Maradona by Kusturica (2008)

Kusturica > interessant. Maradonna eigenlijk ook wel, hoewel er weinig echt nieuws naar boven zal komen denk ik

Steven de Foer, in De Standaard:

Maar zelfs de fanatiekste fan moet wel stil worden van een documentaire die zo slecht verteld is als Maradona by Kusturica. En van de gigantische zelfingenomenheid van dat dikke Argentijntje, dat zich zijn letterlijk religieuze verering in zijn thuisland laat welgevallen, dat op massa-optredens hoogst persoonlijk afschuwelijk kitscherige lofliederen aan zichzelf zingt en dat bovendien ook nog eens politiek actief is. (...)

's Anderendaags dat gesprek met Kusturica. Wat zou hij ter verdediging inroepen? 'Amigo', Kusturica's spontane woorden, terwijl hij ging zitten: 'wat was ik blij toen deze film klaar was'. (zucht)

En laat ik enkele dagen geleden nou in een interview gelezen hebben dat van alle documentaires die er over Maradonna gemaakt zijn, hij met deze het meeste tevreden is.

ja hijzelf ja.

Tijdens het IDFA meerdere keren te zien in Tuschinski.

Heb 'm zojuist gezien. Een tegenvaller. Allereerst: wat is die Maradona een voetbalgod geweest zeg. Ik had natuurlijk een paar superbekende goals al vaak gezien, maar als je ziet hoe vaak hij bijzondere goals maakte.. ongelofelijk. Het lijkt wel alsof hij niet normaal kon scoren, maar dat komt natuurlijk doordat ze de saaie(re) goals niet laten zien.

Over de documentaire: Maradona viel me alleszins mee. Hij was behoorlijk eerlijk en zelfs aandoenlijk. Als je ziet hoe hij overal wordt ontvangen en men achter hem aan rent, vind ik eigenlijk dat hij nog redelijk normaal is gebleven. Ook de archiefbeelden die werden gebruikt vond ik mooi.

Tot zover het positieve gedeelte van deze documentaire. Het mindere gedeelte liet zich helaas even duidelijk, misschien wel duidelijker nog, zien als het positieve, want wat een vervelende, verwaande en zelfvoldane kwast is Kusturica zeg, althans, als ik hem hierop beoordeel. Hij vergelijkt zichzelf continue met Maradona, laat zijn eigen bespiegelingen over van alles en nog wat er op los en kruipt het liefst zo veel mogelijk in beeld. Alsof hij ook maar enigszins te vergelijken is met Maradona.. Erg jammer, want met zijn spraakzaamheid, de exclusieve beelden uit onder meer Napels (erg fraaie scène, die terugkeer!) én archiefbeelden had dit een prachtdocu kunnen worden. Nu is het niets meer dan een interessant beeld van een fenomeen, met helaas een zelfbenoemd even groot fenomeen die continue in beeld kruipt en de aandacht opeist en zo de kijker volledig uit het ritme haalt.

2,5*

Tja, wat moet ik nu zeggen. De enige reden dat ik deze docu ben gaan kijken was vanwege Kusturica. Niets meer en niets minder. Voetbal interesseert mij geen bal en Maradona nog minder. Daar zal ik het maar bij laten. Als docu redelijk alleen had ik er geen boodschap aan om het simpele feit dat ik niets heb met idolisatie van mensen. Of het nu Maradona is, of Kusturica, of wie dan ook.

Pfff zwakke docu..

geweldig

Lijkt me niet makkelijk zo'n persoon te benaderen en zelfs in zijn privé leven door te dringen. En dat doet Emir Kusturica toch vrij aardig. Beetje slap gepraat over revolutionairen, maar och dat nam ik wel voor lief. Dat Maradonna een typisch mannetje is en hij me buiten het voetbal ook eigenlijk niet interesseert is de documentaire niet aan te rekenen. Emir Kusturica kon ook nog een aardig balletje trappen zeg