The Misfits (1961)

De tegenstelling tussen het naïve, onwetend maar gevoelig en naar genegenheid hunkerend vrouwtje en enkele stoere kerels die alleen maar drank en avontuur zoeken en in hun leeven nooit iets bereikt hebben wordt in het eerste gedeelte van de film nogal langdradig en op het randje van vervelend uitgewerkt.

In het tweede gedeelte is er een lange, goed gefilmde paardenvangst. Eigenlijk het beste van de film.

Het onverwachte happy end doet ook de film niet in meerwaarde stijgen.

Best aardige film , maar er zitten inderdaad nogal wat onnozele stukken en dialogen in, waaronder wat meneer hierboven zegt, dat ging echt nergens over.

Marilyn is wel weer gruwelijk lekker hier. . Daarmee vergeef ik de heren in de film nog wel wat dom gedoe om haar te winnen.

Monroe's laatste afgemaakte film

In de jaren 1956-1961 was Marilyn getrouwd met de scriptschrijver Arthur Miller maar het huwelijk vertoonde al langer barsten. Miller was vastbesloten om zijn carrière weer op gang te trekken en sloot zich op in zijn kamer om aan het script van The Misfits te werken (wat hij eigenlijk ook deels voor Marilyn schreef). Marilyn kon er niet tegen dat ze zo weinig aandacht kreeg en begon een affaire met Yves Montand die ze had leren kennen op de set van de vorige film, Let's Make Love.

Miller die eerst nog geen vermoeden had van de verhouding creëerde de rol van Roslyn naar zijn ideaal beeld van Marilyn. Langzaamaan begon hij iets te vermoeden en stak hij meer duistere kanten in het personage en maakte haar ook meer weerlozer en fragieler. Als extraatje stak Miller er dan ook nog eens wat persoonlijke details over Marilyn zelf in. Nadat Marilyn dit allemaal had bekeken kon ze niet geloven dat haar man die ze zo lief had zo'n beeld van haar had en zocht hulp in de drank en medicijnen. Ondertussen wou Miller van The Misfits een zelfde meesterwerk maken als van Death of a Salesman en begon constant zaken te veranderen. Marilyn, die sowieso al niet goed was in teksten te onthouden raakte hier nog meer en meer van in de put en dat resulteerde dan weer in meer drank en medicijnen. De regisseur John Huston bleek dan nog eens een gokprobleem te hebben en jaagde een deel van het budget erdoor voor zijn eigen verlangens en dan was het filmen nog niet begonnen...

Desalniettemin probeerde iedereen er nog iets van te maken en dat zie je ook wel. Marilyn ziet er weer bloedmooi uit terwijl ze toch weer aan de drank en de pillen zat al is dat vooral te zien aan de shots waar er met een wazige filter is gefilmd. Gable speelt geweldig vooral in het laatste, bijna geniale halfuur waar hij dan ook nog eens zijn eigen stunts doet maar ook Montgomery Clift en Eli Wallach mogen niet vergeten worden.

Spijtig genoeg vertoont het script door de vele veranderingen ook een aantal saaiere stukken en zitten er, zoals Titan al aangeeft, een aantal fouten in maar wat de film toch nog red van een onvoldoende is het geweldige einde waar alles op zijn plaats valt. Dat is dan ook maar het enige stuk waar Miller een zeer hoog niveau haalt. Al bij al blijft het toch een interessante botsing van twee totaal verschillende werelden en ik heb dan nog eens een gigantisch zwak voor Miss Monroe.

3.5*

Het zal dan ook niemand verbazen dat Monroe en Miller zijn gescheiden na deze film.

Een beetje een aparte film. Het is allemaal wat onevenwichtig en het word nooit duidelijk waar de film nou precies naar toe wil. De film begint best aardig, maar naarmate de film vordert word het niveau wat minder. Ik geloof ook niet dat ik van ook maar één scene écht onder de indruk was. Het bijzonder sterke laatste half uur maken dit dan toch nog tot een gemiddelde film.

Marylin Monroe vind ik zo langzamerhand toch een wat vervelende actrice worden. Gable, Wallach en Montgomery Clift waren wel goed. The Misfits is niet een film die ik binnenkort weer op zou zetten. Danzij het sterke laatste half uur nog een kleine 2,5*

Na Clash by Night, Niagara m'n derde film met Marylin Monroe in een serieuze rol. En ditmaal zelfs in Blu-ray. Wow! Ze speelt zeker niet slecht en/of ze lijkt zichzelf te spelen in deze aparte, maar zeker boeiende en verfrissende film met een prima speelduur.

Gable in een hoffelijke rol, die hij wel vaker speelt. Eli Wallach kan meer dan dan alleen in Westerns spelen. Clift zit ook in Red River en From Here To Eternity, maar had hem hier eerst niet herkend, ´aged a lot´, maar ook hij acteert goed. Ja, en Thelma Ritter staat als een huis, schittert in elke film waarin ze gecast is. Kortom, prima cast.

Zwart-wit werkt evenals in HUD en The last picture Show erg goed.

The Misfits, boven verwachting en een (ondergewaardeerde) film om zeker vaker te zien. Vind de lage MM rating niet terecht. Voor nu een IMDb #7,5/10.

PS

De zone-vrij Blu-ray heeft NL subs. Extra's: alleen trailer.

In de herziening n.a.v. de 50-ste sterfdag van Marilyn Monroe (en een kort eigen John Huston-retrospectiefje).

Laatste voltooide film met Marilyn en tevens haar beste.

Monroe is in Reno, Nevada om te scheiden van haar man, vlak na de scheiding ontmoet ze een drietal van de laatste echte cowboys. Zo'n beetje het meest typische Amerikaanse beroep, maar door de voortgeschreden tijd inmiddels zo goed als overbodig geworden.

Alledrie de heren lonken naar de gunsten van Monroe, maar Clark Gable lijkt de beste kansen te hebben....een gezamenlijk uitje om wilde paarden te vangen loopt uiteindelijk op een drama uit.

Fantastische zwart/wit-beelden en een gedoemde Monroe.

Meesterwerk!

Een goede drama/western/romantiek film...
Prima verhaal, maar wel een langdurige (124 min) verhaal...
Prima oudewetse acteerwerk...
Actrice Marilyn Monroe speelt goed...
(Acteur Eli Wallach leeft nog, 2012: 97e leeftijd)...
Alleen zwart/wit, redelijk kwaliteit breedbeeld, zit soms geruis...
Jammer dat mooi landschap heeft geen kleur beeld...
Laatste stukje vond ik een zielig voor paarden, gelukkige is bevrijd...
Redelijk oudewetse achtergrond muziek/geluid (wel Dolby Digital aanwezig)...

Simpel verhaaltje waar Huston nog redelijk veel van weet te maken.Mooie rol van Gable en het prachtige camerawerk tillen het allemaal naar een ruime voldoende.Goed drama waarbij het laatste half uur het beste is.

Niet meteen de beste Monroefilm, maar wel memorabel. Hoe dit toch nog tot een goed eind is geraakt, blijft toch een raadsel. Regisseur Huston was tijdens die momenten verslaafd aan drank (viel soms in slaap tijdens het filmen) en gokken (de filmmaatschappij moest soms tussenkomen om gokschulden terug te betalen). Marilyn Monroe lag in een scheiding met haar toenmalige man Arthur Miller. En de gezondheid van Clark Gable was ook niet meer wat het moest zijn. Misschien een voorteken, want Gable stierf kort na de opnames, Monroe het jaar daarna, Montgomery Clift (Perce) in 1966 en Thelma Ritter in 1969.

De omstandigheden waren dan wel niet goed, de prestaties des te beter. Het verhaal zelf is immers nogal pover en de film moet het vooral hebben van de acteerprestaties met een voortreffelijke Monroe en Gable in glansrollen. Het eindresultaat van de film is dan ook een aangename klassieker, al is het als film zeker niet de beste die er gemaakt is. Maar vakmanschap werpt evengoed z'n vruchten af en het is uiteindelijk toch genieten.

Aardige film waarin een pas gescheiden vrouw bevriend raakt met een paar cowboys. Niet echt een verhaal, maar meer een karakterstudie over de verschoppelingen van de maatschappij. De film komt wat stuurloos over maar heeft een uitstekende cast (triest detail is dat dit de laatste film was voor zowel Clark Gable als Marilyn Monroe). De scenes met de paardenjacht zien er spectaculair uit.

John Huston zijn films liggen me meestal wel. The Misfits is zeker niet onaardig, maar behoort niet tot zijn betere werk. Als ik dan hier en daar lees, wat voor problemen hij allemaal had bij het tot stand komen van deze film, dan valt het eindresultaat helemaal reuze mee.

Ik ben niet zo’n fan van de actrice Marilyn Monroe en ook hier overtuigt ze mij niet helemaal. Qua uiterlijk is ze hier ook al wel wat van haar glans verloren, als je haar vergelijkt met haar rollen in films uit de jaren vijftig. Gelukkig doen de mannen, zoals Clark Gable en Eli Wallach het hier een stukje beter. Monroe is echter wel het centrale personage, die een belangrijke rol vervult voor de andere personages. Ik vond het sfeertje wel mooi en ook hoe iedereen telkens weer bij haar terecht komt. Het sfeertje is aangenaam, een beetje zomers, wat mooi combineert met de zwart-wit beelden en een redelijk goede soundtrack.

Alleen jammer, dat er af en toe niet wat duidelijker naar een einde wordt toegewerkt, waardoor ik het idee kreeg, dat het op een gegeven moment maar wat voortkabbelt en het allemaal een tikkeltje te lang duurt. Huston is echter een regisseur, die veel in zijn mars heeft en zeker nog wel veel beter kan dan dit. The Misfits is al met al een degelijk drama, met lichte western invloeden.

3,0*

Marilyn Monroe is beeldschoon, maar kwam in deze film helaas nogal onnozel en kinderlijk op me over. Dit was pas de tweede film die ik van haar zag en ook Clark Gable had ik nog niet vaak eerder aan het werk gezien. Bij de laatste kan ik me vooralsnog echter wat minder goed voorstellen wat men in hem ziet/zag. Het kan aan zijn rollen liggen maar zowel in Gone with the Wind als hier in The Misfits kwam ie op mij niet bepaald sympathiek over en was ie voor mij niet bepaald de uitblinker. Ik was in elk geval maar wat blij met de rollen van Eli Wallach en Montgomery Clift, want die weten er nog wel wat aardigs van te maken.

In het begin schuiven er puzzelstukjes over het scherm die nergens in passen. De term misfits wordt gebruikt voor de mustangs, die te groot en te wild zijn voor deze tijd en bijgevolg nog slechts dienen als hondenvoer of voor de rodeo. Dezelfde term is echter van toepassing op de vier hoofdpersonages: buitenbeentjes die niet meer passen in het moderne economische systeem. Via de dialogen wordt duidelijk welke problemen uit hun verleden dit beïnvloed hebben: een afwezige vader, stukgelopen relaties, sterfgevallen... De mannen vergooien zich in alcohol en roekeloos gedrag. Roslyn vormt een contrast met deze macho's: zij is overgevoelig, wil zelfs niet dat een konijntje gedood wordt.

Het goed opgebouwde scenario is van Arthur Miller. Er zijn gelijkenissen met de werkelijkheid, met name zijn echtscheiding van Marilyn Monroe. Net als haar personage had zij soms moeite om haar tekst te onthouden. Regisseur John Huston keek ook al eens te diep in het glas. Er hangt een algemene sfeer van verval, van niet meer in de tijdgeest passen. Er zitten een paar fouten in: Clark Gable spreekt Thelma Ritter één keer met haar echte voornaam aan. Ze kijken naar de sterren terwijl het zwaarbewolkt is.

Hoogtepunten zijn de spectaculaire jacht op de mustangs, waarbij de zestigjarige Gable zich veertig meter voort liet slepen door een hengst. Ook leuk is de scène waarin Marilyn Monroe peddle ball speelt. Van al haar rollen is dit degene met het meeste diepgang, een rol waarvoor ze inspiratie haalde uit haar persoonlijke strubbelingen. Het resultaat is somber maar beklijvend.

Een film die je geneigd bent te onderschatten. Toen ik hem een aantal jaren geleden voor het eerst zag viel hij me enigszins tegen. De roem en de verhalen er omheen waren destijds al bepalend voor de beeldvorming, maar het is de kunst om dat niet mee te nemen in je meningsvorming. En zie, toen ik The Misfits recent een herkansing gaf, blijkt dit gewoon een sterke film. Een karakterstudie, vol met symboliek en prachtig spel. Ogenschijnlijk gebeurd er niet veel bijzonders, maar het broeit onder de oppervlakte en dat komt er tijdens het slotakkoord even genuanceerd als krachtig uit. Monroe heb ik nog nooit zo goed gezien als in deze prent. De rol is dan ook op haar lijf geschreven, en op haar manier maakt ze er echt iets gedenkwaardigs van. Gable en Clift zijn hier goed, maar niet bijzonder. Beide hebben wel eens beter werk afgeleverd, doch doen hun job naar behoren. Wallach is behoorlijk goed en Ritter doet in een bijrol wat ze altijd doet: excelleren. Eentje die je gezien moet hebben.

Mwôh. Het is geen Death of a Salesman. Mijns inziens kwam het ‘Misfit’-gedeelte niet echt goed uit de verf. Deels komt dat door het gedrentel van de heren rond de schone dame, maar ook door lange scènes die echt wel wat kernachtiger hadden kunnen zijn, en een onevenwichtig script dat twijfelt tussen komedie, drama en entertainment. Monroe’s acteerwerk hielp niet mee, hoewel ze af en toe wel op dreef was. En Wallach leidde me ook af omdat zijn rol wel echt dicht bij die van TGTBATU ligt. Al met al werd ik niet echt geraakt.

Een vreemde affaire. Mooie beelden in de Nevada woestijn in zwartwit. Maar het verhaaltje van Arthur Miller trok ik niet helemaal. Blijkbaar was dit een cadeau van hem aan Marilyn Monroe. Het gedraai en het gekeer van de mannen rond Marilyn kwam me na een tijdje ongeloofwaardig over. Of het zou ook kunnen dat het me wat begon te vervelen. Op één of andere manier lukte het mij evenmin om de film niet te zien als een vehikel van enkele legendarische acteurs op retour die een keer iets anders doen dan we gewend zijn.

Clark Gable, nog steeds met zijn typische look, ditmaal als dronkelap, ik weet het niet zo … Wel straf dat hij zijn stunts zelf heeft uitgevoerd en heel jammer dat dit waarschijnlijk tot zijn dood heeft geleid. De laatste scène in de film wordt gegeven aan Gable en Monroe. Twee sterren op zoek naar de highway die zich onder de ster in de hemel bevindt. Ook dat kan dan weer als profetisch bestempeld worden.

Het rolletje van Montgomery Clift was opvallend klein spijtig genoeg. Het meest heb ik nog genoten van de performance van Eli Wallach. Monroe vond ik niet slecht maar ook niet bijzonder, al kan ik me wel voorstellen dat deze rol voor haar een nieuwe stap was.

Goed om een keer gezien te hebben.

Weer een film met rodeo. En weer goed.

The Misfits is geschreven door Arthur Miller en die was getrouwd met Marilyn Monroe. In zijn toen nieuwste film kreeg zij de kans om een keer een wat andere rol te spelen met een heel andere toon. Rosalyn is gedesillusioneerd en geknakt door het leven. Ook die drie mannen om har heen lijken eerst vrijgevochten avontuurlijke mensen, maar blijken uiteindelijk richting en een basis te missen. De casting van Clift en Gable voet goed. Bedien waren in hun carrière ook een beetje over hun hoogtepunt qua popularieit. Ritter bewijst daarnaast nog maar eens een van de beste bijrolspelers uit het klassieke Hollywood te z

Het levert een ontroerende karakterstudie op vol dingen die voorbij gaan en melancholie. En dat was in het echte leven ook zo. Dit bleek de allerlaatste rol van Monroe (tijdens de opnames van deze film liep haar huwelijk op de klippen en ging het psychisch al stevig bergafwaarts). Toen zij stierf was Gable al dood. Nog voor de première van deze film kreeg hij een fatale hartaanval. Op zijn 59e. Ook Clift had niet veel toekomst meer.Hij maakte nog drie films. Had vele gezondheidsissues, worstelde met het verbergen van zijn homoseksualiteit en met verslavingen en kreeg in 1966 ook een fatale hartaanval terwijl hij pas 45 was. Ook Ritter stierf tamelijk jong, in 1969. Alleen vierde hoofdrolspeler Wallach was nog lang niet klaar en werd zelfs bijna 100 jaar.

The Misfits is een fraai karakter gedreven script met een topcast die ondanks enorm veel gedoe prachtig geacteerd. Met veel sfeer gefilmd door Huston die weer een veel hoger niveau haalt dan in de vorige twee films die ik van hem zag.

Ben er niet kapot van. Nogal een vage film waarbij ik me regelmatig afvroeg waarover deze film nu eindelijk gaat. De titel suggereert dat het om mensen gaat die hun plaats niet meer vinden in de samenleving, en op zoek zijn naar stabiliteit in hun bestaan. Dit denken ze te vinden in de pas gescheiden Roslyn die ze idealiseren omwille van haar schoonheid en jeugdigheid. Zij volgt de twee avontuurlijke mannen omdat ze voor haar een deur openen naar herwonnen vrijheid en levenslust. De twee mannen hebben allebei wel een boontje voor Roslyn. Wat later komt daar nog een rodeo-cowboy bij. Het verdient aandacht dat er echo's uit haar eigen stuklopende relatie met Miller door de film galmen, maar als psychologisch drama maakte dit niet bijzonder veel indruk op mij.

Ik vond het opvallend hoe het gegeven echtscheiding hier in het begin van de film een wel erg dominante rol heeft gekregen , de 2 vrouwen waarvan de oudste haar jongere vriendin een test afneemt hoe ze zich voor de rechtbank moet gedragen in haar echtscheidingszaak , alsof het een kort intro promotiefilmpje moest worden om vrouwen wegwijs te maken hoe te handelen in zo'n situatie .

verder degelijk acteerwerk in een matig boeiend verhaal .