The Private Lives of Pippa Lee (2009)

Miller -dochter van én vrouw van; niet van dezelfde overigens- wist mij een tijdje geleden te verrassen met haar integere werkje The Ballad of Jack and Rose, met een uitstekende DD Lewis.

Ook Pippa Lee kan gezien worden als een kleine en uiteindelijk toch ook lieve film, maar wel één met een scherp randje. Qua cast zit het wel goed. Penn, Bello, Arkin uiteraard, Bello, Ryder en vooral een hylarische Moore, als een leuk getikte lesbienne.

Helaas zorgt de gefragmenteerde vertelling en het heen en weer gespring in de tijd voor te weinig emotionele betrokkenheid, waardoor je bij het einde niet met een dubbel gevoel achter blijft, omdat alles net iets te goed op zijn plaats valt. Op zich niet zo erg -van vrolijk de bioscoop verlaten is nog nooit iemand slechter geworden-, maar een iets donkerder einde was wellicht wat meer passend geweest.

3,5*

Prima film, die drama en humor kunstig weet te combineren. Indrukwekkende cast, met Wright Penn in een fraaie hoofdrol; Keanu Reeves is ook erg goed in een voor hem atypische rol. De film is onvoorspelbaar en qua montage inventief in elkaar gezet- de flashbackstructuur voelt absoluut niet geforceerd aan. Een intelligente en subtiel aangrijpende film, waarin gelukkig ook genoeg te lachen valt.

Bijzondere film toch wel, waar ik eigenlijk niet echt iets van verwacht had. Ik zat wel constant te denken dat het wel een verfilming van een boek moest zijn, en dat blijkt ook, sterker nog: het boek is van de regisseuse, vreemd genoeg is dat wel te merken.

Ze probeert echt alles in een vrij kort tijdsbestek in de film te verwerken, en dat lukt nog vrij goed.

Na het verstrijken van de speelduur van anderhalf uur had ik echt het idee al 3 uur naar de film te hebben gekeken, Pippa Lee was voor mij een heel duidelijk personage van wie ik van alles wist.

Robin Wright Penn zet hier echt een tour de force neer in de hoofdrol en ook Blake Lively (had er nog nooit van gehoord) en natuurlijk Alan Arkin, zijn steengoed en allemaal heel goed gecast.

Heb een beetje het idee dat deze film nogal overlooked is, nauwelijks een fatsoenlijke release gehad meen ik?

Vond dit eerlijk gezegd een beetje een suf gebeuren. Proberen ze Pippa's rock & roll verleden weer te geven, maar 't doet allemaal zo braaf en netjes aan. Geldt ook voor Robin Wright Penn: best oké, maar al te "fatsoenlijk".

The Private Lives Of Pippa Lee kijkt wel vlot weg, maar kreeg me nooit echt te pakken. Ik hou het op 2,5*.

Ik weet het niet met deze film. Ik vond het over het algemeen gezien behoorlijk saai. Het karakter Pippa vond ik ook zo ongrijpbaar dat ik er moeite mee had om er betrokken bij te voelen.

De afwisseling tussen het heden en het verleden maakte dat de film niet helemaal saai ging worden. Eigenlijk vond ik het ook veel interessanter om naar het verleden te kijken dan naar het heden. In het verleden vond ik haar meer een mens van vlees en bloed.

Ook al snapte ik het karakter niet .... toch vind ik dat Robin Wright een hele sterke rol neerzette. Keanu Reeves vond ik wat te saaitjes en nietszeggend. Maar Winona Ryder daarentegen vond ik weer te overdreven. Alhoewel ..... de overige karakters waren zo mat en afgestorven af en toe dat een personage zoals zij neerzette toch een beetje wat van de saaiheid wegnam.

Wispelturig drama met aardige acteurs. Het scenario maakt weinig indruk en gaat eigenlijk nergens naar toe. Toch boeit het allemaal net voldoende om de aandacht erbij te houden. Deze acteurs hadden beter verdiend!

Aardige film waarbij de dames die Pippa vertolken goed bezig zijn. Ook de rest van de cast is aardig op dreef in dit portret van een dame met een roerig leven die desondanks niet mag klagen lijkt me.

Tijdens alle levensfase komt Pippa over als een innemende, lieve vrouw. De film herbergt daarnaast nog enkele interessante personages.

½ sterretje erbij

Aardige film, maar niet onderhoudend genoeg om je de volle speelduur geboeid te houden. Er zitten enkele mooie scènes in die je ook weten te raken, maar helaas ook veel mindere scènes die het verhaal onnodig vertragen en weinig toegevoegde waarde lijken te hebben.

Het acteerwerk is prima, Blake viel natuurlijk wel op, stiekem was ik best nieuwsgierig naar haar en ik ben niet teleurgesteld. Robin Wright Penn was voor mij de grote uitschieter, en dat terwijl het soms wel erg suffig aanvoelde. Maargoed, ze werkte met wat haar gegeven was en meer kon ze niet doen.

Paar grote namen die geen slecht werk afleverden, maar het verhaal is niet sterk genoeg om de film naar een hoger niveau te tillen. Jammer.

Nogal lelijk verfilmd met veel te krappe shots en de bijbehorende overbelichting. Het idee zelf om met een oudere man te trouwen en later weer te switchen naar een twintig-jaar-jongere knaap is wel aardig maar ik kon het allemaal niet echt sirieus nemen. Het neigt naar komedie en is op de verkeerde momenten te luchtig. Het hele verhaal van de jonge Pippa Lee vond ik bovendien een beetje overdreven, het was alsof ze een gebrek aan invulling hadden want veel voegen die home-party en de lesbische meiden niet toe.
Keanu Reeves staat in de tweede versnelling, hij hoeft niet veel te doen.

Het kon me helaas nergens boeien.

Bizar, zès jaar geen bericht bij deze film... maar goed, hij was ook geheel aan míjn aandacht ontsnapt, en toevallig kwam ik hem nu dan in een kringloopwinkel tegen. Knappe en intrigerende film waarvan het slagen of falen grotendeels afhankelijk is van de vertolking van Robin Wright Penn, en gelukkig slaagt die met vlag en wimpel : na afloop heb ik niet het idee dat ik haar personage in duidelijke en ondubbelzinnige woorden zou kunnen vatten, maar heb ik wel het gevoel dat ik haar begrijp (of denk te begrijpen). Naast Wright speelt eigenlijk de hele cast prima, ook Alan Arkin, maar een minpunt is wel dat ik niet helemaal zie wat hij in de voorhuwelijkse flashbacks leuk vindt aan haar noch zij aan hem – of moet je dan denken in termen van "een groen blaadje" versus "eindelijk rust en bescherming"? Hoe dan ook, uit de scènes die Blake Lively en Arkin toebedeeld krijgen proef ik de wederzijdse aantrekkingskracht niet helemaal. (Dat ik me er bij de scène waarin ze samen op de bank liggen bewust van ben dat Arkin maar liefst 53 jaar ouder dan Lively is helpt ook niet echt.) En al die beroemde namen die voor een tamelijk minimaal aantal minuten komen opdraven (Monica Bellucci, Julianne Moore, Winona Ryder) leiden soms behoorlijk af. Daardoor al met al een boeiende film waarbij ik me toch een beetje achter de oren krab, maar alle lof voor regisseuse/schrijfster en hoofdrolspeelster.