Valhalla Rising (2009)

Ik vond een redelijke Avontuurfilm...

Wel prachtig omgeving HD kwaliteit...

Redelijk verhaal...

Héél stille (geen bekende) acteur Mads Mikkelsen vond niets aan...

Alleen maar vechters...

Geen spannende verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Matige maar onconventionele 'arthouse vikingfilm' met een aantal brute momenten waarin een groep vikingen tocht zet naar het beloofde land. Door middel van het camerawerk, muziek en de prachtige ongerepte en ruwe natuur wordt er een mooie sfeer neergezet. Maar het ontbreken van enige structuur, het uiterst trage tempo en schaarse dialogen (hoofdpersonage praat zelfs helemaal niet) doen de film toch de das om. En een diepere betekenis heb ik niet kunnen ontdekken.

Jezus wat een achterlijke film was dit, het ging werkelijk nergens over. Het is inderdaad een drama film want het is gewoon dramatisch slecht. Geen verhaal, geen acteurs (amper wordt er gepraat), totaal niet spannend, saaie landschappen (vrijwel continue mist) en geen actie. De film was opzicht wel boeiend want je hoopte dat het ergens naar toe zou leiden, maar uiteindelijke leidt het gewoon nergens naar toe behalve dan dat je 90 minuten lang een ellendige film hebt gezien.

Hoofdrolspeler Mads Mikkelsen deed me denken aan de geflipte Noorse black metal zanger "Ghaa"l.

Uiterst boeiend werkje. Het feit dat de hoofdpersoon maar één oog heeft en geen woord zegt maakt het sowiezo al bijzonder. Er zitten fantastische plaatjes tussen en doordat er zo weinig gepraat wordt blijft de spanning continu aanwezig. Van mij hoeft niet alles uitgelegd worden, we gaan hier gewoon mee in een bizarre tocht met een stel Vikingen en dat is iets wat je niet elke dag doet. Je weet als kijker net zo weinig als de karakters en dat maakt het zo mooi. Het is mysterieus, onverklaarbaar en af en toe lijkt het wel alsof de personages onder invloed zijn van een doosje paddo's. Inhoudelijk... tja wat betekent dat begrip eigenlijk? Het is maar wat je verwacht en wat je wilt beleven, dit soort producties zijn hoe dan ook erg fraai en ik zie ze graag vaker verschijnen tussen alle gezinsdrama's met relaties en problemen die je niet meer weten te verassen. De soundtrack mag niet vergeten worden die het geheel naar een hoger niveau brengt. Heerlijk.

Herziening.

Briljant. De setting is enorm goed gekozen, de grauwheid is prachtig en erg fijn hoe Refn op een oogstrelende wijze de kleur rood presenteert en de kijker in ecstase brengt. Refn heeft enorm veel liefde voor de kleur rood, dat bewees ie al in meerdere films maar hier gooit ie alle registers open. Visueel werkelijk overdonderend.

Mikkelsen is de ideale ondoorgrondelijke protagonist. Het trage tempo is ideaal om te kunnen genieten van de stilering van Refn, de enorm verzorgde set pieces en de thema's die Refn aan de oppervlakte brengt. Een gedachte aan Ingmar Bergman of Andrei Tarkovsky is dan niet zo vreemd maar dan met visuele souplesse. Refn hoort voor mij gewoon tot de allergrootsten. Het voortkabbelende tempo met zoveel moois om je heen is werkelijlk de kracht van Valhalla Rising, veel briljante visuele vondsten (die reversed waves ) en haalt diepzinnige thema's aan.

Jammer van het lage gemiddelde want dat doet Refn zwaar te kort. Het was een mooie Refn week, zwaar onder de indruk weer en ik ben helemaal klaar voor vanavond om Drive te gaan aanschouwen. Mijn verwachting is dat zijn pronkstuk moet gaan worden.

Erg bijzondere film! En je hoeft ook geen expert te zijn in de cinematografie om in te zien dat dit puur vakmanschap is. Visueel spreekt het tot de verbeelding. Het script bestaat uit ongeveer 120 regels tekst en de film laat het dus vooral aan de kijker over. Het is filosofisch en je raakt zowat in extase tijdens het kijken. Helaas was ik niet altijd even geboeid, maar misschien moet ik hem gewoon nog een keertje kijken, want dit is gewoon intrigerend!

Van alle films die Nicolas Winding Refn gemaakt heeft, vind hij dit tot nu toe de beste.

Valhalla Rising is een moeizame film geworden. Het gebrek aan een fatsoenlijk plot en de vaak stille vikingen maken deze film van Nicolas Winding Refn uiterst moeilijk om zonder een gaap uit te kijken. Valhalla Rising is dan ook een film dat puur leunt op de visuele pracht die Winding Refn op het beeldscherm tovert. Die is wel adembenemend en af en toe lik je je vingers erbij af. Vooral de kleurenfilter voor de lucht geeft een uniek sfeertje aan de film. Ook de sporadische actie is lekker grof.

Jammer dat hij dat niet weet te combineren met een fatsoenlijk verhaal, want het is gewoon moeilijk om anderhalf uur naar een inhoudsloze film te kijken. Wat dat betreft weet hij met Drive toch een bijna ultieme combinatie van beiden te maken. Hier is het slechts de helft.

2,5*

Zelden zo'n goeie soundtrack gehoord. Soort van dark ambient, met geweldig duistere soundscapes. Hielp enorm om een zware, donkere sfeer te creëren.

Begin zet meteen de toon voor de film. Zeer weinig dialoog, rauwe vechtscènes, al vond ik het in het begin visueel nog niet echt overtuigend. Dat komt pas echt in deel 3 als ik me niet vergis, in ieder geval de bootreis. Donker, grauw. Die flashes met de rode kleurenfilter over contrasteren heel mooi en zijn op zichzelf ook gewoon heel erg mooi.

Verder is het gewoon genieten van deze film, het geweldige hoofdpersonage, het trage tempo. Erg verfrissend ook dat het nergens naartoe ging. Geen eindbestemming, geen einddoel dat gehaald wordt. Enkel psychologische downfall.

Merk dat ik vaak terug uitkom op dezelfde woorden om deze film te typeren: donker, grauw, duister. Dat zegt het volgens mij allemaal. 4*

Een erg fijne film! Mijn vriendin en ik hebben onze zondag voor de buis doorgebracht met Love Actually, die ik nog nooit gezien had, en Valhalla Rising, op aanraden van Schokkend Nieuws.

Het is, zoals eerder gezegd, jammerlijk dat deze film duidelijk verkeerd gepromoot wordt. De trailer en hoes doen beide een heel ander soort film vermoeden, verwacht geen actiefilm, of zelfs avondturenfilm, in klassieke zin. Maar wij waren er beide blij met het tempo. De beelden zijn erg mooi en deden me denken aan Herzog, de link naar Aguirre is inderdaad snel gelegd qua sfeer. Ik moet zeggen dat ik de film niet echt heb proberen te interpreteren. Het gevoel van eenzaamheid/doelloosheid/onwetendheid is echt heel treffend neergezet, en een religieuze strijd haalde ik er ook wel uit, maar ik vond het aspect van ronddwalen zonder enig idee te hebben hoe wat waar de voornaamste sterkte van de film. Het einde was enigszins abrupt. Hoewel moeilijk te plaatsen voor mij was het ergens ook wel weer een soort van logisch einde, in termen van gevoel.

Het enige waar ik mij aan stoorde tijdens de film was het (eenmalige) woord "fuck". Dat was toch echt wel een stijlbreuk voor mij, hoe klein dan ook. Al met al een erg aangename kijkervaring.

Refn begint nu echt een held te worden. Dit is, na Drive zijn 2de Engelstalige film die ik heb gezien. Een uiterst subtiele verteling over de vikingen en verder word er niks uitgelegt of verteld, maar de inhoud en geschiedenisachtergrond is enorm. Mads Mikkelson mag ook deelnemen in deze Amerikaanse film als doofstomme, bloeddorstige zigeunersviking. De film is verder ook uiterste guur en grauw en niet echt een vrolijk gezicht maar wel indrukwekkend. Het geweld is ook hierin weer op zijn explicietst en weer een beetje wat ik van Refn gewend ben tot nu toe. En ja, waar doelt de film nou eigenlijk op? Op de ondekking van Amerika, waarin ze ook al, waneer ze aangemeerd zijn, meteen kennismaken met meedogenloze Indianen. Ook heel bijzonder om zoiets te zien en om dan maar te bedenken dat het honderden jaren geleden nog maar een dood stuk land was.

Hele verrassende film alweer. Refn doet het nog heel goed in Amerika. Al vind ik wel dat hij ook eens, ter afwisseling, nog eens wat Deense films tussendoor mag maken.

4,0*

Geen spijt van een nadere kennismaking met Winding Refn. Een psychedelische (bad) trip, wat mij betreft.
Traag. Visueel zeer fraai, doch voornamelijk uitgevoerd in grauwe tinten met af en toe een kleurtje ingevoegd. Waanzinnig goede en sfeervolle score. Dialoog is zeer summier doch zinvol en er is wat expliciet geweld. Zeer boeiend en intrigerend verhaal (voor mij). En enorm goed gecast en prima geacteerd.
Vrijwel geen komische noot, behalve de hilarische uitingen van naastenliefde door de Christenen in deze film.

Uiteraard laat zich dit niet in één keer raden, want duidelijk is dat er meer verhaallijnen samengevoegd zijn.
En daarbij barst de film van symbolen en verwijzingen..

Namelijk de ontdekking van Amerika door de Vikingen, lang voordat Columbus dat op zijn conto geschreven kreeg.

Ten tweede wordt het uiteenvallen (desintegratie) van alle lichamen (5x) en de geest (8x), zoals in het Tibetaanse Dodenboek is beschreven, gemixt met een 'laatste vikingreis' inclusief bijl, zwaard en speer en natuurlijk een boot.

Daarbij nog een associatie met de reis naar het Schimmenrijk van Hades met de boot en de noodzaak van een munt (of metaal) in de mond.

En tenslotte nog wat gekonkel tussen Christenen en Heidenen.

Kortom, het gaat diep en er wordt universeel gestalte aan gegeven.
Ergens is wel onze held doodgegaan, tenminste, dat denk ik.
Maar als men het uitsluitend bij optie 1 wil houden is de film al bijzonder genoeg.

Erg mooie beelden. Af en toe zelfs te mooi, er wordt net wat teveel met licht gespeeld zodat het af en toe te goed zichtbaar is dat er iemand met een schermpje bezig is wat schaduwen in te vullen. Toch erg mooie plaatjes - tientallen zo niet honderden beelden zouden zo in de Leica-kalender kunnen.

Maar dat is dat ook wel het pluspunt. Verder struikelt de film over een teveel aan elitair separatisme en teveel gebrek aan toegankelijkheid. Een woord zegt meer dan duizend plaatjes, dat wordt maar weer eens duidelijk gemaakt.

Van acteren in de normale zin van het woord is geen sprake. Toch is het wel bijzonder - maar wel vooral ten dienste aan het beeld. Daarmee wordt de film door het acteren ook niet minder eendimensionaal, maar blijft het geheel hangen op het idee van de Leica-kalender.

De soundtrack komt op mij ook niet over, trouwens. Ik vind het vooral klinken als lelijk gepruts met synthesizers, en daarbij meestal irritant sloom en met een lelijke galm erin. Slapende kat op het keyboard.

Al met al een fijn experiment - maar een film is het niet geworden.

Verrassend goede film van de regisseur van "Drive". Wat de betekenis van het verhaal is, daar ben ik nog niet achter. Mijn hoge waardering voor dit onderschatte werkje van Refn is voorlopig gebaseerd op de schitterende cinematografie en de prachtige soundtrack.

Hoewel er bijna geen dialogen in deze film zitten en de film ook nog eens uiterst traag is heeft deze mysterieuze film mij ondanks dat geen minuut verveeld. Ik heb negentig minuten lang gefascineerd zitten kijken. Toch is het zeer duidelijk te zien dat wij hier te doen hebben met dezelfde regisseur als van Drive. Net zoals in Drive komt het geweld ook hier onverwachts én bovendien loeihard aan.

Van Refn is dit nu de derde film - na Bronson en Drive - die ik van hem gezien heb en ik denk dat hij een hele grote regisseur gaat worden. Zijn films zijn niet voor iedereen weggelegd. Liefhebbers van Hollywood blockbusters kunnen zijn films - en vooral deze film - beter links laten liggen. Zij zullen alleen maar teleurgesteld worden.

Het gemiddelde voor deze prachtfilm is uiteraard schandalig laag.

4,0*

Een film die je gewoon gezien moet hebben. Qua vertelling ontzettend sterk. De beelden zeggen alles en vertellen het verhaal beter dan het script. Rauw, mysterieus, en ontzettend sterk geacteerd door Mikkelsen.

Hoewel het voor mij onmogelijk was om niet aan Aguirre: Der Zorn Gottes te denken tijdens dat hele gebeuren rond het Beloofde Land, valt die vergelijking niet eens slecht uit voor Valhalla Rising. Daarvoor heeft de film toch genoeg een eigen smoel. Een fantastische trip dit, met vooral een voortreffelijke sfeer. Het duurde even voordat ik er echt inzat, maar de waanzin wordt steeds voelbaarder en de hier veel geprezen soundtrack draagt daar net zoveel aan bij als de smerig-mooie beelden, de landschappen en de karakterkoppen (de reden waarom Mikkelsen waarschijnlijk op de eerste plaats gecast is). Het verhaal is daarnaast erg mysterieus, maar dat draagt bij aan het gevoel van een mystieke reis. Wat precies het punt is weet ik niet, maar ook dat vergroot het mysterie alleen maar.

4*

Ik vond dit echt een dramatisch slechte film. Waar heb ik eigenlijk naar zitten kijken vraag ik me nu nog af. Of ik heb kennelijk het intellectueel niet om dit soort onzin te begrijpen of het is daadwerkelijk een hele grote drol dat gecreëerd is door een regisseur die in een staat van hallucinerende middelen is geweest.

Er gebeurt werkelijk niks. De sfeersetting met helse klanken en een mooie natuurlijke omgeving zijn dan de ingrediënten waar je maar op gaat letten en die waren het aanzien nog wel waard.

Verder heb ik eigenlijk weinig zin om hier nog veel woorden aan vuil te maken. Niet aan mij besteed.

Waar in het te vergelijken Dead Man van Jim Jarmusch de gedichten van William Blake centraal staan, daar ademt Valhalla Rising de sfeer van diens schilderijen.

Ik kan me geen film voor de geest halen die dichter in de buurt van een nachtmerrie komt. Valhalla Rising is een surrealistisch en naargeestig portret van de menselijke psyche tegenover een genadeloze natuur waar de stilte overheerst. Dat Refn's personages nauwelijks een woord spreken maakt de wereld nog gekmakender.

In tempo, sfeer en thematiek doet de film naast Dead Man nog het meest denken aan Antichrist van Lars Von Trier. Spiritualiteit, natuur en geweld verworden bij alledrie tot een onlosmakelijk geheel.

Rising grijpt je vanaf het begin naar de keel en laat tot aan het eind niet meer los. Het tempo van de film is daarentegen rustig en voortkabbelend, maar desalniettemin gunt het je als kijker geen rust. Daarvoor zijn de beelden in combinatie met de bezwerende soundtrack te wrang en af en toe zelfs misselijkmakend.

Uniek.

Valhalla Rising is misschien nog wel het best te omschrijving als een visuele trip met een aantal woest uitziende vikingen. Als het visuele en de muziek eraan slaagt je op te zuigen, dan zal dit een mooie filmervaring worden. Lukt dat niet, zoals bij mij het geval was, dan is het allemaal toch wel een stuk minder mooi.

Inhoudelijk kon ik er in ieder geval weinig touw aan vastknopen. Het oogt heel mysterieus allemaal en Refn weet daarbij vaak goed gebruik te maken van de kleur rood, die een aantal keer op een mooie manier naar voren komt. Visueel ziet het allemaal dan ook prima uit. Er zitten een aantal mooie scènes tussen, al is het geheel soms wel wat te onsamenhangend.

Ook de muziek is niet verkeerd en soms zelfs mooi, waarbij de score duidelijk bijdraagt aan het mysterieuze sfeertje dat Valhalla Rising uitstraalt. Toch viel het allemaal uiteindelijk enigszins tegen. Op een paar momenten na, werd ik totaal niet meegeslepen met het verhaal en de film zelf. Het audiovisuele aspect mag er dan wel zijn, maar deed verder weinig met me. Daarnaast vond ik het soms dus allemaal wat onsamenhangend ogen en was ik op het einde toch wel blij dat de trip voorbij was.

Ik weet niet van Refn hier uiteindelijk allemaal mee bedoeld heeft. Misschien een experiment, misschien meer? Maar op mij is het in ieder geval niet allemaal even goed overgekomen. Refn is een getalenteerd filmmaker, maar hier komt het er op de één of andere manier allemaal net niet uit.

2,5*

Ik zit nu al een tijd te wachten tot de nieuwe van Toyoda eindelijk eens beschikbaar wordt, en toen ik in Onderhonds recensie de vergelijking tussen diens The Blood of Rebirth en deze film zag, wist ik genoeg: deze moet ik zien!

Hoge verwachtingen dus, maar de film weet die volledig in te lossen. Werkelijk een fantastische film met schitterende beelden en een hypnotiserende soundtrack die je werkelijk bij de strot grijpt en niet meer loslaat. Net als Toyoda pure gevoelscinema, met als "grootste" verschil dat Toyoda meer postpunk-georiënteerd is wat soundtrack betreft, terwijl deze film meer richting ambiënt lijkt te gaan. Maakt mij overigens weinig uit, het effect van beide soundtracks is hetzelfde: ik word volledig de film ingezogen.

Ik zet voorzichtig in met 4,5*, ook met het oogpunt dat The Blood of Rebirth hetzelfde heeft gekregen, maar ik sluit een verhoging na herziening zeker niet uit.

Hahaha. Wat moeten veel liefhebbers van Braveheart en Gladiator op hun neus hebben gekeken toen ze de bioscoop uit liepen. Waar zijn de heroïsche veldslagen, schreeuwen tot 'freedom', wie zijn de slechterikken en waar zijn de helden? Nee, in plaats daarvan krijgen we een meditatie over het leven, dood, geloof en een nieuwe wereld.

Dit is natuurlijk parels voor de zwijnen. Mensen die met volledig verkeerde verwachtingen naar de bioscoop gaan en geen idee hebben wat ze moeten met deze intelligente, overpeinzende kunstfilm.

Het is een moeilijke film. De prachtige cinematografie ziet iedereen wel, maar de thema's vol met bijbelverwijzingen over het bestaan, de continue worsteling van de mensheid met het geloof, de metaforen van de ontdekkingstocht zijn zaken die wat meer vergen dan een vluchtige blik. Deze film kroop langzaam in mijn ziel.

De film wordt mooier en mooier naarmate de speelduur vordert. Refn is een held, die man groeit in mijn aanzien met elke film die ik van hem zie. 4 sterren.

Niet de heilige graal van Refn waar ik nog in geloofde (Drive, 4* na meerdere kijkbeurten), maar toch o zo lekker. Komt dan toch allemaal neer op z'n Pusher films denk ik, of wie weet zijn aankomende werk. Erg benieuwd naar. Hoe dan ook, hier weet hij zich wel degelijk positief te onderscheiden. Vaag zijn is een vak. Vager zijn daarentegen, is een risico. Die heeft hij voor mij niet genomen. Vooral de soundtrack is met vlagen iets te veilig en de setting werkte mij ook (zoals verwacht) wel wat tegen. Ben er niet gek op. Maar de harde, duistere en uitzichtloze stijl van de film doet wonderen. Rauwe beeld poëzie. Aangenaam!

Waar die lage score vandaan komt, kan ik wel begrijpen, maar toch, de film pakte me wel. De beelden zijn best mooi en de soundtrack maakt er een lekker vervreemdend geheel van. Een plot is eigenlijk afwezig, maar er is genoeg ruimte om zaken als religie en geweld (en de relatie tussen die twee) te overdenken, dus daar valt ook niet zo heel veel over te klagen. Wat wel onvergeeflijk is, is dat lelijke CGI-bloed; dat mag Refn de volgende keer gewoon vervangen voor écht nepbloed. Voor het overige: leuke arthouse. Met Vikingen.

Redelijk.

Het leukste aan Valhalla Rising is het ontbreken van romantiek. Het verhaal over een groep Vikings die het Beloofde Land willen bereiken is verrassend realistisch en zonder franjes verfilmd. Valse emoties en heldentaferelen blijven uit. De personages zijn van vlees en (CG-)bloed, met bijhorende gebreken en paranoïa tot gevolg - al vind ik de bootsequence aan de saaie kant.

Men zou kunnen zeggen dat de cast weinig om handen heeft, maar daar ben ik het niet mee eens. Toch ben ik van niemand onder de indruk, behalve van de verrassend atletische Mads Mikkelsen. Die heeft sowieso al een présence om U tegen te zeggen, maar hier is het allemaal nog nét wat meer. Zonder woorden legt hij iedereen het zwijgen op, niet in het minst de kijker.

Valhalla Rising is de derde film die ik gezien heb van Nicolas Winding Refn (na het tegenvallende Bronson en het ijzersterke Drive) en ook hier weer verschilt zijn film van zijn ander werk. Eén ding dat opvalt is zijn liefde voor de kleur rood, iets wat erg krachtige contrasten oplevert. Ook de cinematografie is hier fantastisch. Zeker tijdens het eerste half uur (veruit het sterkste deel) komt dit erg tot z'n recht.

Muzikaal wisselt het niveau nogal: van ijzig tot idioot. Mocht ik de regisseur zijn geweest, ik zou er gewoon geen muziek in gestoken hebben. Dát zou pas kil geweest zijn.

De keuze om de film in hoofdstukken op te delen is een misser: het haalt de sfeer eruit en geeft het einde weg.

Dikke 3

Audiovisueel huzarenstukje dat uitblinkt in akelige, grauwe omstandigheden. Zelden zo'n ellendige, barre ambiance gezien. Zeker het pakweg eerste half uur is om, zoals One-Eye dat is, sprakeloos van te worden. Wat Refn vanaf de boottocht allemaal te berde brengt, laat me dan toch te koud. De setting, ik heb niks met Vikings e.d., staat me al niet aan en zo'n queeste is, alhoewel doorspekt met aardige reflecties, ook niet echt aan mij besteed. De onverbiddelijke blikken van Mikkelsen ten spijt.

Best mooi geschoten soms, in een veelal haast kleurloos palet, met af en toe iets roods of geels dat er echt uitspringt. Verder ook een prima score, sterk spel van Mikkelsen die letterlijk geen woord zegt en enkele heerlijke bloederige stukken. Maar het geheel gaat me net te langzaam, is soms net te saai en inhoudelijk niet interessant genoeg: althans, ik miste een narratieve drive waaraan de thema's werden opgehangen. Zo los is het niets voor mij om mij erbij te houden. En dan maakt de inhoud me eingelijk weinig meer uit. 3,0* derhalve.

Na de deceptie die Only God Forgives was, ben ik snel achter Valhalla Rising aangegaan die volgens velen parallellen vertoont met eerstgenoemde. De overeenkomsten zijn er zeker, maar Refn heeft met Valhalla Rising een veel betere film afgeleverd.

Het grootste voordeel aan Valhalla Rising is de setting. De lange stiltes, de voor zich uit starende personages, de traagheid, dit alles voelt veel natuurlijker aan in deze film die plaatsvindt in een oude mystieke setting. Genieten is het vooral van bepaalde enorm sfeervolle scenes. De scene op het schip in de mist is misschien wel een van Refns meest geslaagde stukken film.

Ik begon met 3,5* maar de film bleef wel heel erg bij, echt het tegenovergestelde van wat ik bij Only God Forgives voelde.

4*

Deze film vertelt het verhaal van -One-eye- een getormenteerde stomme slaaf die zijn lot in het leven c.q. overlijden zal ontdekken gedurende zijn odyssee. Het verhaal staat bol van mythologische en religieuze symboliek, waarbij het zeker niet de bedoeling is dat het als een soort van geschiedenisles geïnterpreteerd moet worden..Het is eerder een soort van meditatieve ervaring waarbij je als kijker de ruimte krijgt om het een plaatsje te geven. Het zal niemand ontgaan zijn dat niet alle hoofdstukken uit de film even sterk zijn. Toch vormt het een verpletterend geheel met de verwoestende beelden van het Schotse episch landschap, de zwijgzame momenten, de intensiteit van de kleuren tegen een grauwe ondergrond en het akoestische geweld van peter kyed. Dan hebben we het natuurlijk nog niet eens gehad over Mads Mikkelsen die de antiheld van de film speelt, maar in werkelijkheid de held van het witte doek is. Deze man stijgt ver boven zichzelf uit en laat wederom zien dat hij als acteur een van de beste uit zijn soort is. Ik snap dat voor veel kijkers de film moeilijk te doorgronden is en ergens valt dat ook wel te verklaren. Nicolas Winding Refn is zo'n typisch non conformistisch regisseur waarbij de vrije loop uit eigen gedachten zelden volledig zal aansluiten bij de ervaring van de kijker. Om die reden geeft het mij ook net niet de doorslag om de film met vijf steren te bekronen.

Refn's absolute meesterwerk.

Blijft ook bij herziening niks minder dan fenomenaal. Met ijzersterke films als Drive en Only God Forgives zette Refn zijn kwaliteit hierna zeker voort, maar het niveau van Valhalla Rising halen ze wat mij betreft niet. Denk ook niet dat hij dit ooit nog gaat overtreffen om eerlijk te zijn.

Jammer genoeg ook Refn's laagst gewaardeerde film, al valt dat wel te verklaren. Toentertijd iets teveel gepromoot als actiefilm vrees ik, en dat is het natuurlijk allerminst. Wel een paar harde vechtscenes, die lekker vuil in beeld gebracht worden, maar over het algemeen een enorm trage en logge film. Kan er echter alleen maar blij om zijn, want voor een zoveelste epische veldslagenfilm loop ik niet bepaald warm.

Nagenoeg alles hieraan is perfect, maar de meest prominente kwaliteit van de film zit hem in het audiovisuele. Absoluut van een uitzonderlijk kaliber wat Refn hier laat zien. Heel grauw, vuil en smerig in beeld gebracht, al heeft het kleurgebruik daar zeker niet onder te lijden. De rode stukjes tussendoor zijn prachtig, de scene op de boot al even magnifiek. Mag gezegd worden dat de film zijn setting natuurlijk wel al mee heeft, nochtans weet Refn er zo'n beetje het optimale uit te halen. Erg indrukwekkend allemaal.

Soundtrack doet er zeker niet voor onder. Perfect in harmonie met de beelden, en weet de onheilspellende sfeer in de film op excellente wijze te versterken. De totale wanhoopsscene zo ongeveer halverwege de film illustreert dat perfect, net zoals die dreunende soundtrack wanneer One-Eye en het kind de oude man verlaten. Je raakt er zowaar in een soort trance van.

Het verhaal en de symboliek die daarin een rol speelt zijn ook zonder meer interessant, hoewel niet essentieel om echt van de film te kunnen genieten. Louter de machtige sfeer die de film uitstraalt is al intrigerend genoeg eigenlijk. Al bij al dus een briljant gemaakte film, die ongetwijfeld in mijn top 10 blijft staan. Dik verdiende 5,0* uiteraard.

Schitterdende Odyssee naar het 'beloofde' land. Mooi mytisch epos dat de kijk genadeloos voor de keus stelt. Meereizen of afhaken? Zij die meereizen worden ook ruimschoots beloond.

Bijzondere cinema!

Valhalla Rising is een film die in het begin veel te bieden heeft maar dan totaal de verkeerde richting ingaat. Het blijkt al heel snel dat de film een mislukking gaat worden. Als de val eenmaal ingezet wordt dan is er geen houden meer aan. Jammer, want het eerste half uur van de film smaakt naar meer. De kijker moet zich gereid maken voor lange shots en het feit dat er soms een bepaalde tijd helemaal niets gebeurd. Regisseur Nicolas Winding Refn kiest voor shots die lang blijven centreren voor de gezichten van de acteurs. Zo zit je bijna een volle minuut naar iemand te kijken die in de verte tuurt. In Valhalla Rising wordt het iets te veel gedaan en dat doet echt afbreuk aan de film. In Only God Forgives werken deze shots dan juist weer heel goed.

Valhalla Rising heeft zeker de potentie om een prima film te zijn. Het geweld en de gore worden duidelijk in beeld gebracht en het voelt heel erg barbaars aan. Helaas zijn er te weinig van deze momenten om het lang interessant te houden. Het verhaal helpt ook niet echt mee door heel zweverig te worden. Mads Mikkelsen weet in ieder geval wel enigszins de aandacht vast te houden in de rol van One Eye. Een personage waar je gedurende de film weinig over te weten komt. De omgevingen zijn om van te smullen en zien er prachtig uit. De camera weet de natuur goed vast te leggen. Nee, het is allemaal niet goed genoeg. Valhalla Rising is simpelweg vrij saai te noemen.

2,5*