Montoyas y Tarantos (1989)

Er bestaan er meerdere van : verfilmingen van het stuk van Manos waaraan de film ook zijn titel ontleent...op zijn beurt weer ontleend aan verschillende Flamenco stijlen, en inhoudelijk voortbordurend op Romeo and Juliet, zoals u reeds had begrepen. Los Tarantos is de gekendste dankzij zijn toenmalige Oscar nominatie, deze moest het stellen met een Goya voor beste muziek van Paco de Lucia- jawel- en een Goya nominatie slechts voor beste film .

Meer voer ook voor flamenco buffs dan voor filmliefhebbers wellicht, al werdt voor de visuals niemand minder dan Teo Escamilla ingehuurd, die vele auteursfilms schoot en vooral gekend is als vaste fotograaf van Saura. Nu die naam is gevallen : vele "acteurs "hier zijn in feite professionele Flamenco dansers en danseressen die jullie ook kennen uit de muziekfilms van vernoemde Saura, de gekendste hier waarschijnlijk Hoyos als Mama Taranto, en Jimenez als de Mercutio figuur. Net als in de voorganger hebben zij de meest uitgewerkte choreografieen, terwijl het liefdeskoppel in feite op het tweede plan komt. Net ook als in het origineel zijn de 2 jonggelieven ongekende amateurs, van Paredes hebben we nooit meer wat gehoord, Campuzano is nog steeds als actrice werkzaam maar zonder een echte ster te zijn georden. Best een lekker wijf, al zou ik schatten dat ze nog 18 moest worden...iig ouder dan ik toen dus

Ik zei "origineel " maar een remake kun je dit ook weer niet noemen, de setting is verplaatst van Barcelona naar Andalusië , noodgedwongen ook want het ouwe zigeunerghetto aldaar was weggebulldozerd nav de olympische spelen 3 jaar later. Dat betekent dat de film een geheel andere feel heeft, om heel eerlijk te zijn deed het bij vlagen sterk denken aan een reclamespotje/ videoclip en zou ik er ook het etiket kitsch op willen plskken. Dat de stijl van Escamilla de volslagen antipode is van die van Massi die de voorganger fotografeerde, zult u begrijpen.

Ook wat serieuze wijzigingen in de inhoud : een duidelijke Goed/ Kwaad onderverdeling waarin de Tarantos het eerste vertegenwoordigen en de Montoyas het tweede. De Tarantos symboliseren ook de boodschap van de film: Dans als de ideale conflictoplossingsmethode. Maar die methode was al lang en breed ontdekt door de bonobo's...verdomme : eigenlijk zou je de film Bonobo's en chimpansees kunnen noemen !

Vooral de moeite vanwege de muziek dus en flamenco buffs zullen hier beter van kunnen genieten dan ik, een versie met onderschriften is er bij mijn weten niet maar die zal een flamenco buff ook niet nodig hebben. Trouwens, het spreekt allemaal voor zich en practisch de helft van de speelduur bestaat uit zang en dans.

In dezelfde lijn als de flamenco-trillogie van Carlos Saura, waarvan ik Bodas de Sangre en Carmen zag, al vond ik deze net ietsjes beter omdat het meer film is en minder documentaire in vergelijking met die twee.