The Emerald Forest (1985)

Gisteren op het begin na weer herzien en ik vond 'm weer prachtig. De moraal is tamelijk duidelijk dat wil ik van je aannemen, Goodfella, maar wélke? Er worden zoveel thema's aangesneden in deze film. Natuur v cultuur; blijmoedigheid v zwaarmoedigheid; eeuwigheid v vergankelijkheid; man v vrouw; zoon v vader.
Dit is een film die me flink aan het denken zet over hoe ik tegen de wereld aankijk. Neem nou het verschijnsel van gesloten gemeenschappen zoals je die hier afgebeeld ziet in de stam in het bos (maar ook in Witness te zien, of scherp beschreven in het geweldige boek Aama in Amerika). Ze leven volgens rituelen, iedereen weet zijn en haar plaats, het lijkt tot een grote rust te leiden en tegelijkertijd heb ik in mijn achterhoofd: maar wat nu als je homoseksueel bent in zo'n gemeenschap? Of wat nu als je als vrouw mee wilt jagen? Dan prefereer ik liever de destructieve 'westerse' manier van leven met de moeilijk te hanteren vrijheden die daarbij hand in hand gaan.
Sommigen die dit lezen vinden dit misschien wat vergezocht klinken vergeleken bij wat de film ons voorschotelt maar dat zijn wel zaken die bij me opkomen als ik naar The Emerald Forest kijk. Zo'n gemeenschap is namelijk best jaloersmakend. De idylle van je plaats weten, van je dood accepteren... lees ook het boek van Luis Sepulveda over de oude man die graag liefdesromans las (verfilmd met Richard Dreyfus maar die film schijnt niet zo geweldig te zijn).
Die idylle zit 'm ook in de moed waarmee men zichzelf verdedigd - angst lijkt niet im frage te zijn en pijn lijkt er niet werkelijk toe te doen - zoals Tomme de pijl uit het been van zijn vader trekt. Het is het noodzakelijke en doet hij het zonder gezeur. Zelfs het oorlogvoeren met de Fierce People lijkt zonder persoonlijke haat te gebeuren zoals we die zo goed kennen van de realiteit van oorlogvoeren. Ik weet niet wat daarvan te vinden - ik vind het fascinerend en ik geloof het helemaal op de een of andere manier.
De zoon van Boorman lijkt helemaal op zijn plaats in deze gemeenschap. Vind ik een behoorlijk staaltje van acteren.
Iets anders waar ik me over verbaasde bij mezelf is dat ik snel moeite heb met geweld in films maar in deze film het volledig accepteerde dat men elkaar doodschoot met pijl en boog, net zoals bijv. de overval op het huis waar de vrouwen geprostitueerd werden. Ik vraag mij af hoe dat komt. Misschien omdat het geweld hier zo functioneel is? Omdat het direct om de overleving gaat van die stam en om de overleving van hun wijze van leven?
Het enige waar ik me enigszins aan zou kunnen storen (maar dat is niet gebeurd omdat ik juist die passages zo mooi gefilmd vond) waren de zog. mystieke passages waarin de personen na de snuif drugs al hallucinerend hun mythisch dier tegenkwamen. Daar geloof ik niet zo in - dat zoiets automatisch gebeurt, zelfs bij Daddee.
Iets anders wat ik niet zomaar kon geloven was dat toen Tomme naar de stad ging, hij zomaar die jongens tegenkwam die de Invisible People kenden en die zich later ook bij hun aansloten. Dat ging me allemaal wel érg makkelijk.

Aanklacht met mooie beelden.

Het moralisme druipt van deze onderhoudende avonturenfilm af, maar echt storen doet dat niet. De zoektocht van een vader naar zijn zoon in de Amazone, levert vooral mooie natuurbeelden op. Ondanks het simpele plot is veel vermakelijk, aangedikt of niet.

Goed.

Cinematografisch wel zeer zeker in orde en op het einde is er nog plots de morele les van de vernietiging van een groene long op ons aardbolleke, maar wat het verhaal betreft toch wel flauwekul, zeker.

Deze film kon me helaas maar bij vlagen bekoren. Cinematografisch was zeker niet in orde. Het was van de hak op de tak, er waren continu harde overgangen, en overduidelijk - maar dan vind ik zelf niet eens zo'n bezwaar als het zorgvuldiger gedaan was - zijn er ingelaste ara's en zwemmende slangen en wat dies meer zij te bespeuren. Het camerawerk zelf was ook niet om over naar huis te schrijven trouwens.

Wat me halverwege zo tegen begon te staan was het oeverloze schieten. Nu vind ik dat in Westerns altijd wel leuk dat rücksichtslose neermaaien van indianen en zo, maar hier had het veel subtieler, minder of anders gekund; althans die slachtpartijen kwamen het verhaal en de boodschap niet ten goede. Tenminste als de moraal van het verhaal de houtkap was, en het snelle slinken van het leefgebied van bijna uitgestorven stammen.

Neemt niet weg dat het een aardig filmpje was... om eens gezien te hebben.

Voor de boodschap toch nog een 2.5 *

Uitstekende film waarin een man jarenlang naar zijn zoon zoekt die hij is kwijt geraakt in het regenwoud. De film speelt zich grotendeels af in het regenwoud van Brazilië en dit levert meer dan genoeg prachtige opnames op. Een mooi verhaal over de westerse wereld vs een onbekende beschaving. Avontuurlijk, soms spannend en met een overduidelijke (maar niet storende) boodschap.

Een avonturenfilm en tegelijk ook een ecologisch drama. Terwijl een vader op zoek gaat naar zijn zoon, die ontvoerd werd door Amazone indianen, beseft hij hoe fragiel het ecosysteem is en hoe het evenwicht tussen de indianen en de natuur verbroken worden door de aanwezigheid van de blanken en de bouw van een stuwdam. Boorman is een meester in het filmen in de jungle, en dat levert soms magische beelden op. De uitbuiting van de indianen is droevig om aan te zien.

“They take away the earth’s skin. How is she supposed to breathe?”

Film met het hart op de juiste plaats. Een mix van ecologische thriller en familiedrama. Het redden van de Amazone, is het nog geen heel verouderd onderwerp. Het script schijnt te zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Regisseur John Boorman geeft met de film een duidelijk signaal af, dat meer te maken heeft met het verlies aan natuurschoon en de Indianencultuur, dan het verlies van de zoon. Alhoewel die boodschap vrij nadrukkelijk naar voren komt was het in beeld brengen van de Indianencultuur wel interessant om te zien. De film is zeker de moeite van het kijken waard, al was het alleen maar om het prachtig in beeld gebrachte natuurschoon. (en dan heb ik het niet alleen over de Indianenmeisjes die vrij naakt in beeld lopen) De zoon van de regisseur Charley Boorman was echter een mis-casting.