Aimée & Jaguar (1999)

Wow, wat een schöne film zeg!

De sfeer in de film is erg goed getroffen. De art direction is erg bijzonder en komt authentiek over.

Het verhaal is wat rommelig, maar dat komt wel overeen met de levens van de hoofdpersonages die ook chaotisch zijn.

Wel hadden de overgangen tussen de scènes wat minder abrupt mogen zijn en de montage had beter gekund.

Dit is een film die vooral gedragen wordt door de sublieme acteerprestaties.

Wie er duidelijk bovenuit steekt is Maria Schrader. Zij is een prachtig actrice. Ze weet als een kameleon de veranderende (oorlogs)sferen en dreigingen te weerspiegelen in haar karakter.

Haar kracht is dat ze kwetsbaarheid moeiteloos weet af te wisselen met jovialiteit en levensvreugde. Ik heb genoten van haar spel en haar uiterlijke verschijning. Ik wil graag meer van deze actrice zien.

Naar het einde toe wordt de film wat minder afwisselend, maar ik heb van begin tot eind geboeid zitten kijken.

De meest excentrieke uitingen en personages in Aimée & Jaguar doen in sommige scènes denken aan de films van Fassbinder.

Ik doel daarbij vooral op de vriendinnen van Felice in combinatie met de trendy en rokerige uitgaansgelegenheden.

Ik vond de film in het begin wat rommelig en het kwam ook wat langzaam echt op gang. Maar toen de film meer en meer gericht raakte op de liefde tussen Lilly en Felice werd hij wat mij betreft steeds mooier. En dan valt het begin ook wat beter. De liefde wordt des te indrukwekkender, er bestaat nauwelijks iets anders meer.

Mooie eindscene die heel veel blootgeeft over het karakter van Felice.

En wat een mooie rits acteurs in deze film.

3.5*

Lastig hoor, twee moeilijke thema's in een film tegelijk willen behandelen. Soms wil een film compleet door de mand vallen, maar bij Aimee & Jaguar is dat gelukkig niet het geval.

Tcoh een kleine tegenvaller. Een relatie tussen twee vrouwen in de tweede wereldoorlog en een van de twee is ook nog Joods. Dat zijn wel al heel veel mogelijke problemen in één zin en dat was ook een beetje het probleem van de film. De film bleef wat mij betreft ook iets te lang in die problematiek hangen waardoor scenes enigzins op elkaar gingen lijken. Pas na wat onthullingen wordt het weer een stuk beter en het einde is erg mooi. Vermoed ook dat de regisseur van de tweeling door deze film wel wat inspiratie heeft opgedaan. Het is zeker geen slechte film en bij vlagen zelfs heel goed maar ook net iets te vaak te veel van hetzelfde en sommige scenes ietwat over the top geacteerd.

Een dikke 3 voor Aimee en Jaguer.

Zeer mooi oorlogsdrama die het voor mij in de eerste plaats niet direct moest hebben van de liefdesgeschiedenis van de twee vrouwen. Die vond ik nogal dwaas. Felice had gewoon de trein moeten pakken net zoals die andere twee joodse vrouwen en Lilly, een vrouw nb met vier kinderen had haar daarin moeten stimuleren. Maar zij verzuimde daar in omdat haar hartstocht het won van haar verstand. Lilly's handelen vond ik daarom zeer egoïstisch en had daarom ook zeer ernstige gevolgen. Maar goed, het gaat hier om een verhaal op feiten gebaseerd en ik kan daarom de regisseur niet verwijten dat hij een film met een ongeloofwaardig verhaal heeft gemaakt. Tot zover de liefdes-geschiedenis van Aimée en Jaguar.

Wat deze film voor mij juist zo goed maakt zijn de zeer realistische beelden van het Berlijn van anno 1943/'44. Bombardementen, verwoestingen, verkoolde lichamen aan de ene kant; concertuitvoeringen van Beethoven, nieuwjaarsparty's, bijeenkomsten met vrolijke klinkende muziek aan de andere kant enz. Het leven gaat door en als de dood dichtbij is ervaar je het leven des te meer lijkt deze film wel te willen zeggen. Alleen het nu is wat telt. Het zijn die beelden die voor mij juist deze film zo mooi en indrukwekkend maken en niet alleen - ik zeg het nogmaals - de dwaze liefdesgeschiedenis van Lilly en Felice.

4,0*

Emotierijke film in de traditie van Fassbinder en Von Trotta. Fraaie rollen van de mooie Maria Schrader (haar acteren deed me een beetje aan Hanna Schygulla denken) en in het bijzonder van Juliane Köhler.

Heftig. Geen film om snel te vergeten.

Indrukwekkende film die je aan het denken zet over de afwegingen tussen het volgen van je gevoel of verstand in heftige omstandigheden.
In het begin moest ik wel even wennen omdat ik nooit duitse films kijk, en er werd veel en snel in gesproken..Daarom zou ik de film misschien nog eens moeten kijken om daadwerkelijk alle details mee te krijgen wat er gebeurd en gezegd wordt.
Maar de grote lijn van het verhaal maakt zeker indruk!
Vind het ook dapper dat dit verhaal naar buiten is gekomen, van iets wat in die tijd toch erg controversieel was.
Wel vond ik een paar dingen jammer..Het verhaal had van mij een nog hoger cijfer kunnen krijgen als ik net iets meer geraakt zou worden door de liefdes-connectie tussen de 2. De relatie bleef naar mijn idee te lang afstandelijk, of niet helemaal serieus, waardoor je niet helemaal meegesleept werd wanneer het wel moest gebeuren. Bijv: toen felice opgepakt werd, leefde ik met haar mee van omg wat erg voor haar..maar ondertussen schreeuwde lilly..maar dat voelde ik dan weer niet! terwijl deze schreeuw door merg en been had kunnen gaan..
Verder zat de film wel goed in elkaar en werd er goed in geacteerd

Een waar gebeurd verhaal op een behoorlijk grillige wijze verfilmd met veel aandacht voor de lesbische liefde van de twee hoofdvertolkers tegen de achtergrond van WO II en de joedenvervolging.

Het zijn ongetwijfeld Maria Schrader en vooral Juliane Köhler die het verhaal ondersteunen.

Film naar het boek van Erica Fischer over een waargebeurd liefdesdrama in het Berlijn van 1943. Een liefdesdrama tussen twee vrouwen waarvan de ene Joods is. Fischer sprak voor haar boek met de nog levende niet-Joodse helft van het liefdespaar en reconstrueerde de geschiedenis. De film naar het boek vertelt een emotioneel verhaal vol tragiek, maar bevat gelukkig ook voldoende opgewekte scènes die voorkomen dat de film als een groot vat vol treurnis wordt beleefd.

Het camerawerk past bij de gedetailleerde verteltrant en vangt perfect de deprimerende stemming die in het toenmalige Berlijn heerste. Een Berlijn dat veelvuldig werd gebombardeerd en waar de eerste tekenen van het naderende verlies van de oorlog zichtbaar zijn. De beelden zijn helder maar het kleurgebruik is somber en bevat veel donkere schaduwwerking. Het zijn beelden die het door de oorlog aangetaste Berlijn goed weergeven.

In deze entourage ontmoeten Lilly en Felice elkaar. Lilliy is een voorbeeldige Duitse huisvrouw met kinderen en draagster van het Moederkruis. Een onderscheiding die door het Duitse bewind aan vrouwen werd gegeven die zorgden voor essentiële aanwas van de Arische bevolking. Felice is haar lichtzinnige tegenpool. Iemand die haar Joodse identiteit verbergt en doodleuk voor een Nationaal-Socialistische krant werkt. Ook iemand die zich risicovol in het Berlijnse uitgaansleven stort. Een activiteit die aan Joden niet is voorbehouden.

Twee tegenpolen die elkaar aanspreken met de koosnamen Aimée (beminde) en Jaguar. Twee tegenpolen die gaandeweg meer begrip voor elkaar tonen en minder tegenpool worden. Twee geliefden die proberen om hun fijngevoelige alsook heftige liefde voor de harde Nationaal-Socialistische realiteit te verbergen.

Regisseur Max Färberböck maakt er een gedetailleerd tijdsdocument van waarin twee actrices schitterende arbeid verrichten. De manier waarop beide actrices met wild gemoed en vol levensvreugde de Nationaal-Socialistische tirannie tegemoet treden is schitterend, huiveringwekkend en ontroerend tegelijk. De film kiest een breekbare en intieme invalshoek en confronteert de kijker met blijvende schoonheid, vriendschap en liefde tegen een afschuwelijke achtergrond van haat, wantrouwen en hypocrisie. En dat komt aan.

Indrukwekkende film.