geld van zijn vrouw.


Dat andere beeld toont niet aan dat ze aan de grond zitten, maar dat ze alcoholisch zijn. Hoe kun je soms anders interpreteren, hun cultuur is een cultuur van drinken, en NIET van arm zijn.

Die scene's met die jongen in het trainingspak zijn uitingen van vervelingen van pubers. Ja, je mag dat irritant vinden, maar PUBERS zijn irritant

En dat laatste wat je noemt is het zogenaamde toevals-effect. Helaas levensecht, en ik kan er over meepraten.

Kortom vriend, Zachery, trek dat onterechte zeurkleed uit, en geniet van al dat moois, dat er gewoon ligt, als je de ogen opent, en de geest dichtlaat.

Ik zoek geen kritiek. Die dingen vielen me op ... ik mag dat toch opschrijven?



Leigh laat 'em tot drie (!) keer toe afhankelijk zijn: vrouw, zoon en dochter. Is dat niet een beetje veel? Zoals ik reeds zei: ik vind het té pijnlijk voor het personage. Eén keer zou volstaan, vond ik. Die pijnlijkheid wordt zo uitgerokken over één enkele sequentie...

En waar wordt geïllustreerd dat Phil niet met geld kan omgaan? Misschien één enkele keer ... op het einde van de film "omdat hij naar Disney World wil gaan" ... waarop Penny zegt: "dit gaat over eindjes aan elkaar knopen" ... je kunt dat zien als een scène die illustreert dat Phil niet met geld kan omgaan.

Ik zie dat als een scène die de ontreddering van Phil schetst ... hij weet niet meer van welk hout pijlen te maken.

Want: mocht Penny instaan voor alle financiën (en Phil volledig wantrouwen op het financiële gebied). Zou ze toch zelf wel voor de huur zorgen, zeker? Maar Phil moet dat regelen ...

Je kan het natuurlijk ook anders interpreteren: Penny laat Phil de huur betalen om hem nog enig contact met geld te laten ondervinden. Daarom eist ze dat Phil de handtas bij haar brengt (omdat ze hem toch enigzins wantrouwt, hij zou immers geld kunnen "lenen") ...

Kijk eens aan: je kunt het in twee richtingen interpreteren




Als je jezelf naar de sterren drinkt, zit je toch aan de grond? Je hoeft daarvoor toch niet arm te zijn (ik heb toch niet geschreven dat ze arm zijn?). Het is duidelijk dat ze niet drinken voor het drinken, maar om te vergeten. Nogmaals: Leigh laat ze alletwee met een huizenhoge kroes in de zetel zitten, dat illustreert het me toch een beetje té veel.



Net zoals sommige volwassen en kinderen verschrikkelijk irritant kunnen wezen



Kan iedereen daar niet over meespreken? ... maar hij laat Penny zo veel pijn, ongerustheid en ongeluk ondergaan in de voorgaande sequenties dat het een overload wordt. Ik bedoel: nergens is er een schijntje zonnestraal voor Penny te merken. Ik wil best begrijpen dat sommige levens de kant van Penny & Phil opgaan, maar er wordt soms gelachen om onzinnige details in dat soort omstandigheden ... ik passeer dagelijks aan een café waar het mentale wrakhout van mijn stad verzamelt: en daar wordt af en toe smakelijk gelachen hoor



Nou, onterecht ...

Voor jou is het onterecht ... en ik dat begrijpen: mocht iemand één van mijn favoriete films aanvallen, zou ik het ook onterecht vinden. Maar ja - ik zie een andere film dan jij, nietwaar?

Ik ben ik en jij bent jij. Daar valt bitter weinig aan te doen, nietwaar?

Yups uiteraard. Hierbij geef ik ook eerlijk toe, dat ik deze kritiekpunten deelde (een beetje) toen ik de film voor het eerst zag.

Pas bij herziening, leken puzzelstukjes op hun plaats te vallen, en verdween de kritiek als sneeuw voor de zon, en werden het logische triggerpunten die me dieper het verhaal insleurden. (want wat precies alle achtergronden van de personages zijn wordt nooit compleet duidelijk en blijft er genoeg te raden over)

Da's weer zo briljant van Leigh.

Erg goed acteerwerk! mooie kijk in een normaal gezinsleven zonder glitter and glamour. Goede film!

Visueel zal het voor sommige mensen misschien te saai zijn, maar het acteren (van zelfs de allerkleinste rollen) en het scenario/dialogen zijn van akelig hoog niveau. Zodra het verhaal op gang kwam zat ik aan mn stoel gekluisterd en half in trance tijdens de ontroerende en bevrijdende climax
Erg subtiel hoe van het ene op het andere moment de liefde opbloeit. eerst geloof je het nog niet helemaal. Ze hebben net hun hart gelucht en er volgt een houterige omhelzing, maar vervolgens slaat de vonk over. Dat had zo mis kunnen gaan. . Grandioos

Prachtig verhaal, deze ga ik zeker kijken vanavond

Edit: 1 minuutje gekeken en ik haak af omdat ik me er echt KAPOT aan erger dat ze een film weer totaal verkrachten door hem niet in het origineel formaat uit te zenden maar in een verneukt 4:3 formaat.

Ik koop deze wel een keertje als ik h'm zie liggen.

Ik vind het totaal respectloos richting de filmmaker EN de kijker om de film zo te verminken...GRRRRRRRR !!!!!!

Bij deze film vond ik het niet heel erg storend, al is en blijft het natuurlijk jammer.

Wederom een echt drama van de hand van Mike Leigh. En dan bedoel ik niet dat het een drama van een film is. Als er iemand dit soort films op een overtuigende manier kan neerzetten dan is het Leigh. All or Nothing is een echte acteurs film. De acteurs in deze film zetten zulke overtuigenden karakters neer dat het onmogelijk is om niet iets te voelen van het begin tot het einde.

Mooie film. Ik blijf respect houden voor regisseurs die een boeiende film kunnen maken over 'gewone' mensen en eigenlijk allerdaagse zaken.

De actrice die Rachel speelde en natuurlijk Timothy Spall overtuigden mij zeer in het uitbeelden van hun rol.