All or Nothing (2002)

Bijzonder goed drama.

De indringendste film van Mike Leigh die ik tot nu toe gezien heb.

Ik heb nooit eerder een film gezien met zoveel ongelukkige mensen. Mensen die niet meer op een normale manier met elkaar kunnen communiceren. Er is veel onderhuidse spanning en frustratie.

De film komt heel levensecht over. Een uitermate knappe prestatie van Leigh.

Na Secrets and Lies (die ik snel moet herzien) en het ietwat tegenvallende Naked (don't hit me!), weer een erg sterk sociaal-drama van Leigh. Ik val wellicht in herhaling, maar Leigh weet in de films die ik gezien heb, zo'n band met de kijker te creëren dat je de gehele film mee lacht, huilt, scheldt en treurt om wat de hoofdpersonen allemaal meemaken; wellicht helpt het ook, doordat Leigh een toch vrij stilistische manier van filmen heeft, maar filmt over famillies die het slechter dan slecht hebben. Dit is misschien wel de combinatie om zulke films te maken.

4* voor nu...

Erg mooie film. Indrukwekkend sociaal drama. Heel erg treffend en erg realistisch. Maar wat vooral opvalt zijn de acteurs. Allemaal extreem goed en zeker Spall had alle prijzen van de wereld verdiend.

Ik had na de film sterk de neiging om na te praten over de mensen die ik had gezien. Dat waren echte mensen. Met een heden, een verleden, emoties en noem maar op. Bijzonder knap.

4.0*

Wederom een echt drama van de hand van Mike Leigh. En dan bedoel ik niet dat het een drama van een film is. Als er iemand dit soort films op een overtuigende manier kan neerzetten dan is het Leigh. All or Nothing is een echte acteurs film. De acteurs in deze film zetten zulke overtuigenden karakters neer dat het onmogelijk is om niet iets te voelen van het begin tot het einde.

Mooie film. Ik blijf respect houden voor regisseurs die een boeiende film kunnen maken over 'gewone' mensen en eigenlijk allerdaagse zaken.

De actrice die Rachel speelde en natuurlijk Timothy Spall overtuigden mij zeer in het uitbeelden van hun rol.

Tja, meestal komt mijn mening wel overeen met die van de gemiddelde moviemeterfan, maar nu moet ik wel met die traditie breken.

Hoewel het verhaal niet slecht is, en me bij wijlen deed denken aan fims als Sweet Sixteen van Ken Loach, waarin ook triestige mensen in uitzichtloze situaties gevolgd worden, vond ik dat de film veel te lang werd uitgesponnen.

Twee uur lang zat ik te wachten tot er eindelijk wat vaart in de film kwam, maar op enkele scènes na (de conversatie/confrontatie met de rijke Française, de scène waarin de hoofdfiguur overal geld gaat bedelen om zijn wekelijks bedrag aan de taxibaas te kunnen betalen) heerste er vooral een gevoel van verveling.
Nu moet het voor mij niet altijd de Hollywoodactiepulp zijn die ik gewend ben, maar dit was voor mij van het ander uiterste iets te veel. Ook het einde vond ik nogal bruusk en daardoor onbevredigend.

Daarom slechts 1.5*

Opnieuw een pakkende film van Mike Leigh over de kansarme onderkant van de samenleving. Timothy Spall is natuurlijk geknipt voor de hoofdrol en ook Lesley Manville zet een heel mooie, trieste rol neer. Zoals nightbreed en Leo1954 al schrijven, de Engelsen zijn meester in het maken van dit soort drama's, die je niet onberoerd laten. Te meer niet omdat er altijd mensen zullen zijn, die in hun leven weinig of geen geluk tegenkomen.

I had that, and mash, and like... green cauliflower stuff.

Realistisch portret van drie probleemgezinnen uit de arbeidersklasse. Ze zijn niet extreem arm, maar werken deeltijds of zonder vast contract in slecht betaalde jobs. Een deel van hun problemen hebben ze aan zichzelf te wijten: ongezond eten, alcoholisme, luiheid...

Je krijgt sympathie voor de personages ondanks hun stommiteiten. Het enige echt onsympathieke personage is Jason, die Donna zwanger maakt maar dan niet de verantwoordelijkheid op zich wil nemen. De hartaanval van Rory is een climax die zijn gezinsleden bijeenbrengt met wat vage beloften en goede voornemens. Rory leert zelfs broccoli eten - "groene bloemkool".

Eén aspect is niet echt realistisch: dat er zoveel ernstige gesprekken zijn. In werkelijkheid praten mensen vooral over voetbal, het weer en roddels, maar ja, twee uur geklets over koetjes en kalfjes zou maar vervelend zijn.

Tweede kijkbeurt, en hink nu een beetje op twee gedachten met deze film. Enerzijds kan ik echt genieten van het realisme van het laten zien van dit milieu, met het taalgebruik, de deprimerende locaties en alle naturelle interacties tussen de personages.

Maar anderzijds vind ik het er op momenten ook wat dik op liggen en zie je direct welke keuzes er gemaakt zijn om alles toch maar zo uitzichtloos en typisch mogelijk te doen lijken. De overdramatische score, hoe (vooral) Timothy Spall dieptreurig door het beeld schuifelt, hoe de jongeren 'on edge' en agressief zijn, de geldzorgen en andere misère.

Daarnaast zitten er wat personages en scènes in die net wat over de top zijn, zoals die Franse vrouw in de taxi (die ik niet echt kon rijmen met 'de feel' van de rest van de karakters en de film), de alcoholische vrouw en sommige andere scènes, die afbreuk doen aan het realisme en het teveel tot een karikatuur maken. Je merkt op dat soort momenten toch teveel dat je naar een film zit te kijken. Kan liggen aan de bijzondere werkwijze van Leigh met de acteurs, er zijn films van hem waarbij dat beter uitgepakt heeft.

Erg leuk trouwens om een jonge James Corden te zien, die ik bij de eerste kijkbeurt nog niet kende.

Halfje eraf, 3,5*