Willy 1er (2016)

Debuutfilm over een sympathiek onderwerp (leven van de acteur én hoofdpersonage - sociaal en geestelijk enigszins 'achter' - vormt de basis) die jammerlijk is mislukt. Misschien moet ik niet te hard oordelen, maar ook filmische kwaliteiten tellen en niet alleen de mate waarin het onderwerp 'sympathiek' is. Onder het mom 'alles is echt zo gebeurd' heb je nog niet een goed verhaal, laat staan een goed verteld verhaal.

De film is op kinderlijke wijze gestructureerd rond drie thema's die met tussentitels expliciet worden genoemd: ik krijg een flat, ik krijg een scooter, ik krijg vrienden - alsof ook de kijker enigszins achterlijk is. De filmmakers (vier nota bene, wat niet anders dan hoogstens een middelmatig compromisfilm kan opleveren) leveren een verbrokkelde film af waarin weinig tot niets is onderbouwd: ineens moet Willy het huis uit, uit het niets wordt hij agressief, verlaat hij zijn flat, is hij weer thuis, en ga zo maar door. Je zou de verschillende scènes ook op een trap kunnen gooien en de film in de dan ontstane volgorde kunnen monteren - het zou weinig uitmaken, want van een ontwikkeling is geen sprake.

Van alle personages is er slechts één van vlees en bloed, namelijk de sociaal werkster. Alle anderen spelen hun rol zeldzaam klungelig, met uitzondering van de hoofdpersoon die zichzelf speelt. En wat blijkt, slechts één personage wordt gespeeld door een professionele acteur. En raad eens wie? Juist.

Ongetwijfeld zijn de regisseurs respectvol met de acteur omgegaan en toch blijft een gevoel van 'gebruiken' bij mij hangen. Waarom geen documentaire gemaakt over zijn leven? Of in documentaire stijl de speelfilm gemaakt?

'Willy 1er' was in oktober 2019 de openingsfilm van een nieuw filmfestival, georganiseerd door Cinecitta in Tilburg waar 13 films worden vertoond. De publiekslieveling krijgt een distributie. Zelf scheurde ik een 1 maar zag vele 5-en in de verzameldoos liggen. Ik houd mijn hart vast...