Anma to Onna (1938)

Aardige verrassing, de twee films die ik van Shimizu tot nu gezien heb. (arigato-san was de andere)

Door de korte speelduur werken ze een beetje als een verhaaltje voor het slapen gaan. Een korte blik in het leven van een paar personages met voldoende diepte om nieuwsgierig te maken, maar na een uur verdwijnen ze weer uit je gezichtsveld. Plot is ook zo geconstrueerd dat er wel een hoofdlijn is, maar andere personages meegepikt worden en met even veel liefde een plek in het geheel krijgen. Ze voelen soms ook erg modern aan, m.n de vrouwelijke personages. Ben erg benieuwd naar andere Shimizus en Ishii's remake van deze.

Ook deze film van Shimizu is weer een leuk prentenboekje! Kort maar krachtig en weer fris van toon en beeld. Je ziet de ouderdom van de film niet af aan de manier van acteren, het plot en hoe het geheel is gefilmd.

Haha, klopt als een bus figuurlijk en in mijn geval nu ook letterlijk!

Dat vind ik dus ook (verrassend)! Veel Ozu's van de jaren vijftig en andere Japanse films uit die periode ogen véél ouderwetser, stijver en traditioneler?

Eindelijk. Hiroshi Shimizu's eerste die niet alleen (luchtig) vermaak biedt, maar je ook, zij het bij vlagen, weet mee te nemen. Anma to Onna valt vooral op door, ondanks de korte duur, een erg goede verhaalvertelling en uitstekende portrettering van personages. Komen vaak vluchtig voorbij, maar hebben toch diepgang.

Het eerste stuk, waarin de focus op de twee blinde masseurs ligt, is zonder twijfel het beste. Hoogtepunt van de film is als één van de masseurs een groep mannen expres heel hard masseert (payback omdat zij de twee masseurs niet voorbij lieten gaan maar expres harder gingen lopen), waardoor ze de volgende dag niet kunnen lopen maar lopen te strompelen als een stel oude mannen. Een hilarisch gezicht!

Gaandeweg verschuift de focus ook naar andere personages (in plaats van het enkel te houden bij vluchtige impressies) en dat is jammer omdat de film hierdoor aardig wat inzakt. Richting het einde probeert men dit tegen te gaan door de toevoeging van een twist en wat drama, maar door de geforceerdheid hiervan slaagt men daar niet in. Het heeft zelfs het tegenovergestelde effect.

Zonde dat Shimizu het niet bij de intimiteit van het eerste stuk houdt en teveel aandacht besteed aan personages en verhaallijntjes die enkel vluchtige impressies zouden moeten zijn.