Crime in the Streets (1956)

John Cassavetes als Frankie Dane is geweldig in deze mooie vrij onbekende film.

James Whitmore speelt de rol van de sociaalwerker goed net als Pat O'Brien of Spencer Tracy het hebben gedaan. Ook Sal Mineo ( te vroeg gestorven) als de gevoelige onbegrepen jongen speelt zijn rol met veel gevoel. Een dikke zeven dus 3.5*

Zeer aardig om deze voorloper van West Side Story te zien met prachtige filmmuziek van Franz Waxman.

In mijn noirrecensies ben ik regelmatig enthousiast door mooie locatiebeelden. Ik hou meer van steden dan van het platteland en in films wordt ik helemaal blij van steden bij nacht. Een van de dingen die film noir aantrekkelijk maakt voor mij. Toch kan een film ook prachtig werken als studioproductie. Dit is zo'n film. Een prachtig decor van een niet nader genoemde achterbuurt in een niet nader genoemde stad (die het meest oogt als New York). Met een tot in de puntjes verzorgde set. Prachtig geschoten, vol sfeer en met een stel steengoede acteurs. Qua looks kan de 25-jarige John Cassaetes in een van zijn vroegste grote rollen nog net doorgaan voor een 18-jarige. Sal Mineo heeft deze rol ongetwijfeld te danken aan Rebel Without a Cause en bij deze rol ind je het jammer dat Mark Rydell die meer regisseur was dan acteur niet wat meer heeft geacteerd. Daarnaast ook nog meer sterke rollen. En Cassaetes zou een jaar of drie na deze film zelf een reolutionaire en zeer invloedrijke film maken met Shadows, waarna zijn acteeurcarriere vooral een middel werd om zijn regisseursambities waar te maken. Mineo werd begin jaren '70 vermoord nadat zijn carriere wat in het slop geraakt was, Cassavetes dronk zich uiteindelijk dood eind jaren '80. Alleen Rydell leeft nog altijd en heeft een behoorlijk succesvolle regiecarrriere op zijn naam gezet.

Deze film heeft zijn oorsprong als tv-stuk. In de jaren '50 waren anthology-series in de mode op de TV. Het net iets latere Twilight Zone is nu het bekendste. Maar er waren vele series waar je elke week een ander losstaand verhaal kreeg. Een niet zo succesvolle reeks die maar één seizoen liep heette The Elgin Hour. Soms werden uit dat soort series de beste afleveringen opnieuw gemaakt als bioscoopfilm. Beroemdste voorbeeld daarvan is 12 Angry Men, waarmee Lumet als filmregisseur debuteerde. Diezelfde Lumet had daarvoor juist bij dat soort series gewerkt en de aflevering van The Elgin Hour gemaakt waarop deze film weer gebaseerd is. Voor Don Siegel was het niet zijn debuut. Hij maakte al jaren een stuk of twee lowbudgetfilms per jaar. Ik heb een zwak voor zijn werk. Hoewel ik nog weinig zag. Ook dit was genieten. Ook de muziek van Waxman is erg fraai.