Slumdog Millionaire (2008)

Halfje d'r bij. Zo goed als perfect, op een enkele casting na. De muziek is grandioos, het camerawerk en de montage nog meer. Fantastisch einde ook; op het randje van melo-dramatisch effectbejag, maar het werkt perfect.

4,5*

Van de Boyle-films die ik gezien heb vond ik dit de minste. De film begint goed, heel goed zelfs (prachtige scene waarin de jongens door de sloppenwijken rennen, met ritmische muziek eronder), maar zakt steeds verder weg. Waar de film in het eerste uur nog wat probeert te tonen en vertellen (sloppenwijken in India en hoe geld mens en maatschappij verziekt), verzandt het uiteindelijk in een ordinair 1000-in-een-dozijn liefdesverhaaltje (man loopt hele film achter jeugdliefde aan ). Het tenenkrommende happy-end bagitaliseert vervolgens alle elende die we in het begin van de film zien. Wie trouwens een beetje oplet weet al na 20 minuten wat de laatste vraag gaat zijn in de quiz, erg voorspelbaar.

Gemengde gevoelens.

Enerzijds echt fantastisch geschoten, vol met prachtscenes. Het begint al meteen met de scene waarin de twee kinderen voor de politie in de wijk op de vlucht zijn. De speelse montage bij versnellingen in het verhaal (die scenes van de trein tot en met de Taj Mahal vooral): erg fraai. Echt een geweldige sountrack ook, waar traditioneel, modern en popliedjes over elkaar heenbuitelen en de film constant erg levendig houden. Het is lang geleden dat een film die zo fris en speels aanvoelde de oscar voor de beste film binnenhaalde.

Anderzijds stokt door de nogal bedachte scenariostructuur de film nogal eens. En daar gaat het vooral mis. De kapstok voor alle flarden herinneringen, de reden waarom Jamal alle vragen wist, is vergezocht en zorgde eerder voor steeds weer een irritante onderbreking als ik me bijna ècht liet meeslepen. Verder ben ik het met Stephan eens dat de vaak heftige stukken in het begin wel wat bijten met het mierzoete einde, waarbij broerlief een uit de lucht vallende zelfopoffering er echt een beetje te veel aan is.Daar helpt de fraaie aftiteling met oh-ja-het-is-ook-een-Bollywood-sprookje niets aan.

Ik ben toch tamelijk mild gestemd ondanks alles. Voorlopig althans. Ik heb een film gezien met een kloppend hart die me toch veel te weinig kon pakken.

Ik hou het op een kleine 3.5*, maar afhankelijk van hoe de film gaat beklijven kan daar nog best een halfje afgaan.

Oscar beste film? Ik weet het niet.

Allereerst is deze film ronduit geweldig gefilmd. De scènes in vooral het eerste uur, met de kinderen, zijn kleurrijk en levendig. Niets dan lof voor de cinematorgrafie.

Dan het punt waar ik over heen val, het scenario. Naar mijn mening moet je namelijk geen film maken over een spel als je de spelregels niet volgt. Ik kan gewoon weg niet accepteren dat tussen de twee uitzendingen de deelnemer een dag weg is, en dat hij tijdens de show ook nog eens met anderen kan communiceren over een zojuist gestelde vraag (op de wc)

Dat hele gansterwereldje waar zijn broer in leeft vind ik interessant, alleen te weinig uitgewerkt. Ook komt Salim's keuze om zich op te offeren voor Jamal geheel onverwachts. En dat onverwachte vind ik niet in het verhaal passen.

En dan is het ook nog eens behoorlijk voorspelbaar. Vanaf het moment dat Salim de telefoon aan Latika geeft, weet je dat Jamal haar zal bellen. Niet zo erg, maar ik mistgewoon een onverwachte wending die wél in het verhaal past.

Klinkt allemaal heel negatief, maar door het geweldige eerste uur/anderhalf uur krijgt Slumdog Millionaire van mij toch een dikke 3.5*

Sedert het prachtige ‘Trainspotting’ had ik niets meer gezien van Danny Boyle, en de vloeiende, spontane stijl van ‘Slumdog Millionaire’ herinnerde me er nog eens aan dat ik me binnenkort moet verdiepen in zijn gevarieerde filmografie. Deze film toont immers een cineast die overloopt van talent, maar toch niet halsstarrig de allernieuwste snufjes wil integreren: heel pretentieloos schetst Boyle het chaotische, sobere en beklemmende leven in de slums, om even later met wijdse, haast eindeloze landschappen op de proppen te komen. Bovendien naait hij zijn fragmentarische verhaal moeiteloos aan elkaar tot een coherente, aangrijpende biografie van een sympathiek karakter.

Het eerste deel van de film is voor mij veruit het mooiste: de clichés liggen nog niet zozeer voor het grijpen, en de kleine jongens acteren de sterren van de hemel. Als kijker voel je aangetrokken tot deze personages, omwille van hun prille en naïeve levensvreugde – zelden een film gezien waarin kinderen dat zo gemakkelijk weten te verbeelden.

Ondanks de voorspelbare opbouw houdt Boyle er de spanning eveneens goed in, door een maatschappelijk betrokken beeld te schetsen van India. Naast de interessante karakters en de esthetische pracht, krijg je bijgevolg ook een minuscule sociale dimensie, wat ‘Slumdog Millionaire’ verheft boven de doorsnee feel-good-film.

Zo rond het uur zakt de film echter wat in, en is het niet meer duidelijk welke kant het op moet met ‘Slumdog Millionaire’. Het karikaturale gangsterverhaal hebben we al eerder (en beter) gezien, de liefdesgeschiedenis wordt al snel het einddoel van de film, en vanaf dan kan je slechts wachten op hoe Boyle zijn verhaal afrondt.

Dat op zich zou ‘Slumdog Millionaire’ een slechte film kunnen maken, maar de personages blijven min of meer intrigerend, en vooral sympathiek. Hoeveel stereotiepen Boyle naar het einde toe ook tevoorschijn tovert, de lach blijft op je lippen liggen.

In het weinige dat ‘Slumdog Millionaire’ pretendeert, slaagt de film met verve. Wie even stoom wil afblazen met een eenvoudige film, moet dit kortom gaan zien.

U zult de zaal glimlachend verlaten, zeker als u blijft zitten voor de leuke verrassing die de aftiteling nog in petto heeft. Of wie weet doet u wel gewoon mee met het aanstekelijke dansje…?

3,25*

Prachtige film, afgelopen zaterdag in de bios gezien. Verhaal zit erg goed in elkaar, goed geacteerd en mooie muziek. Ook een leuke aftiteling (ga niet te snel weg) met toch een vleugje traditionele Bollywoodfilm.

Naast drama, spanning en romantiek ook af en toe erg komisch mn als de broertjes voor gids gaan spelen in Agra bij de Taj Mahal.

Echt een aanrader!

Slumdog Millionaire is een bijzonder, kleurrijk en meeslepend spektakel. De energieke visuals vormen samen met de muziek, de Indiase sfeer maar ook het rommelige verhaal en de sentimenten een onweerstaanbare mix. Bovenal werkt de positiviteit van deze film aanstekelijk, zodat je na afloop enorm blij weer buiten staat. Feel-good uit de favela's dus en eigenlijk de Indiase tegenhanger van Cidade de Deus.

Zeer mooie boeiende film met een zeer mooi romantisch verhaal (een beetje sprookjesachtig). Het mooiste gedeelte van de film vond ik eigenlijk de eerste 60 minuten toen ze nog allemaal zeer jong waren. De rest van de film was ook goed maar het eerste gedeelte sprak me het meeste aan. Zoals gezegd zat het verhaal zeer mooi in elkaar en werd er zeer goed gespeeld door de voor mij totaal onbekende acteurs. De beelden waren ook vaak zeer mooi net zoals de muziek. Dat deze film er met veel Oscars vandoor is gegaan kan ik wel begrijpen.

Visueel een feestje, een mooi verhaal dat op een zeer originele wijze wordt verteld, en knap acteerwerk. Ook van de kleine kinderen. De aftiteling is ook erg melig.

Terechte Oscars dus, alleen wel een beetje flauw dat het niet onder "buitenlandse inzending" viel, want ja, ze praten (veel) Engels en de regisseur is een Brit, maar verder is het echt een Indiase film vind ik. Wat zijn hier eigenlijk de criteria voor? De taal in de film, of de voertaal in het land? Want als je er een Engels stikkertje op plakt, kan je ineens meedingen naar veel meer Oscars.

4.5 sterren

Begin deze maand gelukkig op het grote scherm kunnen bewonderen. Slumdog Millionaire is een heerlijk warme en uiterst kleurrijke feelgood film. Het simpele uitgangspunt is op een uitermate boeiende wijze uitgewerkt, je wordt bij de start meteen stevig vastgegrepen en wordt niet eerder losgelaten tot het moment dat de eindcredits over het beeld beginnen te rollen.

Enkel het script bevat een flinke partij toevalligheden en onlogische momenten. Maar de film heeft een bepaalde betoverende uitstraling over zich waardoor je je niet aan (kleine) dingen stoort, maar gewoon geniet van de algemene pracht. Vooral grote complimenten voor het camerawerk, de geweldige editing en de muziek van Rahman, met een paar prachtige thema's. Al met al een voortreffelijke film.

4,5 sterren.

Nog nooit zo'n bar slechte oscarwinnende film gezien. Doyle meent het interessant te vinden om ons bij iedere vraag in de quiz (een stuk of 10) uitgebreid mede te delen hoe Jamal, vrijwel altijd bij toeval, het antwoord te weten is gekomen. Volgens mij denkt/hoopt hij hiermee een ingrijpend sociaal-kritisch relaas over India te bewerkstelligen. Hoe dan ook, het plan mislukt jammerlijk als je 't mij vraagt. Een oppervlakkiger scenario is bijna ondenkbaar, maar desondanks wordt hiermee zo'n 90% van de film gevuld. Om de boel toch wat sappiger te maken wordt er nog een liefdesverhaaltje ontplooid, maar diepgang is de gehele film totaal afwezig (het Doyle-syndroom?). Mijn respect voor de Academy daalt weer een paar treetjes (we zitten inmiddels tegen de bodem aan).

De film was best wel goed, beter dan verwacht eigenlijk.

Goeie scenes erin, grappige muziek van dat Lotto deuntje!

Maar of deze film nou 11 oscars waard is?

Nee, ook de muziek is soms afgrijselijk...past wel bij de film op zich maar losstaand daarvan niet, jammer dat deze zo de lucht in word geprezen, is nergens voor nodig.

Een van de mooiste films die ik heb gezien

Nu snap ik waarom het die 8 oscars heeft gewonnen,helemaal terecht.

Ging met hele lage verwachtingen naar de cinema en kwam helemaal opgefleurd buiten.

Waarom een slumdog miljonair geworden is en hoe hij die antwoorden kent, hij heeft ze niet geleerd maar door de pad die hij in zijn leven heeft gekruist kwam hij (met toeval in ieder geval) die antwoorden tegen.

Zelf wist ik de voorlaatste vraag, dus echt moeilijk zat het niet ineen ook.

Een mooi niet al te ingewikkeld liefdesverhaal erin verwerkt en wat mij het meeste raakt was toch de music score, beste ooit gehoord, ook een pluim daarvoor.

In ieder geval, alle 8 verdiend en een dikke 5/5 verdiend

Toch nog wel erg goed.

Beetje overschat voor mijn gevoel, verhaal is goed, prachtige beelden en goed acteerwerk.

Helaas is het iets te veel een feel-good movie, en daar hou ik niet van.

8 oscars en hoge beoordelingen op haast elke site maken je toch altijd benieuwd, helaas heb ik het als iets minder ervaren, maar nog steeds erg goed.

4*

Het is geen slechte film, vond hem zelf goed

Maar met al die media aandacht had ik er toch wel wat meer van verwacht

ik denk wel dat er noch mensen zo over denken

De grote winnaar van de Academy Awards 2009 was ongetwijfeld Slumdog Millionaire met 8 oscars waaronder: beste film, beste regisseur en beste muziek. De film kwam al geregeld in het nieuws omdat de jongeren die slumdog kinderen spelen echte slumdog kinderen zijn. Hun leven veranderde drastisch door deze film en ze kwamen dan ook geregeld in de media.

De film vertelt het verhaal van Jamal, die meespeelt met "Wie wordt multimiljonair?". Bij iedere vraag gaan we terug in de tijd en zien we een belangrijke gebeurtenis uit zijn leven, waardoor hij de vraag kan oplossen. De film gaat over de liefde tussen Jamal en vroegere vriendin en over de moeilijke relatie tussen hem en zijn broer door hun gruwelijke verleden.

Ik heb genoten van de film en het is een aanrader, maar voor mij zijn er verschillende films uit 2008 die beter zijn dan deze.

Ik vind het dan ook onterecht dat de film maar liefst 8 oscars kreeg terwijl er naar mijn mening maar enkele terecht waren. Maar het is en blijft een prachtig verhaal, mooi geregisseerd door Danny Boyle, die onder andere bekend is van 28 days later, en mooie muziek. Hoewel ik de acteerprestaties ondermaats vond, staat de film er toch.

Score: 8/10

Slumdog millionair is een mix van alles en nog wat, Een beetje Bollywood, een beetje Rocky,een beetje Karakter, een beetje City of God en een beetje Dickens. Straatkinderen die proberen te overleven in een wereld die doorspekt is met slechte karakters die kinderen uitbuiten, en plots een million to one shot krijgen om uit de ellende te komen.

Oliver Twist goes India zullen we maar zeggen.

Technisch subliem gemonteerde film en Danny Boyle laat ook hier weer zien dat hij een excellent regisseur is. Mooie snelle montages en een kleurenpalet die alle mooie maar vooral lelijke kanten van India laat zien.

Toch deed Slumdog het niet voor mij. Het verhaal is weinig bijzonder, de bijrollen zijn vaak karikaturen vooral vanuit kinderlijk perspectief en het liefdesverhaal deed mij ook zeer weinig. Ik ben niet bekent met Bollywood maar kan mij enigszins voorstellen dat een gemiddelde liefdesfilm van het zelfde niveau is.

Ik kan erg genieten van een goed uitgevoerde feelgood movie. Het is dan ook vreemd dat Slumdog het niet voor mij deed, want het is wel degelijk een goede feelgood movie. Maar de combinatie van een erg doorzichtig liefdesverhaaltje en de harde realiteit van de verschrikkelijke hel van Bombay zorgt er voor dat vooral dit laatste het overheersende gevoel bij mij achterbleef.

Want wat een ellendige stad is dat Bombay, wat een ellendige cultuur is dat India. Ik werd eerder depressief van al die ellendige mensen in die ellendig overbevolkte stad. Dit punt is Boyle aan te rekenen want hij filmt Bombay zo goed, dat je als kijker echt een claustrofobisch gevoel krijgt en je midden in een uit de hand gelopen overbevolkte metropool waant. Dat je uit die puinhopen nog een mooie feelgoodmovie kan maken is knap.

Beste film van 2008? Nee , dat is voor mij Wall-E.

Ik vind dit een overgewaardeerde film. De personages blijven zo plat als pannenkoek en het verhaal bleek, naarmate de film vorderde, steeds minder verassend.

Het verhaal vertellen via het politieverhoor vond ik dan weer wel goed gevonden.

Maar het einde is als uit een weke Bouquetreeks en het gezamenlijke dansje aan het einde met Spaanse muziek deed voor mij echt de lamp uit.

Niet dat ik vies ben van 'feel-good-movies', maar dit was een minder geslaagde. Slechts onderhoudend.

Slumdog Millionaire is overhyped en overrated. De hele stijl is tof (ookal ben ik niet zo voor de Indische cultuur), het verhaal is enorm tof qua opzet het eerste uur (die hele achtergrond waardoor hij de antwoorden weet). Het sprookje in het derde act had er van mij wel weer af gemogen: een enorm cliché en standaard "jongen vindt meisje, verliest meisje, vindt meisje, etc.". Door de ludieke insteek van de kleuters en het zeer coole camerawerk een toffe film, maar de "best film" oscar vind ik dan weer onverdiend, mede door de saaie en voorspelbare 2e helft.

Love and money... You have mixed them both.

Speciaal naar de bioscoop geweest voor mijn 400ste stem op MM uit te brengen, verdient dat geen prijs? Deze film vast en zeker wel, alleen is hij niet meer waard dan 4*. Ik wou deze film al langer zien, de verwachtingen waren hoog.

Het is Danny Boyle weer gelukt om een topfilm te maken met de hulp van Loveleen Tandan uiteraard, deze keer weet hij een mix te brengen van verschillende genre’s: de ‘misdaad scènes’ waren meteen het aangrijpendste, ook zit er een vleugje romantiek in, en soms kan de film een grijns op je gezicht toveren. Het verhaal wordt mooi breed uitgesmeerd wanneer de show bezig is, met de bijpassende muziek maakt het allemaal wat spannender. Alleen vond ik het einde wat teleurstellend en had ik het eigenlijk verwacht.

Feelgood movie (en da's geen scheldwoord) pur sang. Origineel wat betreft de vertelling, namelijk aan de hand van de vragen in het spelprogramma 'Who Wants to be a Millionaire'. Tuurlijk is het einde wel wat cliché, maar ach, een muggenzifter die daarover struikelt. Het draagt uiteraard bij tot het "feelgood" gevoel. And damn, did I feel good at the end !

Boyle rockt! Trainspotting was erg goed en Sunshine geniaal. Slumdog Millionaire valt zeker in die laatste categorie en zorgt voor een fris windje.

Allereerst is er natuurlijk de scenario sctructuur. Misschien niet superorigineel maar het werkt wel erg goed hier. We zien de vragen die gesteld worden tijdens het spel afgewisseld worden met scènes over hoe hij het antwoord ooit tegengekomen is. Hoewel sommige scènes misschien ietsje korter hadden gemogen werkt dit concept erg goed en zorgt ervoor dat er een lekker tempo in blijft.

Script is verder ook zeer aardig. Erg leuk verhaaltje en best veelzijdig uitgewerkt. Niet alle personages leer je even goed kennen maar erg is het allerminst. Zou het geheel denk ik wat slomer hebben gemaakt.

Maar vooral de regie van Boyle is briljant te noemen. Heerlijke sfeer, prachtige locaties en de kleuren spatten van het scherm af. Boyles goede gevoel voor timing steekt ook weer de kop op en gecombineerd met sterk camerawerk kunnen we van een visuele parel spreken.

Lekkere 4.5* en nog even een complimentje voor de soundtrack.

Het belangrijkste werk van Boyle heb ik gezien. Althans, al hetgeen hiervoor, is dat voor veel mensen nog relevant te noemen na deze film? Ikzelf zou daaraan haast gaan twijfelen, terwijl Danny één van mijn favoriete regisseurs is! Daarom wilde ik Slumdog Millionaire ook in de bioscoop zien. Alleen draaide ie niet in Drachten. k wilde hem dan maar in Groningen, Leeuwarden of waar dan ook gaan zien met mijn vriendin, maar dit kwam er helaas niet van.

Anyway, toen ik met mijn pleegbroertje naar de bioscoop zou, bleek deze film opeens in het aanbod van de bioscoop in Drachten te zitten ! Ik schotelde hem een aantal keuzes voor en zijn oog viel gelukkig op Slumdog Millionaire, zonder aandringen mijnerzijds ! Dus gisteravond was het zover. Eindelijk zou ik gaan zien waarom een film van mijn idool, Danny Boyle, zoveel gouden beeldjes in de wacht heeft gesleept.

Mijn ouders en broer hadden hem allemaal al gezien, maar géén van hen had me kunnen voorbereiden op het genie wat we zouden gaan aanschouwen! Mijn God! Dan denk je een kunstenaar (regisseur in dit geval) een beetje te kennen, kan ie nog zo innovatief uit de hoek komen! 'My dear Danny; Boyle's really are amazing creatures. You can learn all there is to know about their style in a month, and yet after some seven films they can still surprise you .'

Want er was me al een beetje verteld wat ik van de film zou kunnen verwachten. Bovendien had ik de trailer gezien. Maar het eindresultaat overtreft mijn stoutste dromen, zelfs na alle lovende kritieken had ik nooit verwacht dat Slumdog Millionaire me zo zou weten te raken. Boyle's laatste project maakte namelijk ontzettend veel emoties bij me los, daar het verhaal van Jamal vaak humoristisch is en aandoenlijk,maar ook ontzettend tragisch. Ik zat echter niet op het puntje van mijn stoel; nee, ik werd volledig het scherm ingezogen, de wereld had opgehouden te bestaan en ik rende door de straten van India en werd verhoord op het politiebureau en voelde alle ogen op me gericht terwijl ik vragen moest beantwoorden voor een 'miljoenenpubliek' in de TV-studio.

De gebruikelijke stijl van Danny Boyle, was die aanwezig? Ik miste hem al een beetje in Sunshine, geloof ik. Hoewel, 'missen' is niet het juiste woord, want hij ontbrak dan wel maar nodig was ie ook niet. In beide films. Maar het kan ook zijn dat de omgeving waarin de film zich afspeelt zo verschilt van zijn voorgaande projecten dat gewoonweg alles onherkenbaar wordt. Of dat deze setting veel toevoegt aan de stijl en er helemaal in opgaat.

Verder moet ik nog kwijt dat de casting en de muziek ook perfect waren. Ik wil hier nog veel meer over kwijt, maar ik ben zo bang dat ik uit 't ook verlies wat nou wel spoilers zijn en wat niet dat ik deze unieke ervaring nog voor mensen ga verpesten. Mijn broertje vroeg zich al af hoe je de film nou eigenlijk zou moeten omschrijven en dat is nog steeds een kwestie waar ik onmogelijk een antwoord op kan geven. Hopelijk wordt het met bovenstaande tekst een beetje duidelijk .

De eerste Volle Vijf Verdiende Punten die ik in lange tijd gegeven heb!

dit is een beetje de niet amerikaanse versie van the curious case of benjamin button en Forrest Gump want het gaat hier ook over iemand die vanalles meemaakt om bij zn grote liefde te zijn

maar wat de daarnet vernoemde films niet heeft dat deze wel heeft is dat de film goed begint maar schitterend eindigt ik heb er echt van genoten

waarom heeft het zolang geduurd dat ik deze film zag wel die trailer die in de tijd uitkwam was verschrikkelijk slecht en film die de oscar wint voor beste film is vaak ook niet de moeite om te kijken zeker de laatste is dat toch een paar keer zo geweest bv Shakespeare in Love,Chicago of No Country for Old Men

al vind ik eigelijk dat deze film in de lijst beste buitenlandse film hoorde te staan

Slumdog Millionaire is een mooie sloppenwijkfilm in de trant van Cidade de Deus alleen dan in een originele vertelvorm. Het levensverhaal vond ik niet bijster interessant en de visie van de regisseur is, zoals hierboven bediscussieerd, misschien niet altijd even objectief en realistisch, maar de prachtige visuele vorm waarin de film gegoten is maakt dit allemaal meer dan goed voor mij. Verbluffend, inventief camerawerk dat beelden opneemt waarvan de kleuren afspatten. Schitterend, maar op sommige momenten vond ik het hectische camerawerk wel iets misplaatst in een film als deze. Zie de filmtechnieken uit Slumdog Millionaire graag terug in een volgende film van Boyle.

Origineel idee, maar toch is het vaak te voorspelbaar. Maar daardoor is het niet minder saai, en de locatie en structuur van de film zijn best goed. Maar ik zie hier geen topper in

Goede film. Voor mijn vriendin en mij bleef de film van het begin tot het einde boeien. Een aanrader dus!

Werkelijk absurd overgewaardeerde film. Wat nog aardig en veelbelovend begint, ontaardt in een melodramatisch hoopje sentiment, waar de meligste Bollywood nog van zou opkijken. Het eerste uur is echt prima te vertoeven. Leuk spel van de kids en een survival verhaaltje wat zeer aardig te volgen is. Wanneer Jamals intenties duidelijk worden keert de film zich in een oversentimenteel misbaksel. Echt geen wonder dat dit zoveel oscars binnen heeft gesleept. 'Boyle goes safe' en dat is bijzonder jammer, want dit had veel meer in zich dan een simpel liefdesverhaaltje, wat het uiteindelijk geworden is. Domper.

2*

Ben het hier wel mee eens. De inhoud is behoorlijk voorspelbaar, clichematig en netjes binnen de al zo vaak geeffende lijntjes. De muziek vond ik niet heel bijzonder (ik meende zelfs wat gejatte melodietjes uit songs op zn Indisch tegen te komen). Visueel is het wel erg mooi gedaan, maar daar red je een film niet mee.

Jamal acteert goed, de rest vind ik niet heel overtuigend, allemaal erg clichematig, met weinig diepgang. Dit ligt natuurlijk deels aan het script, maar vond geen enkele acteur heel charismatisch of verrassend. Dan waren de kinderen nog het leukst

Ik weet niet hoe het in India precies zit. Ik ben er nooit geweest. De film is inderdaad geen reclame voor het land, maar heeft mij als neutrale kijker ook niet ineens super slecht over India laten denken.

Er is een mix van platte karakters en een aantal goed uitgewerkte karakters. Door de 'flat' characters voelen sommige stukjes wat overdreven aan. Paroderend bijna, zoals het hoongelach van het publiek bij de lullige opmerkingen van de quizmaster.

Toch is het verhaal goed en spannend en is de film goed in elkaar gezet. Een bovengemiddelde film; Het kijken zeker waard voor een breed publiek. Daarom een 4.0 van mij.