Santa Claus (1959)

Wat een pedagogisch onverantwoorde kinderfilm is dit! Menig Mexicaans kind moet vroeger onnodig banggemaakt zijn door de verschijning van een knalrode demon, die in dit stuk opduikt en kinderen opdraagt stoute dingen te doen. Een naargeestige kerstman ziet het allemaal maar toe en probeert een zo'n geslaagd mogelijk kerstfeest te regelen. Tot slot speelt Merlijn de Tovenaar ook een rol in dit stuk. Erg vreemd dus allemaal.

Dit was toch wel behoorlijk treurigmakend. Wat was nu het ergste; de ronduit enge kerstman, het gestoorde duivelshulpje, de plotseling opduikende mank lopende Merlijn of toch de bangelijke mechanische elanden (brrr daar zal ik vannacht niet van kunnen slapen).

Bijzonder curieus begin trouwens, een soort songfestival met de kinderen van de wereld die hun liedje zingen terwijl Santa als een soort griezel achter het orgel zit. Ik ben idd blij dat ik dit niet als kind zag

1*.

Geen cult.

Deze zeer vreemde Mexicaanse kerstfilm lijkt bedoeld te zijn voor kinderen, maar de roodgemutste kindervriend speelt vanaf het begin wel erg onheilspellend op zijn orgel. Zijn grimas doet vermoeden dat hij de zojuist in beeld gebrachte kindertjes langzaam gaat martelen alvorens ze op te eten. De intro is sowieso vreemd en nadat de duivel wordt geïntroduceerd als de Kerstman zijn tegenpool weet menige kijker voldoende. Tijd om af te haken.

Misschien dat de makers een geheime boodschap zagen in de naam 'Santa', want met dezelfde letters maak je namelijk Satan. Wie het weet mag het zeggen. Feit is dat dit mede dankzij de vreemde moraaltjes allesbehalve een kinderfilm is. Of iets vermakelijks voor de rest van de familie. Wat het wel is? Cult waarvoor de schare ontbreekt. En dus eigenlijk niet zo genoemd mag worden. Geheel terecht overigens.

Matig.

De opening van deze Kerstfilm is ronduit aanstootgevend. De verteller laat ons weten dat de Kerstman hulp krijgt van kinderen 'van alle kleuren en rassen'. Daarna volgt een ellenlange, stuitende vertoning waarin een aantal kinderen (die zich duidelijk ongemakkelijk voelen) de kinderen uit de diverse windstreken vaak op racistische wijze neerzetten. De Afrikaanse kinderen zetten de toon, maar dat is pas het begin van de ellende. De duivel komt vervolgens ook nog opdraaien om de vriendelijk ogende, maar bijzonder vervelende Kerstman een hak te zetten. De Kerstman lacht extreem vaak en lang om de tijd te vullen en het acteerwerk van de kinderen is een aanfluiting, al valt dat vooral regisseurs en de beide scenaristen te verwijten. Niet om aan te zien.

Zo creepy kom je de kerstfilms zelden tegen. Een nare kerstman bekijkt een hoop stereotiepe kindertjes van verschillende komaf (nee, niet heel erg cultureel verantwoord), en we zien ook uitgebreid de duivel die allerlei kinderen op het verkeerde pad probeert te brengen. Er klopt hier weinig aan, van het gebrek aan een zinnig verhaal tot de enge nep-rendieren en duivel, om over de irritante kinderen maar niet te beginnen. Het is wel een bijzondere film, maar echt een compliment is dat in dit geval niet. Gelukkig had ik MST3K om me door de film heen te trekken.