Gomorra (2008)

Beetje teleurgesteld want ik had hier toch echt meer van verwacht. Zoals gewoonlijk ben ik, met uitzonderingen daargelaten, niet bijzonder gecharmeerd van mozaiekfilms vooral wanneer deze je belemmeren in het persoonlijk contact met de personages. En daar heeft Gomorra bij mij last van. Ik kon alleen wat met het verhaal van de twee heren die wapens vonden en vond bovendien dat daar niet alles uit werd gehaald. De enige cinematografisch interessante momenten zijn die waarin we met leuke decors te maken hebben want ik vond dat er filmish barweinig gebeurde. Ben ook niet zo'n enorme fan van zulke extreem schudderige handheld stijl. Ik had van Gomorra meer verwacht.

Mooie rauwe film, de 5 verschillende verhalen komen goed tot hun recht, goeie acteurs en dat terwijl er velen van hen geen acteer ervaring hebben, die spelen ECHT zichzelf. Een mooie citaat uit het parool: vergeet the godfather, gomorra schiet alle glamour rond de maffia aan flarden...En zo is het

Vooraf was ik al voorbereid op de onconventionele vertelstijl van deze film. Dat fragmentarische zonder een duidelijk plot vind ik nooit zo'n geslaagd idee. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee en biedt Gomorra een handvol indrukwekkende momenten uit het wel en wee van de Napolitaanse mafia. Een hoop scenes zijn moeilijk te volgen, desondanks proef je hoe naargeestig het er aan toe gaat en dat is niet misselijk te noemen.

Vooral inderdaad een geloofwaardige film die niet romantiseert. Verfrissend, was er wel blij mee, wat dat betreft.

Vond Gomorra overigens allesbehalve saai, maar juist te vol gepropt. En dan kom ik meteen al op mijn kritiek bij deze film. En dat is dat de plot nogal wat hiaten vertoont (ook bij een film met verschillende verhalen, moet alles dichtgetimmerd zijn), veel verhaaltjes leken niet of half af. Nu had ik het idee dat de makers heel wat te vertellen hadden, maar niet helemaal uit hun woorden kwamen, de draad kwijt raakten bij een aantal verhaaltjes en het zo maar lieten. Het was hierdoor onmogelijk voor mij om echt emotionele binding te krijgen met de (vele) karakters. Script n.a.v. het boek was eigenlijk gewoon nogal matig geschreven.

Dat is een fors punt van kritiek, voor een film waar ik al met al behoorlijk over te spreken ben. Ik vond veel scenes heel erg sterk en de geweldsexplosies deden mij bijna van de bank af shaken. Heb verder ook meer dan twee uur ontzettend geboeid gekeken. Nogmaals heel realistisch en geloofwaardig, het punt dat de makers wilde maken (de Gomorra is overal), vond ik dan ook heel geslaagd. 4 sterren lijkt wat hoog na mijn kritische geluiden, maar dit is eenvoudigweg beter dan de films die ik op 3,5 sterren heb staan. Heerlijk om nu eens niet een quasi-stoere maffia film te zien (hoewel ik daar ook van kan genieten, die zijn er al zat). Het had een briljante film van het niveau van een Amores Perros kunnen zijn, nu was het gewoon een zeer degelijke film, die net aan 4 sterren verdient.

Toevallig dat je dat zegt over Amores Perros, die heb ik zojuist gekocht en deze (Gomorra) heb ik vorige week gezien.

Gomorra. Een koude, kille film die m'n aandacht nauwelijks kon vasthouden. Maar toch raakte ik er op de één of andere manier door gefascineerd. Juist door het koude en kille. De makkelijke manier om van iemand af te komen (die jongens die in die bulldozer werden afgevoerd, brrrrr). En dat allemaal relatief zo dicht bij huis. Sowieso het verhaal van die jongens vond ik het sterkst. Of die van die kleermaker. Ja ook goed.

Een brei met scenes zonder redelijke opbouw en afbouw vond ik het wel af en toe. Je valt het leven in van een paar protagonisten en je floept er weer uit als iedereen de pijp uit is. Toch had iedere scene wel iets meesterlijks.

Italië is dus niet alleen maar dat gekke laars-land met gladde (maar wel goede) voetballers, pizza's en vrouwen die na hun 35e ernstig in verval raken, maar dus ook het land van de buurtmaffioso en arme sloppenwijken, want dat is het in feite. Wisten we natuurlijk allemaal al, maar nu zien we het ook eens door de ogen van een bekwaam filmmaker, en dat op zeer realistische wijze.

Tja moeilijk, toch een 4 voor nu. Hoger kan ie niet worden, lager wel.

Mooi, fel-realistisch portret van een aantal personen die leven binnen een gemeenschap doordrenkt van misdadige praktijken.

Geen mamas die in de spaghetti staan te roeren,espresso, ristretto of bloedfonteinen.

Geweldsscenes worden droog en klinisch in beeld gebracht. De film is zo gemaakt dat de indruk wordt gewekt dat alles zich op dat moment echt zo afspeelt.

De rauwe werkelijkheid, zonder enige romantische opsmuk.

Ik vond het jammer dat de film afgelopen was, ik zat er helemaal in.

Aanrader, vier sterren.

De film begint wel goed. Hard en realistisch en geen geromantiseerde maffiafilm zoals The Godfather. Echt een beeld van de maffia in het heden en niet ten tijden van de Amerikaanse drooglegging. Na een korte start zakt de film helaas in elkaar. We krijgen wel een hedendaags beeld, maar echte alle sfeer is verdwenen. Uiteraard moet je geen romantiek verwachten, maar zelfs modernere films als Cidade de Deus of Tropa de Elita hadden nog die pittige kruiden. Gelukkig is het camerawerk nog wel mooi met momenten.

Gaande weg begin je wel een beeld te vormen van de verhaallijnen en werpt de aanpak ook z'n vruchten. De feiten komen harder over en het rauwe is wel integrerend. Hoe figuren plots beseffen waar ze mee bezig zijn en al dan niet met het idee worstelen om door te gaan of te stoppen. Plots is het allemaal geen spelletje meer. Opvallend is ook dat je anders dan in een doorsnee maffiafilm niet met een grote climax zit (buiten de lopende verhaallijnen), maar wel met verschillende kleine climaxen die aantoont dat deze feiten aan de lopende band zijn en het na deze film niet afgelopen is.

Een film waar meer in gezeten heeft, maar die waarschijnlijk wel een trend heeft gezet voor de nieuwe generatie maffiafilm. Smaakt in elk geval naar meer. Jammer dat er wat weinig sfeer in zat de eerste helft en ook niet alle verhaallijnen even boeiend waren. Maar ik heb wel genoten van de prachtige shots en de rauwe aanpak werkt wel.

Gomorra is een schrijnend realistische inkijk binnen de Italiaanse 'Camorra'. De titel is natuurlijk een woordspeling naar de 'zondelijke' stad die door God vernietigd werd. De setting die we in deze film te zien krijgen, lijkt alleszins ook rijp voor een sloping. Geen pittoreske beelden van het romantische Italië, maar een zee van armzalige flatgebouwen badend in grijsgrauwe wijken met troosteloze inwoners. Verwacht je dus absoluut niet aan een geromantiseerd maffiaportret met aimabele figuren als Vito Corleone, die geen burgers willen kwetsen en 's avonds samen met hun liefdevol gezin een vrolijke Tarantella dansen. De misdadigers hier worden voorgesteld als zielige, onverzorgde venten die zelfs niet de moeite opbrengen om sympathie voor elkaar te veinzen. Gehuld in afgedragen trainingspakken en voorzien van een heel arsenaal aan 'bling bling' zien we hoe dit zootje de jonge bevolking van Napels recruteert. Het klein grut wordt niet eens gedwongen, ze willen niet liever dan hun talloze Tony Montana-fantasietjes te kunnen verwezenlijken. Waar het verlies van onschuld een proces is dat in de meeste culturen jaren duurt, kan je het in Napels city al op een paar seconden kwijt geraken.

Maar de film handelt ook over hoe de effecten van de clandestiene handel op globaal niveau merkbaar zijn. Zo is een couturier onthutst door te ontdekken dat de jurk die hij voor een schamel hongerloon heeft ontworpen, gedragen wordt door niemand minder dan Scarlett Johansson. Ook wordt aan de kaak gesteld hoe de maffia in grote mate verantwoordelijk is voor vervuiling, aangezien ze ook actief zijn binnen de afvalsector. Regisseur Matteo Garrone brengt dit alles in een echte wervelwind van vijf verhalen, waarbij hij een totaal afstandelijke 'cinéma vérité' stijl gebruikt. De kille soundtrack van Massive Attack past er als gegoten bij.

Kortom, Gomorra is een nietsontziende kaakslag van een film: bikkelhard, compromisloos, maar vooral zeer relevant.

Matteo Garrone werpt wat lijntjes uit, want de maffia is overvloedig aanwezig. Ik moet zeggen dat niet alle verhaaltjes even boeiend zijn, maar met name de scènes met de twee jongeheren (Gok / Versleten Stemband) en de momenten met de kleine jongen (Sproet) zijn interessant om naar te kijken.

Het geroemde realisme is naar mijn inziens terecht. Geen bebloede paardenkoppen, dweperige liefdesplaatjes of bedachtzame toneelstukjes. Wel rauwe werkelijkheid, met vleugjes diepgang.

De lijntjes eindigen bijna allemaal even pakkend, zonder al te veel ophef - in de lijn van de film.

* schrapt Scampia van de route door Italië *

Ruime 3*

Wat een lange zit.

Het is best indrukwekkend om te zien hoe de Camorra op een brute wijze in Italië te werk gaan. In elk aandeel waar er geld te winnen valt heeft de Camorra belang in, dat is dus door prostitutie, drugs-, wapenhandel, afpersing, afvalverwerking en textiel.

In deze film volgen we een groep, zowel jonge als oudere mannen, die elk een eigen functie en routine hebben binnenin zulke handel. Het zijn dus 4 of 5 verschillende perspectieven van verschillende groepen, die hun betrekking op elk aandeel hebben. Dat wisselt ook nog af, dus het houdt zich nog vrij afwisselend.

Het is erg realistisch, elk verhaal van een groep wordt hier duidelijk neergezet. Als misdaadfan hoef je dus niet op keiharde schietpartijen en overdreven oorlogen tussen bepaalde partijen te verwachten. Weliswaar komt er wel een moordopdracht of een executie voor, het is tenslotte daar een oorlog buiten- (of binnenin) de Camorra. Sommigen zouden het erg saai en lang kunnen ervaren, dat heb ik ook af en toe gemerkt, het verhaal is realistisch uitgewerkt dat het weinig interessante/actievolle momenten levert. En voor sommige zou dat meer dan genoeg redenen hebben om het minder boeiend te vinden.

Je krijgt hier met verschillende personages mee te maken, zoals een paar Tony Montana-wannabee jochies die hun eigen plannen hebben om binnenin het criminele circuit te groeien. Een geldloper, een jongen van 10 - 12 die langzaam maar zeker meer met leden van de Camorra omgaat en nog een aantal anderen waar hun verhaal, functie en status aan bod komen.

Qua beelden en setting wordt je helemaal in het armoedige leven van de mensen die daar wonen mee geconfronteerd. Geen prachtige, romatische dorpjes met een uitzicht op de zee. Gewoon armoedige omstandigheden, oude flatgebouwen en meer vuile plekken. Dit is een goed en realistische blik van hoe ze het daar allemaal maken. Erg droevig en grijs.

Toch nog een hard en realistische film over de Camorra, een criminele organisatie wat zich wel het allergevaarlijkste van Europa kan noemen.

Realistische weergave van het gevaarlijke leven in Italië en leuk dat de regisseur geprobeerd heeft om vijf verhalen tegelijk in beeld te brengen maar jammergenoeg is er een gebrek aan samenhang waardoor dit geheel niet zo fantastisch naar voren komt. Afzonderlijke scènes waren meestal sterk en alle personages kwamen overtuigend over dus het is zonde dat er zoveel moeite wordt gedaan met allerlei verschillende verhaallijnen. Het plot van de twee jongens die op zelfstandige wijze aan de slag gingen vond ik het meeste interessante en ik had liever gezien dat we enkel bij de twee belangrijkste clans bleven in plaats van tussendoor steeds in de huid te kruipen van een fabriek-eigenaar die jurken probeert te fabriceren voor Scarlett Johansson.
De montage vond ik niet altijd even toepasselijk en er bevonden zich een paar grote tijdssprongen waardoor het leek alsof je opeens veel gemist had. Natuurlijk hoeft niet alles voorgekauwt te worden maar een beetje subtiliteit is toch welkom.
Eigenaardige prent, maar het mist zijn krachtige impressie terwijl er meer in had gezeten.

Gisteren herbekeken en de oorspronkelijk quotering blijft gewoon staan.

Blijft een ijzersterke rauwe prent over de Napolitaanse maffia die werkelijk overal een vinger in de pap heeft. Niks geen franjes, geen glamour en glitter maar daarentegen een ruw en meedogenloos drama. Er is geen soelaas voor de hoofdpersonages.

Visueel ongelooflijk aantrekkelijk, ook al krijg je wellicht één van de lelijkste kanten van Italië te zien - Il Bel Paese was nog nooit zo veraf denk ik. Troosteloos, uitzichtloos, lelijk, allemaal adjectieven die van toepassing zijn op het leven van deze mensen. Het centrum van alle activiteit: een betonnen appartementsblok waar ik zelfs gratis nog niet zou willen wonen.

De afzonderlijke verhalen - alhoewel erg interessant - zijn ondergeschikt aan het grotere geheel: een erg omvattend en realistisch beeld van hoe de camorrà diepgeworteld in de Napolitaanse samenleving verankerd zit.

Toppertje.

Erg sterke Italiaanse misdaadfilm dat ook natuurlijk basseerd op de werkelijkheid. Volgens mij komt er niet vaak een misdaadfilm voor in Italie dat volledig fictie is. Deze film laat dan ook op subtiele wijze de donkere uithoeken zien van de Gommora. Oftewel een vicueuze cirkel waar je nooit meer weg komt. Alles neemt plaats in verschillende uithoeken van Napels en we volgen zo diverse mensen die er in aanmerking van komen. De film draait ook grotendeels om die troosteloze blokkenwijk Scampia. Denk wel een van de troostelooste wijken op de wereld. Scampia oogt trouwens ook verdacht als een vervallen futuristische stad. Zo zien we hoe bv een 13 jarige jongen al heel makkelijk in de mafia terechtkomt als hulpje. 2 van die eigenwijze stoere jongens die in een film wereld leven. Door een stoer grapje door wapens van een maffiabaas te stelen, spelen ze met hun leven Vond die 2 toch ook wel een van de beste personages van de film. Vooral die gok met die versleten stemband klinkt wel grappig. En verder ga ik niet alles verklappen maar ik kan wel zeggen dat de film een indruk op me heeft achtergelaten en gewoon kei en keihard is en we hierin uitgebreid alle lessen en oorzaken en gevolgen binnen het leven van de maffia te weten krijgen. En dat het al te laat is als je ook maar iets met die mensen te maken krijgt.

Het einde is natuurlijk het antwoord op alles.

Ja, dit was een uitermate verrassing uit Italie. Alles klopt hier gewoon aan en ze moeten het niet hebben van de overdreven montage en de spektakels. Maargoed, hoe zonnig het ook in Napels kan zijn, het thema word er zeker niet zonniger op.

4,5*

Een beetje tegengevallen, aangezien ik er hoge verwachting van had.

Het was een beetje verwarrend soms. Af en toe langdradig en vond dus 138 minuten iets te lang voor zo'n film. Je kreeg wel te zien hoe het in de moderne Napolitaanse mafia aan te goed. De film was daarom zeker ook realistisch in mijn ogen. Trouwens grappig om te horen hoe die Napolitanen praten. Leek Roemeens wel.

Heb ooit het boek proberen te lezen maar na een worsteling van plus minus 100 bladzijdes waar ontzettend veel naamplaatsen, bedragen en verschillende clans worden beschreven gewoon weggelegd en opgegeven. Was al lang op de hoogte van de film en met de ervaringen van het boek in mijn achterhoofd héél lang uitgesteld.

Rauwe realistische misdaadfilms vallen mij toch wel in de smaak dus uiteindelijk toch de kans gegeven.

Het begint heel erg goed in een zonnestudio met een typisch Italiaans nummertje op de achtergrond waar allerlei onderwereldfiguren aan hun kleurtje werken en natuurlijk worden er een aantal kerels koud gemaakt zonder dat ze het ook maar enigszins verwachten.

Héél erg sterk begin waarvan je veel gaat verwachten.

De film speelt zich af in de achterbuurten van Napels maar volgens mij is Napels min of meer en grote achterbuurt.

De film wordt erg afstandelijk gebracht, zonder achtergrond muziek of effecten helemaal niks. Het camerawerk was wel genieten.

Maar ik miste toch wel een gortige sounddesign die er makkelijk bij had gekund.

Nu vind ik de film zoals meerdere mensen behoorlijk saai en slepend.

Maar toch is het geweldig om dik 2 uur lang het criminele circuit van Napels te kijken en dat het allemaal werkelijkheid is maakt het allemaal nog een stuk aangrijpender.

Het is gewoon een hopeloze trieste zooi daar wat niet op te lossen is.

3.5

Erg rauwe en, op momenten, schokkende film over de Italiaanse gangsters. De gehele setting voelt zo triest aan. Heel mooi gedaan, mede door de mooie shots. Het acteerwerk vond ik goed te doen, vooral die twee jochies die een beetje Tony Montana gaan spelen vond ik heel geinig. Helaas vond ik de film niet over de gehele speelduur boeien en vond ik sommige verhaallijnen ronduit saai.

3*

De film is zo realistisch dat het af en toe lijkt alsof het een documentaire is, de acteurs die niet van echte maffiosi te onderscheiden zijn dragen hier veel aan bij.

Vraag me af waar de acteurs vandaan komen, zeker ook vanwege berichten in de pers dat de acteurs echte criminelen zouden zijn.

Het enige waar het de film aan ontbreekt is een goede spanningsboog, af en toe valt de spanning in de film weg en daarmee valt de film dan helemaal stil.

Vond er weinig aan. Erg saai zelfs bij momenten. Het voelt rommelig aan en een echte lijn is er dan ook niet te ontdekken. Had soms ook geen idee wie wie was en wie wie aanviel en waarom. Nu keek ik naar een docu met de zwarte kant van de maffia. Verhaallijnen worden abrupt afgeraffeld. Dat mensen hier zeggen dat the godfather en scarface niks zijn vergeleken met deze film doet me pijn als filmliefhebber. Echt krankzinnig, maar goed. Zal deze morgen alweer vergeten zijn. Karakters maakten geen indruk en het voelt nergens aan als een film.

Vond dit een saaie film zeg. Halverwege uit gezet. Vond dat er geen goed verhaal in zat, en saai dus.

Het maffia-genre is er eentje waar ik niks, maar dan ook écht helemaal niks mee heb normaal gesproken, maar dit is met afstand de beste die ik gezien heb. Toen voor het eerst over de film hoorde was mijn interesse al wel gewekt, vervolgens gekocht, en mijn interesse nam alleen maar meer toe op het moment dat ik op de achterkant van de hoes geciteerd zag staan: ''Vergeet The Godfather, Gomorra schiet alle glamour rond de maffia aan flarden''. .

Rauw, realistisch (bijna docu-achtig) en erg intrigerend. Deze keer gelukkig geen vaste klanten De Niro of Pacino, maar gewoon lokale, Italiaanse acteurs die ook gewoon Italiaans praten. Stuk voor stuk personages zonder opsmuk, wat veel realisme toevoegt. Bijzonder om de maffia een keer bezig te zien, ontdaan van alle stoere prietpraat, ''coole'' oneliners en irritante scheldtirades. Veel zaken ook waarvan ik helemaal niet afwist dat de maffia zich daar überhaupt mee bezig hield, dus in zekere zin zelfs nog leerzaam ook (afvalverwerking bijv.).

Aan de langdradigheid of ontbrekende coherentie heb ik me niet écht geërgerd, al zal het gemiddelde ''xxx Tony Montana publiek'' er ongetwijfeld meer moeite mee hebben. Wel waren niet alle personages even interessant, wat misschien juist realistisch is op een bepaalde manier (geen opsmuk), maar toch wel een klein minpuntje is. Verder wel een uiterst boeiend en vooral gedurfd portret van de Camorra in Napels.

Kleine 4,0*.

'k ben eigenlijk aangenaam verrast door deze film. 'k had hem op goed geluk meegebracht van de bib, maar zag dat het over de maffia ging gaan. Niet echt m'n favoriete genre, maar ach, wie niet waagt, niet wint. 'k vond het dan ook geen zo'n typische maffiafilm, misschien daarom dat deze me wel aanstond.

We volgden een aantal personages in verschillende verhalen, maar behalve de link maffia hadden de verhalen niet echt iets met elkaar te maken.

De cast waren onbekende, maar het kwam wel overtuigend over.

Toch blij dat 'k deze eens heb gezien, vond hem zeker het bekijken waard.

Redelijk nogal docu-achtig aandoende film over de maffia die de regio rond Napels beheerst en dan ook werkelijk als, zelfs de textielindustrie en de afvalverwerking. En alles wordt even tussen elkaar geregeld, iedereen kent elkaar of is familie van elkaar, aldus de verwerking van het zwaar chemische afval dat weggemoffeld wordt.

De film doet me in zekere mate aan City of God en de beide Tropa de Elite denken maar tipt dit niveau nooit ergens helemaal aan. Het beeld wordt in dit zin prima in beeld gebracht, sober, realistisch, donker maar de swing die de Braziliaanse films hebben mist deze. Het is te sober, en door de voice overs die City of God en de beide Tropa's zoveel duidelijker maken, bleef het soms een beetje gissen wat de film en de filmmaker nu eigenlijk wil. Sterke en vlotte scenes worden vervolgens afgewisseld met stugge ontoegankelijke momenten. Eén ding is echter wel duidelijk, het klimaat in die regio is niet gezond en erg loodhoudend.

Redelijke film, maar was meer van te maken geweest. Boek overigens ook al eens geprobeerd maar dat vond ik ook een dermate droge gebeurtenis.

Gommora viel me wat tegen. Ik was eerlijk gezegd niet altijd mee met het verhaal met al die losse personages zonder duidelijke verhaallijn, maar met de Napolitaanse maffia als rode draad die het leven in de streek beheerst en domineert.

Een soort docufilm waarbij de maffia op een authentieke manier wordt weergegeven. De maffia, het leven zoals het is, zoiets. Een leven waarbij alles draait rond, invloed, macht en geld welk wordt afgedwongen of in stand wordt gehouden met (vaak dodelijk) geweld.

De sfeer is rauw en realistisch. Enkele wannabes dromen ervan om erbij te horen, sterker nog, ze willen op “zichzelf beginnen”, alleen schijnen ze te vergeten dat het territorium al is ingenomen. Weinig geromantiseerde beelden ook zoals je die wel eens ziet in de ‘Hollywoodiaanse maffiafilm, dit is gewoon niets ontziend uitschot. Niets meer, niets minder, maar mij deed het me filmisch gezien eerlijk gezegd niet veel.

Love it or hate it film. Ik heb er niet zo veel mee. Vrij langdradige zit zonder al teveel verhaal of structuur. Karakters heb je 0,0 band mee. Sfeertje is aardig. Laatste half uur krijg je nog wat afrekeningen voor je kiezen en dan is het plotseling klaar.

Rauw realistisch in een omgeving van waaruit vluchten bijna onmogelijk is. Goed geschoten film zonder opschmuck met goede inkijk in een subwereld naast de "gewone" wereld, waar een leven niks waard is en geld "the core" vormt.