La Mujer sin Cabeza (2008)

Erg over het paard getilde film, de film is niet standaard maar er had veel meer ingezeten wel een mooie rol van María Onetto als Verónica

De premisse lijkt zo veelbelovend: een vrouw rijdt met haar auto per ongeluk over iets heen en gaat later twijfelen: "Was het no een hond of toch een mens waar ik over heen reed?" Regisseusse Lucrecia Martel ontwijkt de gebaande filmpaden, maar haar uitvoering van dit plot bevalt me gewoon niet. De vrouw is een soort tante Sidonia, die vooral zwijgt en een zenuwinzinking nabij is. Het is maar lastig om in haar te verplaatsen, omdat er bitter weinig vaart zit in hoe zij met dit vraagstuk worstelt. Voor de rest is het quasi-interessante camerawerk (ingezoomd op de huid-kadrering en dat soort dingen) bijzonder oninteressant, maar dat zal ook gewoon met de film zelf te maken hebben. Het boeit gewoonweg te weinig, al krijg je als kijker nog wel een antwoord op bovenstaande vraag.

De laatste film, die ik nog moest zien van Lucrecia Martel. Net als in La Niña Santa wordt ook hier een schuldvraagstuk geschetst. Het hoofdpersonage, genaamd Verónica, rijdt ergens over heen, weet wel wat het is, maar probeert het te verdringen. Ze weet donders goed dat het haar fout is, maar dat probeert ze voor zichzelf en haar omgeving te verdringen.

De manier waarop Verónica met haar schuldgevoelens worstelt is bij tijd en wijle best interessant. Het niveau schommelt echter nogal op en neer en het vraagt wel wat van je concentratie, om je goed in bepaalde situaties te kunnen verplaatsen. Wat Martel dan wel erg goed doet is het sound design, waar ze sterk mee speelt, en sommige geluiden ook op een sterke manier weet te benadrukken. Het vraagstuk heeft aan de ene kant iets fascinerends, maar aan de andere kant stoof het mij ook enigszins af. Ik heb mijn best gedaan om alles te begrijpen, maar dit is typisch zo’n film waar je bij een eerste kijkbeurt lang niet alles van mee krijgt.

In haar score in Martel in ieder geval heel consequent. Ook deze krijgt drie sterren. Moeilijk te zeggen welke van de drie het beste is, al zou ik dan waarschijnlijk voor deze laatste kiezen, omdat die de meest gelaagde is, de meeste potentie heeft en als de stukjes samenvallen, het meest rijp is voor een iets hogere score.

3,0*

La mujer sin cabeza, overigens geproduceerd door Pedro Almodovar en zijn broer, is een aparte film met een interessant uitgangspunt. Ik stoorde me echter nogal aan de toestand van hoofdpersoon Vero na het ongeval. Er van uitgaande dat er sprake was van geheugenverlies (daar leek het toch alleszins op) klopten de verschijnselen totaal niet met de medische conditie zoals die optreedt na een hoofdtrauma. Maar achteraf ben ik gaan twijfelen of Martel dit wel wilde uitbeelden, wellicht moet eerder gedacht worden aan een soort dissociatieve fugue. Nu is het niet het meest belangrijke om er een naam op te plakken, maar aangezien herinneren ook in allegorische zin een belangrijk thema is van de film, vind ik het wel enorm gemakzuchtig als de gebruikte voorstelling helemaal niet strookt met de werkelijkheid. Temeer omdat Vero met name in de eerste helft van de film min of meer apathisch door het beeld wandelt, is het belangrijk dat je haar toestand als kijker gelooft om compassie te kunnen voelen. Bij mij ontbrak het daaraan, en vermoedelijk is het daarom dat ik na het pakkende begin nooit volledig in de flow van de film raakte. Maar nogmaals, oninteressant is La mujer sin cabeza niet, de sobere stijl en het achterwege laten van muziek getuigen van lef, dus ik hoop nog wel eens een andere film van Martel te proberen.