Death Racers (2008)

Every party needs a clown.

'Death Racers' is zonder twijfel de slechtste ‘film’ van The Asylum. Elk aspect wordt genadeloos in de genitaliën getrapt en het geheel veroorzaakt zware krampen, schele hoofdpijn, tijdelijke blindheid en aanzienlijke gehoorschade. Na afloop ga je met je laatste krachten op zoek naar een touw, een geweer of een volle badkuip met een broodrooster op de rand. Dit weerzinwekkend, stuitend staaltje visuele foltering moet en zal van de aardbol weggespoeld worden. De makers, de cast en de paar bladzijden papier die tegen hun zin het script conserveren moeten allen ritueel verbrand worden. Maak de aarde weer rein. Dit schandaal verdient namelijk slechts één plekje: de doofpot.

De waanzin gaat van start via een serie spuuglelijke beelden van wetenschappers die, onder walgelijke hip-hop herrie, allerlei brouwsels bereiden. Ik voelde meteen de neiging om mijn laptop en al diens aanhangsels het raam uit te keilen, want de vreselijke kleurenfilters die zo wanhopig de boel proberen te redden, behoren wellicht tot de meest degoutante klodders die ooit mijn scherm hebben bevuild.

Het eerste dat in het oog springt is de ontzettend amateuristische regie. De regisseur is ten hoogste een zeeleeuw met een camera op zijn kop. Ze zijn het dier wellicht vergeten te voederen, want hoe langer de miserie duurt, hoe slechter het camerawerk. De camera op zich is tevens een eigen boek waard. Mijn fototoestel van Samsung, dat binnenkort zijn tiende verjaardag mag vieren, is in staat mooiere plaatjes te filmen. Zelfs Al Qaida beschikt over beter materiaal.

Ze kennen blijkbaar ook het verschil niet tussen een microfoon en een bever met een stok in zijn achterste. De audio is vlakaf verschrikkelijk. De stemmen klinken hol, laten een echo achter en zijn slechts zelden verstaanbaar. Moesten de acteurs zwart-wit gestreepte pakjes dragen, dan zouden ze voor een meute mentaal gehandicapte mimespelers kunnen doorgaan. En enkel de zeeleeuw zou er een applausje voor over hebben.

Verhaaltechnisch gezien eveneens totale rampspoed. Het manuscript barst haast uit zijn voegen door een ernstig gebrek aan ritme, verhaalopbouw en simpele logica. Een kom muesli brengt betere lectuur voort. De dialogen zijn lachwekkend en verfoeilijk tegelijk. Zo’n pijnigingen hebben mijn oren nog niet moeten doorstaan. Volstrekt hopeloos, neem het van mij aan, doch evenzeer een kleine bron van entertainment. Nog amusanter zijn de acteurs, die in feite honderden ‘takes’ nodig hebben om geloofwaardig over te komen, maar er van de producent amper één krijgen. Ze staan bovendien vermoedelijk op een elektrische plaat, die in werking wordt gesteld als ze na bepaalde duur hun tekst niet hebben opgehoest. Hieronder een aantal voorbeelden die deze alinea ondersteunen.

De gouverneur is een irritante bal gehakt. Samen met een trio onbekwame sufferds staat hij continu te blazen, te puffen en chaotische wartaal uit te kramen. Deze scènes zijn veruit de zieligste van allemaal, omdat ze gewoon leeg zijn. Er zit geen puf in, geen overtuigingskracht, geen onbedoelde humor. Niets. Vier wanhopige mensen die schijnbaar niet kunnen wachten op de kruiwagen geld die hen is beloofd. Get off the stage, fools.

De criminelen, die in bosjes omver worden gereden, ‘triggeren’ na hun dood een dwaas geluid van een flipperkast, dat blijk geeft van een groeiend puntenaantal. Het is de bedoeling dat vier teams strijden voor de vrijheid door zoveel mogelijk gevangenen te vermoorden en uiteindelijk, als de wind in de rug zit, de beruchte ‘Reaper’ te overmeesteren. Dit gegeven staat garant voor een heleboel bespottelijke sterfscènes. Er floepen continu gangsters tevoorschijn, die vervolgens door een veredelde botsauto tegen een slordige 10 km/u op het asfalt worden uitgesmeerd. Onmenselijke snelheden. Hilarisch hoe ze overal als paddenstoelen uit de grond rijzen en niet veel later het onderspit reeds moeten delven. Deze charmante taferelen glansrijk in beeld brengen was weliswaar ondoenbaar voor een uitgehongerde zeeleeuw, zo bleek.

Voorts ben je non-stop aangewezen op de kutmuziek die ‘Insane Clown Posse’ verspreidt, wordt er geforceerd ‘cool’ omgesprongen met slow motion en worden sommige acties teruggespoeld en opnieuw afgespeeld. Waarlijk indrukwekkend.

Iets wat onmogelijk zomaar genegeerd kan worden, is de inbreng van een belachelijke ‘Cyborg Wannabe’, de zogenaamde ‘Metal Machine Man’. De geluidseffecten die soms hoorbaar zijn als hij beweegt, maar veel vaker als hij stilstaat, doen je steevast op de vloer belanden. Biep, miep, zwiep. Het enige kind van een hydraulische pomp en een stofzuiger in actie. Hilariteit alom. Nog krankzinniger is de kruimeldief die plots voor geslachtsdeel moet doorgaan. Blijkbaar compatibel met onze ijzeren vriend. Handig.

‘Death Racers’ of ‘De dolle avonturen op het parkeerterrein van The Asylum: Deel 26’ dient te allen tijde vermeden te worden. Als je de DVD per ongeluk ziet liggen, kieper er dan een emmer wijwater over en sla een kruisje, in de hoop dat de demonen zich elders gaan nestelen. Moest deze film een mens zijn, dan had hij een bochel en stonk hij uit zijn bek. En zelfs Esmeralda wil niets met deze Quasimodo te maken hebben.

Ik heb nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik ben beter gewend van The Asylum.

0,50 (0,25)